Księga Judyty, rozdział 13

1 Ut autem sero factum est, festinaverunt servi illius ad hospitia sua, et conclusit Vagao ostia cubiculi, et abiit.

1 A gdy był wieczór, pospieszyli się słudzy jego do gospód swoich i zamknął Wagao drzwi pokoju i poszedł.

2 Erant autem omnes fatigati a vino,

2 A wszyscy byli znużeni od wina

3 eratque Judith sola in cubiculo.

3 i sama tylko Judyta była w pokoju.

4 Porro Holofernes jacebat in lecto, nimia ebrietate sopitus.

4 Lecz Holofernes leżał na łożu, uśpiony od zbytniego upicia.

5 Dixitque Judith puellæ suæ ut staret foris ante cubiculum, et observaret.

5 I rzekła Judyta służebnicy swej, żeby stała przed pokojem i strzegła.

6 Stetitque Judith ante lectum, orans cum lacrimis, et labiorum motu in silentio,

6 I stanęła Judyta u łoża modląc się z płaczem, a po cichu ruszając ustami

7 dicens : Confirma me, Domine Deus Israël, et respice in hac hora ad opera manuum mearum, ut, sicut promisisti, Jerusalem civitatem tuam erigas : et hoc quod credens per te posse fieri cogitavi, perficiam.

7 i mówiąc: „Wzmocnij mię, Panie, Boże izraelski, i wejrzyj tej godziny na uczynki rąk moich, żebyś, jak obiecałeś, wywyższył miasto twoje Jeruzalem i żebym dokonała tego, co umyśliłam wierząc, że przez ciebie może być uczynione.”

8 Et cum hæc dixisset, accessit ad columnam quæ erat ad caput lectuli ejus, et pugionem ejus, qui in ea ligatus pendebat, exsolvit.

8 A gdy to wyrzekła, przystąpiła do słupa, który był w głowach łóżka jego, i kord, który uwiązany na nim wisiał, odwiązała.

9 Cumque evaginasset illum, apprehendit comam capitis ejus, et ait : Confirma me, Domine Deus, in hac hora.

9 A gdy go dobyła, ujęła za włosy głowy jego i rzekła: „Wzmocnij mię, Panie Boże, tej godziny!”

10 Et percussit bis in cervicem ejus, et abscidit caput ejus, et abstulit conopeum ejus a columnis, et evolvit corpus ejus truncum.

10 I uderzyła dwakroć w szyję jego, i ucięła mu głowę, i zdjęła ze słupów namiotek jego, i zepchnęła ciało jego bez głowy.

11 Et post pusillum exivit, et tradidit caput Holofernis ancillæ suæ, et jussit ut mitteret illud in peram suam.

11 A po małej chwili wyszła i podała głowę Holofernesa słudze swej, i kazała żeby ją włożyła w torbę swoją.

12 Et exierunt duæ, secundum consuetudinem suam, quasi ad orationem, et transierunt castra, et gyrantes vallem, venerunt ad portam civitatis.

12 I wyszły obie według zwyczaju swego, jakby na modlitwę, i przeszły przez obóz, a krążąc około doliny przyszły do bramy miejskiej.

13 Et dixit Judith a longe custodibus murorum : Aperite portas, quoniam nobiscum est Deus, qui fecit virtutem in Israël.

13 I rzekła Judyta z daleka straży murów: „Otwórzcie bramy, bo z nami jest Bóg, który uczynił moc w Izraelu!”

14 Et factum est cum audissent viri vocem ejus, vocaverunt presbyteros civitatis.

14 I stało się, gdy usłyszeli mężowie głos jej, wezwali starszych miasta.

15 Et concurrerunt ad eam omnes, a minimo usque ad maximum : quoniam sperabant eam jam non esse venturam.

15 I zbiegli się do niej wszyscy, od najmniejszego aż do największego, bo oczekiwali, że się już nie wróci.

16 Et accendentes luminaria, congyraverunt circa eam universi : illa autem ascendens in eminentiorem locum, jussit fieri silentium. Cumque omnes tacuissent,

16 I zapaliwszy światła skupili się wokoło niej wszyscy, a ona, wstąpiwszy na wyższe miejsce, rozkazała, aby milczenie uczynili. A gdy wszyscy umilkli,

17 dixit Judith : Laudate Dominum Deum nostrum, qui non deseruit sperantes in se,

17 rzekła Judyta: „Chwalcie Pana, Boga naszego, który nie opuścił ufających jemu,

18 et in me ancilla sua adimplevit misericordiam suam, quam promisit domui Israël : et interfecit in manu mea hostem populi sui hac nocte.

18 a na mnie, służebnicy swej, dopełnił miłosierdzia swego, które obiecał domowi Izraelowemu, i zabił ręką moją nieprzyjaciela ludu swego tej nocy.”

19 Et proferens de pera caput Holofernis, ostendit illis, dicens : Ecce caput Holofernis principis militiæ Assyriorum, et ecce conopeum illius, in quo recumbebat in ebrietate sua, ubi per manum feminæ percussit illum Dominus Deus noster.

19 I wyjąwszy z torby głowę Holofernesa, ukazała im mówiąc: „Oto głowa Holofernesa, hetmana wojska asyryjskiego, i oto namiotek jego, w którym leżał w pijaństwie swoim, gdzie go ręką niewieścią zabił Pan, Bóg nasz.

20 Vivit autem ipse Dominus, quoniam custodivit me angelus ejus et hinc euntem, et ibi commorantem, et inde huc revertentem, et non permisit me Dominus ancillam suam coinquinari, sed sine pollutione peccati revocavit me vobis gaudentem in victoria sua, in evasione mea, et in liberatione vestra.

20 A żyje Pan, że mię strzegł anioł jego, i stąd idącą, i tam mieszkającą, i stamtąd się tu wracającą, i nie dopuścił Pan zbeszcześcić mnie, służebnicy swojej, ale bez zmazy grzechu przywrócił mię wam, radującą się zwycięstwem nad nim, ocaleniem moim i wybawieniem waszym.

21 Confitemini illi omnes, quoniam bonus, quoniam in sæculum misericordia ejus.

21 Wyznawajcie mu wszyscy, że dobry, że na wieki miłosierdzie jego!”

22 Universi autem adorantes Dominum, dixerunt ad eam : Benedixit te Dominus in virtute sua, quia per te ad nihilum redegit inimicos nostros.

22 A pokłoniwszy się wszyscy Panu rzekli do niej: „Ubłogosławił cię Pan w mocy swojej, iż przez cię wniwecz obrócił nieprzyjaciół naszych.”

23 Porro Ozias princeps populi Israël dixit ad eam : Benedicta es tu, filia, a Domino Deo excelso præ omnibus mulieribus super terram.

23 A Ozjasz, książę ludu izraelskiego, rzekł do niej: „Błogosławionaś ty, córko, od Pana, Boga wysokiego, nad wszystkie niewiasty na ziemi.

24 Benedictus Dominus, qui creavit cælum et terram, qui te direxit in vulnera capitis principis inimicorum nostrorum :

24 Błogosławiony Pan, który stworzył niebo i ziemię, który cię skierował na uderzenie w głowę hetmana nieprzyjaciół naszych!

25 quia hodie nomen tuum ita magnificavit, ut non recedat laus tua de ore hominum qui memores fuerint virtutis Domini in æternum, pro quibus non pepercisti animæ tuæ propter angustias et tribulationem generis tui, sed subvenisti ruinæ ante conspectum Dei nostri.

25 Bo tak dziś imię twoje uwielbił, że nie odejdzie chwała twoja od ust ludzi, którzy będą pamiętać na moc Pańską wiecznie, iżeś dla nich nie przepuściła duszy twej dla ucisku i utrapienia narodu twego, aleś zapobiegła upadkowi przed oczyma Boga naszego.”

26 Et dixit omnis populus : Fiat, fiat.

26 I rzekł wszystek lud: „Niech się stanie, niech się stanie!”

27 Porro Achior vocatus venit, et dixit ei Judith : Deus Israël, cui tu testimonium dedisti quod ulciscatur se de inimicis suis, ipse caput omnium incredulorum incidit hac nocte in manu mea.

27 A Achior przyzwany, przyszedł, i rzekła mu Judyta: „Bóg izraelski, któremuś dał świadectwo, że się mści nad nieprzyjaciółmi swymi, ten głowę wszystkich niewiernych uciął tej nocy ręką moją.

28 Et ut probes quia ita est, ecce caput Holofernis, qui in contemptu superbiæ suæ Deum Israël contempsit, et tibi interitum minabatur, dicens : Cum captus fuerit populus Israël, gladio perforari præcipiam latera tua.

28 Żebyś się zaś przekonał, iż tak jest, oto głowa Holofernesa, który zuchwalstwem hardości swej wzgardził Bogiem izraelskim i tobie groził śmiercią mówiąc: Gdy będzie pojmany lud izraelski, każę przebić mieczem boki twoje.”

29 Videns autem Achior caput Holofernis, angustiatus præ pavore cecidit in faciem suam super terram, et æstuavit anima ejus.

29 A widząc Achior głowę Holofernesa, omdlewając od strachu, upadł na ziemię na twarz swoją i siliła się dusza jego.

30 Postea vero quam resumpto spiritu recreatus est, procidit ad pedes ejus, et adoravit eam, et dixit :

30 A potem, gdy ku sobie przyszedłszy odpoczął, upadł do nóg jej i pokłonił się jej, i rzekł:

31 Benedicta tu a Deo tuo in omni tabernaculo Jacob, quoniam in omni gente quæ audierit nomen tuum, magnificabitur super te Deus Israël.

31 „Błogosławionaś ty od Boga twego we wszystkim przybytku Jakuba, bo w każdym narodzie, który usłyszy imię twoje, będzie uwielbion Bóg izraelski dla ciebie.”