Księga Tobiasza, rozdział 14

1 Et consummati sunt sermones Tobiæ. Et postquam illuminatus est Tobias, vixit annis quadraginta duobus, et vidit filios nepotum suorum.

1 I skończyły się słowa Tobiasza. A Tobiasz po przywróceniu wzroku żył czterdzieści dwa lata, i widział synów wnuków swoich.

2 Completis itaque annis centum duobus, sepultus est honorifice in Ninive.

2 Wypełniwszy tedy sto dwa lata pogrzebany został ze czcią w Niniwie.

3 Quinquaginta namque et sex annorum lumen oculorum amisit, sexagenarius vero recepit.

3 Pięćdziesiąt bowiem i sześć lat mając, wzrok stracił, a mając lat sześćdziesiąt, z powrotem go otrzymał.

4 Reliquum vero vitæ suæ in gaudio fuit, et cum bono profectu timoris Dei perrexit in pace.

4 A reszta żywota jego była w weselu, i z dobrym pomnożeniem bojaźni Bożej rósł w pokoju.

5 In hora autem mortis suæ vocavit ad se Tobiam filium suum, et septem juvenes filios ejus nepotes suos, dixitque eis :

5 A w godzinę śmierci swej przyzwał do siebie Tobiasza, syna swego, i siedmiu młodych synów jego, a wnuków swoich, i rzekł im:

6 Prope erit interitus Ninive : non enim excidit verbum Domini : et fratres nostri, qui dispersi sunt a terra Israël, revertentur ad eam.

6 „Blisko jest zagłada Niniwy, bo nie upadło słowo Pańskie; a bracia nasi, którzy są rozproszeni z ziemi izraelskiej, wrócą się do niej.

7 Omnis autem deserta terra ejus replebitur, et domus Dei, quæ in ea incensa est, iterum reædificabitur : ibique revertentur omnes timentes Deum,

7 I wszystkie jej pustkowia napełnią się, a dom Boży, który w niej spalono, znowu zbudowany będzie, i tam się wrócą wszyscy, którzy Boga się boją.

8 et relinquent gentes idola sua, et venient in Jerusalem, et inhabitabunt in ea :

8 I opuszczą poganie bałwany swoje, i przyjdą do Jeruzalem, i będą w nim mieszkać,

9 et gaudebunt in ea omnes reges terræ, adorantes regem Israël.

9 i będą się w nim weselić wszyscy królowie ziemi kłaniając się królowi izraelskiemu.

10 Audite ergo, filii mei, patrem vestrum : servite Domino in veritate, et inquirite ut faciatis quæ placita sunt illi :

10 Słuchajcie tedy, synowie moi, ojca waszego: Służcie Panu w prawdzie, a starajcie się, żebyście to czynili, co mu się podoba;

11 et filiis vestris mandate ut faciant justitias et eleemosynas, ut sint memores Dei, et benedicant eum in omni tempore in veritate, et in tota virtute sua.

11 i synom waszym przykażcie, aby czynili sprawiedliwości i jałmużny, żeby pamiętali na Boga i błogosławili go na każdy czas w prawdzie i ze wszystkiej siły swojej.

12 Nunc ergo filii, audite me, et nolite manere hic : sed quacumque die sepelieritis matrem vestram circa me in uno sepulchro, ex eo dirigite gressus vestros ut exeatis hinc :

12 Teraz tedy, synowie, słuchajcie mię, a nie mieszkajcie tu, ale od dnia, w którym pogrzebiecie matkę waszą w jednym grobie przy mnie, kierujcie kroki wasze, abyście stąd wyszli;

13 video enim quia iniquitas ejus finem dabit ei.

13 bo widzę, że nieprawość miasta sprowadzi mu koniec.”

14 Factum est autem post obitum matris suæ, Tobias abscessit ex Ninive cum uxore sua, et filiis, et filiorum filiis, et reversus est ad soceros suos :

14 I stało się, że po śmierci matki swej wyszedł Tobiasz z Niniwy z żoną swą i z synami, i z synami synów, i wrócił się do teściów swoich,

15 invenitque eos incolumes in senectute bona : et curam eorum gessit, et ipse clausit oculos eorum : et omnem hæreditatem domus Raguelis ipse percepit : viditque quintam generationem, filios filiorum suorum.

15 i znalazł ich zdrowych w starości dobrej; i miał pieczę o nich, i on zawarł oczy ich, i on wziął wszystko dziedzictwo domu Raguelowego, i oglądał piąte pokolenie synów synów swoich.

16 Et completis annis nonaginta novem in timore Domini, cum gaudio sepelierunt eum.

16 A gdy wypełnił dziewięćdziesiąt dziewięć lat w bojaźni Pańskiej z weselem, pogrzebano go.

17 Omnis autem cognatio ejus et omnis generatio ejus in bona vita et in sancta conversatione permansit, ita ut accepti essent tam Deo quam hominibus, et cunctis habitantibus in terra.

17 A wszystek ród jego i wszystko pokolenie jego trwało w świętym żywocie i w świętym obcowaniu, tak iż byli przyjemni tak Bogu jak i ludziom, i wszystkim mieszkającym na ziemi.