Księga Tobiasza, rozdział 5

1 Tunc respondit Tobias patri suo, et dixit : Omnia quæcumque præcepisti mihi faciam, pater.

1 Odpowiedział tedy Tobiasz ojcu swemu i rzekł: „Wszystko, coś mi rozkazał, ojcze, uczynię.

2 Quomodo autem pecuniam hanc requiram, ignoro : ille me nescit, et ego eum ignoro : quod signum dabo ei ? sed neque viam per quam pergatur illuc aliquando cognovi.

2 Ale nie wiem, jak mam dochodzić tych pieniędzy: on mnie nie zna ani ja jego; cóż mu za znak dam? Ale ani drogi, którą tam chodzą, nigdy nie widziałem.”

3 Tunc pater suus respondit illi, et dixit : Chirographum quidem illius penes me habeo : quod dum illi ostenderis, statim restituet.

3 Odpowiedział mu wtedy ojciec jego i rzekł: „Mam u siebie zapis jego; skoro mu go ukażesz, natychmiast odda.

4 Sed perge nunc, et inquire tibi aliquem fidelem virum, qui eat tecum salva mercede sua, ut dum adhuc vivo, recipias eam.

4 Ale idź teraz i poszukaj sobie jakiego człowieka wiernego, który by za zapłatą poszedł z tobą, abyś, póki jeszcze żyję, odebrał je.”

5 Tunc egressus Tobias, invenit juvenem splendidum stantem præcinctum, et quasi paratum ad ambulandum.

5 Wyszedłszy wtedy Tobiasz znalazł młodzieńca okazałego, który stał przepasany i jakby gotowy do drogi.

6 Et ignorans quod angelus Dei esset, salutavit eum, et dixit : Unde te habemus, bone juvenis ?

6 A nie wiedząc, że to był anioł Boży, pozdrowił go i rzekł: „Skąd jesteś, dobry młodzieńcze?”

7 At ille respondit : Ex filiis Israël. Et Tobias dixit ei : Nosti viam quæ ducit in regionem Medorum ?

7 A on odpowiedział: „Z synów izraelskich.” I rzekł mu Tobiasz: „A znasz drogę, która wiedzie do krainy medyjskiej?”

8 Cui respondit : Novi : et omnia itinera ejus frequenter ambulavi, et mansi apud Gabelum fratrem nostrum, qui moratur in Rages civitate Medorum, quæ posita est in monte Ecbatanis.

8 Odpowiedział mu: „Znam i często chodziłem po wszystkich jej drogach, i mieszkałem u Gabela, brata naszego, który przebywa w Rages, mieście medyjskim, które leży na górze Ekbatany.”

9 Cui Tobias ait : Sustine me obsecro, donec hæc ipsa nuntiem patri meo.

9 Rzekł mu Tobiasz: „Proszę, poczekaj na mnie, aż to samo powiem ojcu memu.”

10 Tunc ingressus Tobias, indicavit universa hæc patri suo. Super quæ admiratus pater, rogavit ut introiret ad eum.

10 Wtedy Tobiasz wszedłszy oznajmił to wszystko ojcu swemu. Zdziwiony tym ojciec poprosił, aby wszedł do niego.

11 Ingressus itaque salutavit eum, et dixit : Gaudium tibi sit semper.

11 A tak wszedłszy pozdrowił go i rzekł: „Niech zawsze będzie ci wesele!”

12 Et ait Tobias : Quale gaudium mihi erit, qui in tenebris sedeo, et lumen cæli non video ?

12 I rzekł mu Tobiasz: „Co za wesele mi będzie, który w ciemności siedzę, a światłości niebieskiej nie widzę?”

13 Cui ait juvenis : Forti animo esto : in proximo est ut a Deo cureris.

13 Rzekł mu młodzieniec: „Bądź mężnego serca; wnet będziesz od Boga uzdrowiony.”

14 Dixit itaque illi Tobias : Numquid poteris perducere filium meum ad Gabelum in Rages civitatem Medorum ? et cum redieris, restituam tibi mercedem tuam.

14 Rzekł mu tedy Tobiasz: „Czy możesz zaprowadzić syna mego do Gabela w Rages, mieście medyjskim? A gdy się wrócisz, oddam ci twą zapłatę.”

15 Et dixit ei angelus : Ego ducam, et reducam eum ad te.

15 I rzekł mu anioł: „Ja go zawiodę i z powrotem przywiodę do ciebie.”

16 Cui Tobias respondit : Rogo te, indica mihi de qua domo aut de qua tribu es tu.

16 Odpowiedział mu Tobiasz: „Proszę cię, powiedz mi, z któregoś ty domu albo pokolenia.”

17 Cui Raphaël angelus dixit : Genus quæris mercenarii, an ipsum mercenarium qui cum filio tuo eat ?

17 Rzekł mu anioł Rafał: „Pytasz się o ród najemnika czy o najemnika samego, który ma pójść z synem twoim?

18 sed ne forte sollicitum te reddam, ego sum Azarias Ananiæ magni filius.

18 Ale abym cię nie frasował, ja jestem Azariasz, syn Ananiasza wielkiego.”

19 Et Tobias respondit : Ex magno genere es tu. Sed peto ne irascaris quod voluerim cognoscere genus tuum.

19 Odpowiedział Tobiasz: „Z wielkiegoś ty rodu. Ale proszę, nie gniewaj się, żem chciał się dowiedzieć rodu twego.”

20 Dixit autem illi angelus : Ego sanum ducam, et sanum tibi reducam filium tuum.

20 A anioł mu rzekł: „Ja syna twego zdrowo zawiodę i zdrowo znów przyprowadzę.”

21 Respondens autem Tobias, ait : Bene ambuletis, et sit Deus in itinere vestro, et angelus ejus comitetur vobiscum.

21 A Tobiasz odpowiadając, rzekł: „Idźcież szczęśliwie, a Bóg niechaj będzie w drodze waszej i anioł jego niechaj z wami idzie!”

22 Tunc paratis omnibus quæ erant in via portanda, fecit Tobias vale patri suo et matri suæ, et ambulaverunt ambo simul.

22 Wtedy przygotowawszy wszystko, co mieli nieść w drodze, pożegnał Tobiasz ojca swego i matkę swoją, i poszli obaj razem.

23 Cumque profecti essent, cœpit mater ejus flere, et dicere : Baculum senectutis nostræ tulisti, et transmisisti a nobis.

23 A gdy odeszli, poczęła matka jego płakać i mówić: „Podporę starości naszej odjąłeś i odesłałeś od nas.

24 Numquam fuisset ipsa pecunia, pro qua misisti eum :

24 Bodajby nigdy nie było tych pieniędzy, po które go posłałeś!

25 sufficiebat enim nobis paupertas nostra, ut divitias computaremus hoc, quod videbamus filium nostrum.

25 Bo dosyć nam było na ubóstwie naszym, tak żeśmy to sobie mogli za bogactwo poczytać, żeśmy patrzyli na syna naszego.”

26 Dixitque ei Tobias : Noli flere : salvus perveniet filius noster, et salvus revertetur ad nos, et oculi tui videbunt illum.

26 I rzekł jej Tobiasz: „Nie płacz! zdrów dojdzie syn nasz i zdrów wróci się do nas, i oglądać go będą oczy twoje;

27 Credo enim quod angelus Dei bonus comitetur ei, et bene disponat omnia quæ circa eum geruntur, ita ut cum gaudio revertatur ad nos.

27 wierzę bowiem, że anioł Boży dobry poprowadzi go i dobrze sprawi wszystko, co koło niego się dzieje, tak iż z radością wróci się do nas.”

28 Ad hanc vocem cessavit mater ejus flere, et tacuit.

28 Na te słowa przestała matka płakać i umilkła.