List do Żydów, rozdział 10

1 Umbram enim habens lex futurorum bonorum, non ipsam imaginem rerum : per singulos annos, eisdem ipsis hostiis quas offerunt indesinenter, numquam potest accedentes perfectos facere :

1 Zakon bowiem będąc cieniem przyszłych dóbr, a nie samym obrazem rzeczy, nie może nigdy uczynić doskonałymi tych, co przystępują z tymi samymi ofiarami, które co roku ustawicznie składają;

2 alioquin cessassent offerri : ideo quod nullam haberent ultra conscientiam peccati, cultores semel mundati :

2 inaczej zaprzestanoby je ofiarowywać, dlatego że ofiarujący, raz oczyszczeni nie mieliby żadnego grzechu na sumieniu.

3 sed in ipsis commemoratio peccatorum per singulos annos fit.

3 Ale w nich wznawia się co roku przypominanie grzechów.

4 Impossibile enim est sanguine taurorum et hircorum auferri peccata.

4 Niemożliwa to bowiem rzecz, żeby grzechy miały być zgładzone krwią wołów i kozłów.

5 Ideo ingrediens mundum dicit : Hostiam et oblationem noluisti : corpus autem aptasti mihi :

5 Dlatego wstępując w świat, mówi: „Nie chciałeś ofiary i daniny, ale przygotowałeś mi ciało;

6 holocautomata pro peccato non tibi placuerunt.

6 całopalenia za grzech nie podobały się tobie.

7 Tunc dixi : Ecce venio : in capite libri scriptum est de me : Ut faciam, Deus, voluntatem tuam.

7 Wtedy rzekłem: Oto idę, (na początku księgi napisano o mnie), abym pełnił, Boże, wolę twoją.”

8 Superius dicens : Quia hostias, et oblationes, et holocautomata pro peccato noluisti, nec placita sunt tibi, quæ secundum legem offeruntur,

8 Mówiąc wyżej: „Ofiar i danin i całopalenia za grzech nie chciałeś, ani ci się podobały,” które według Zakonu bywają ofiarowane,

9 tunc dixi : Ecce venio, ut faciam, Deus, voluntatem tuam : aufert primum, ut sequens statuat.

9 „wtedy rzekłem: Oto idę, abym pełnił, Boże, wolę twoją” - znosi pierwsze, aby ustanowić drugie.

10 In qua voluntate sanctificati sumus per oblationem corporis Jesu Christi semel.

10 Przez tę wolę jesteśmy uświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz.

11 Et omnis quidem sacerdos præsto est quotidie ministrans, et easdem sæpe offerens hostias, quæ numquam possunt auferre peccata :

11 I każdy wprawdzie kapłan staje, codziennie sprawując swój urząd i często składając te same ofiary, które nigdy grzechów zgładzić nie mogą;

12 hic autem unam pro peccatis offerens hostiam, in sempiternum sedet in dextera Dei,

12 ten zaś jedną złożywszy ofiarę za grzechy, na wieki „siedzi po prawicy bożej,”

13 de cetero exspectans donec ponantur inimici ejus scabellum pedum ejus.

13 tego już tylko czekając, „aż jego nieprzyjaciele będą położeni jako podnóżek nóg jego.”

14 Una enim oblatione, consummavit in sempiternum sanctificatos.

14 Jedną bowiem ofiarą doskonałymi uczynił na wieki uświęconych.

15 Contestatur autem nos et Spiritus Sanctus. Postquam enim dixit :

15 Świadczy nam zaś i Duch Święty. Gdy bowiem powiedział:

16 Hoc autem testamentum, quod testabor ad illos post dies illos, dicit Dominus, dando leges meas in cordibus eorum, et in mentibus eorum superscribam eas :

16 „A to zaś jest przymierze, które zawrę z nimi po owych dniach, mówi Pan, dam prawa moje w ich serca i napiszę je w ich umysłach”

17 et peccatorum, et iniquitatum eorum jam non recordabor amplius.

17 i nie będę już więcej pamiętał ich grzechów i nieprawości.

18 Ubi autem horum remissio : jam non est oblatio pro peccato.

18 Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, już nie ma ofiary za grzech.

19 Habentes itaque, fratres, fiduciam in introitu sanctorum in sanguine Christi,

19 Tak więc mając ufność, bracia, że wejdziemy do świątyni we krwi Chrystusa,

20 quam initiavit nobis viam novam, et viventem per velamen, id est, carnem suam,

20 dokąd otworzył nam drogę nową i żywą poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje

21 et sacerdotem magnum super domum Dei :

21 i kapłana wielkiego nad domem bożym;

22 accedamus cum vero corde in plenitudine fidei, aspersi corda a conscientia mala, et abluti corpus aqua munda,

22 przystąpmy ze szczerym sercem w pełności wiary, oczyściwszy serca od złego, które plami sumienie i obmyci na ciele czystą wodą.

23 teneamus spei nostræ confessionem indeclinabilem (fidelis enim est qui repromisit),

23 Trzymajmy się niezachwianie przy wyznaniu nadziei naszej (bo wierny jest, który obiecał)

24 et consideremus invicem in provocationem caritatis, et bonorum operum :

24 i przypatrujmy się sobie wzajemnie, by się pobudzać do miłości i dobrych uczynków,

25 non deserentes collectionem nostram, sicut consuetudinis est quibusdam, sed consolantes, et tanto magis quanto videritis appropinquantem diem.

25 nie opuszczajmy wspólnych zebrań naszych, jak mają zwyczaj niektórzy, ale pocieszajmy się i to tym bardziej, im bardziej widzicie zbliżający się dzień.

26 Voluntarie enim peccantibus nobis post acceptam notitiam veritatis, jam non relinquitur pro peccatis hostia,

26 Dla nas bowiem rozmyślnie grzeszących, po otrzymaniu znajomości prawdy, już nie pozostanie ofiara za grzech,

27 terribilis autem quædam exspectatio judicii, et ignis æmulatio, quæ consumptura est adversarios.

27 lecz straszliwe jakieś oczekiwanie sądu „i żar ognia, który ma pożreć przeciwników.”

28 Irritam quis faciens legem Moysi, sine ulla miseratione duobus vel tribus testibus moritur :

28 Kto by przekroczył Prawo Mojżeszowe, bez wszelkiego miłosierdzia „śmierć ponosi za świadectwem dwóch albo trzech.”

29 quanto magis putatis deteriora mereri supplicia qui Filium Dei conculcaverit, et sanguinem testamenti pollutum duxerit, in quo sanctificatus est, et spiritui gratiæ contumeliam fecerit ?

29 Na ileż sroższe kary, mniemacie, zasłuży ten, który by Syna Bożego podeptał i „krew przymierza,” przez którą został uświęcony, za pospolitą poczytał i Ducha łaski zelżył?

30 Scimus enim qui dixit : Mihi vindicta, et ego retribuam. Et iterum : Quia judicabit Dominus populum suum.

30 Wiemy bowiem, kto powiedział: „Mnie pomsta i ja oddam.” I znowu: „Pan będzie sądził lud swój.”

31 Horrendum est incidere in manus Dei viventis.

31 Straszna to rzecz, wpaść w ręce Boga żywego.

32 Rememoramini autem pristinos dies, in quibus illuminati, magnum certamen sustinuistis passionum :

32 Wspominajcie zaś dni dawne, w których oświeceni przetrwaliście wielką potyczkę utrapień:

33 et in altero quidem opprobriis et tribulationibus spectaculum facti : in altero autem socii taliter conversantium effecti.

33 już to gdy mianowicie na zniewagi i uciski jawnie byliście wystawieni, już to gdy staliście się towarzyszami tych, co podobnie postępowali.

34 Nam et vinctis compassi estis, et rapinam bonorum vestrorum cum gaudio suscepistis, cognoscentes vos habere meliorem et manentem substantiam.

34 Gdyż i z więźniami cierpieliście wspólnie i grabież mienia waszego przyjęliście z weselem, wiedząc, że sami macie majętność lepszą i trwałą.

35 Nolite itaque amittere confidentiam vestram, quæ magnam habet remunerationem.

35 Nie traćcież zatem ufności waszej, która ma wielką zapłatę.

36 Patientia enim vobis necessaria est : ut voluntatem Dei facientes, reportetis promissionem.

36 Cierpliwość bowiem jest wam potrzebna, abyście czyniąc wolę bożą dostąpili obietnicy.

37 Adhuc enim modicum aliquantulum, qui venturus est, veniet, et non tardabit.

37 „Jeszcze bowiem mała chwila, a przyjdzie ten, co ma przyjść i nie omieszka.

38 Justus autem meus ex fide vivit : quod si subtraxerit se, non placebit animæ meæ.

38 Lecz sprawiedliwy mój z wiary żyje; a jeśli się cofnie, nie będzie się podobał duszy mojej.”

39 Nos autem non sumus subtractionis filii in perditionem, sed fidei in acquisitionem animæ.

39 My zaś nie jesteśmy synami odstępstwa na zatracenie, ale wiary na zbawienie duszy.