Księga Tobiasza, rozdział 7

1 Ingressi sunt autem ad Raguelem, et suscepit eos Raguel cum gaudio.

1 I weszli do Raguela, i przyjął ich Raguel z radością.

2 Intuensque Tobiam Raguel, dixit Annæ uxori suæ : Quam similis est juvenis iste consobrino meo !

2 I przypatrując się Raguel Tobiaszowi rzekł Annie, żonie swej: „Jaki podobny jest ten młodzieniec do ciotecznego brata mego!”

3 Et cum hæc dixisset, ait : Unde estis juvenes fratres nostri ? At illi dixerunt : Ex tribu Nephthali sumus, ex captivitate Ninive.

3 A gdy to powiedział, zapytał: „Skądeście, młodzieńcy, bracia nasi?” A oni rzekli: „Jesteśmy z pokolenia Neftalego, z pojmanych w Niniwie.”

4 Dixitque illis Raguel : Nostis Tobiam fratrem meum ? Qui dixerunt : Novimus.

4 I rzekł im Raguel: „Znacie Tobiasza brata mego?” Oni rzekli: „Znamy.”

5 Cumque multa bona loqueretur de eo, dixit angelus ad Raguelem : Tobias, de quo interrogas, pater istius est.

5 A gdy wiele dobrego o nim mówił, rzekł anioł do Raguela: „Tobiasz o którego pytasz, jest ojcem tego.”

6 Et misit se Raguel, et cum lacrimis osculatus est eum, et plorans supra collum ejus

6 I rzucił się Raguel, i pocałował go z płaczem, a szlochając nad szyją jego

7 dixit : Benedictio sit tibi, fili mi, quia boni et optimi viri filius es.

7 rzekł: „Miej błogosławieństwo, synu mój, boś jest synem dobrego i cnotliwego męża.”

8 Et Anna uxor ejus, et Sara ipsorum filia, lacrimatæ sunt.

8 A Anna, żona jego, i Sara, córka ich, płakały.

9 Postquam autem locuti sunt, præcepit Raguel occidi arietem, et parari convivium. Cumque hortaretur eos discumbere ad prandium,

9 A gdy się rozmówili, rozkazał Raguel zabić barana i nagotować ucztę. A gdy ich prosił, aby siedli do obiadu,

10 Tobias dixit : Hic ego hodie non manducabo neque bibam, nisi prius petitionem meam confirmes, et promittas mihi dare Saram filiam tuam.

10 rzekł Tobiasz: „Ja tu dziś jeść ani pić nie będę, aż pierwej przyzwolisz na prośbę moją, a obiecasz dać mi za żonę Sarę, córkę twoją.”

11 Quo audito verbo Raguel expavit, sciens quid evenerit illis septem viris qui ingressi sunt ad eam : et timere cœpit ne forte et huic similiter contingeret. Et cum nutaret, et non daret petenti ullum responsum,

11 Raguel usłyszawszy to słowo zląkł się wiedząc, co przydarzyło się owym siedmiu mężom, którzy byli weszli do niej, i począł się bać, by się temu podobnie nie stało; a gdy się ociągał i żadnej odpowiedzi nie dawał proszącemu,

12 dixit ei angelus : Noli timere dare eam isti, quoniam huic timenti Deum debetur conjux filia tua : propterea alius non potuit habere illam.

12 rzekł mu anioł: „Nie bój się dać jej za tego, bo temu, bojącemu się Boga, ma się dostać za żonę córka twoja, i dlatego jej inny mieć nie mógł.”

13 Tunc dixit Raguel : Non dubito quod Deus preces et lacrimas meas in conspectu suo admiserit.

13 Rzekł tedy Raguel: „Nie wątpię, że Bóg modlitwy i łzy moje przed oczy swe dopuścił.

14 Et credo quoniam ideo fecit vos venire ad me, ut ista conjungeretur cognationi suæ secundum legem Moysi : et nunc noli dubium gerere quod tibi eam tradam.

14 I wierzę, że dlatego sprawił to, żeście przyszli do mnie, żeby się ta złączyła z rodem swym według zakonu Mojżeszowego; a teraz nie wątp, że ją dam tobie.”

15 Et apprehendens dexteram filiæ suæ, dexteræ Tobiæ tradidit, dicens : Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob vobiscum sit, et ipse conjungat vos, impleatque benedictionem suam in vobis.

15 I ująwszy prawą rękę córki swej, podał ją w prawą rękę Tobiaszowi mówiąc: „Bóg Abrahama i Bóg Izaaka i Bóg Jakuba niech będzie z wami, i niechaj on was złączy, i niech wypełni błogosławieństwo swoje nad wami.”

16 Et accepta carta, fecerunt conscriptionem conjugii.

16 I wziąwszy kartę, uczynili zapis małżeństwa.

17 Et post hæc epulati sunt, benedicentes Deum.

17 A potem ucztowali, błogosławiąc Boga.

18 Vocavitque Raguel ad se Annam uxorem suam, et præcepit ei ut præpararet alterum cubiculum.

18 I przyzwał Raguel do siebie Annę, żonę swą, i rozkazał jej, aby przygotowała drugą komorę.

19 Et introduxit illuc Saram filiam suam, et lacrimata est.

19 I wwiodła do niej Sarę, córkę swoją, i zapłakała.

20 Dixitque ei : Forti animo esto, filia mea : Dominus cæli det tibi gaudium pro tædio quod perpessa es.

20 I rzekła jej: „Bądź mężnego serca, córko moja! Pan nieba niech ci da wesele za przykrość, którąś wycierpiała.”