La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata
III Reyes 3
1 Confirmatum est igitur regnum in manu Salomonis, et affinitate conjunctus est Pharaoni regi Ægypti : accepit namque filiam ejus, et adduxit in civitatem David, donec compleret ædificans domum suam, et domum Domini, et murum Jerusalem per circuitum.
1 Salomón, pues, afianzado que hubo su trono, emparentó con Faraón, rey de Egipto, desposándose con su hija; la que condujo á la ciudad de David, mientras que acababa de edificar su casa y el templo del Señor, y los muros al rededor de Jerusalén.
2 Attamen populus immolabat in excelsis : non enim ædificatum erat templum nomini Domini usque in diem illum.
2 Mientras tanto el pueblo ofrecía sacrificios en los lugares altos; porque no estaba todavía edificado el templo del Señor.
3 Dilexit autem Salomon Dominum, ambulans in præceptis David patris sui, excepto quod in excelsis immolabat, et accendebat thymiama.
3 Y Salomón amó al Señor, y siguió los preceptos de David su padre: solamente que ofrecía sacrificios y quemaba incienso en los lugares altos.
4 Abiit itaque in Gabaon, ut immolaret ibi : illud quippe erat excelsum maximum : mille hostias in holocaustum obtulit Salomon super altare illud in Gabaon.
4 Partió, pues, para Gabaón, á fin de ofrecer allí sacrificios: por cuanto era éste el más grande entre los lugares excelsos; mil víctimas ofreció Salomón en holocausto sobre aquel altar en Gabaón.
5 Apparuit autem Dominus Salomoni per somnium nocte, dicens : Postula quod vis ut dem tibi.
5 Y aparecióse el Señor por la noche en sueños á Salomón, diciendo: Pide lo que quieres que yo te otorgue,
6 Et ait Salomon : Tu fecisti cum servo tuo David patre meo misericordiam magnam, sicut ambulavit in conspectu tuo in veritate et justitia, et recto corde tecum : custodisti ei misericordiam tuam grandem, et dedisti ei filium sedentem super thronum ejus, sicut est hodie.
6 respondió Salomón: Tú usaste de gran misericordia con tu siervo David, mi padre; así como él anduvo en tu presencia con verdad, y justicia, y rectitud de corazón para contigo: tú le conservaste tu gran misericordia, y le diste un hijo que se sentase sobre su trono, según que hoy se verifica.
7 Et nunc Domine Deus, tu regnare fecisti servum tuum pro David patre meo : ego autem sum puer parvulus, et ignorans egressum et introitum meum.
7 Ahora, pues, Señor Dios, tú me has hecho reinar á mí, siervo tuyo, en lugar de mi padre David; mas yo soy aún como un niño chiquito, que no sabe la manera de conducirse.
8 Et servus tuus in medio est populi quem elegisti, populi infiniti, qui numerari et supputari non potest præ multitudine.
8 Por otra parte se halla tu siervo en medio del pueblo que tú escogiste, pueblo infinito que no puede contarse ni reducirse á número por su muchedumbre.
9 Dabis ergo servo tuo cor docile, ut populum tuum judicare possit, et discernere inter bonum et malum. Quis enim poterit judicare populum istum, populum tuum hunc multum ?
9 Da, pues, á tu siervo un corazón dócil para que sepa hacer justicia, y discernir entre lo bueno y lo malo; porque sino ¿quién será capaz de gobernar este pueblo, este pueblo tuyo tan numeroso?
10 Placuit ergo sermo coram Domino, quod Salomon postulasset hujuscemodi rem.
10 Agradó esta oración al Señor; por haber pedido Salomón semejante gracia.
11 Et dixit Dominus Salomoni : Quia postulasti verbum hoc, et non petisti tibi dies multos, nec divitias, aut animas inimicorum tuorum, sed postulasti tibi sapientiam ad discernendum judicium :
11 Y díjole el Señor: Por cuanto has hecho esta petición, y no has pedido para tí larga vida, ni riquezas, ni la muerte de tus enemigos; sino que has pedido sabiduría para discernir lo justo;
12 ecce feci tibi secundum sermones tuos, et dedi tibi cor sapiens et intelligens, in tantum ut nullus ante te similis tui fuerit, nec post te surrecturus sit.
12 Sábete que yo he otorgado tu súplica, y dádote un corazón sabio y de tanta inteligencia que no le ha habido semejante antes de tí, ni le habrá después.
13 Sed et hæc quæ non postulasti, dedi tibi : divitias scilicet, et gloriam, ut nemo fuerit similis tui in regibus cunctis retro diebus.
13 Pero aun esto que no has pedido, te lo daré, es á saber, riquezas y gloria; por manera que no habrá habido en todos los tiempos pasados ningún rey que te iguale:
14 Si autem ambulaveris in viis meis, et custodieris præcepta mea et mandata mea, sicut ambulavit pater tuus, longos faciam dies tuos.
14 Y si tú siguieres mis caminos, y observares mis preceptos y mis leyes, conforme lo hizo tu padre, te concederé larga vida.
15 Igitur evigilavit Salomon, et intellexit quod esset somnium : cumque venisset Jerusalem, stetit coram arca fœderis Domini, et obtulit holocausta, et fecit victimas pacificas, et grande convivium universis famulis suis.
15 Luego que despertó Salomón, conoció la cualidad ó verdad de aquel sueño; y llegado á Jerusalén, presentóse ante el Arca del Testamento del Señor, y ofreció holocaustos y víctimas pacíficas, y dió un gran banquete á todos sus cortesanos.
16 Tunc venerunt duæ mulieres meretrices ad regem, steteruntque coram eo :
16 En aquella sazón acudieron al rey dos mujeres públicas, y presentándose á su tribunal,
17 quarum una ait : Obsecro, mi domine : ego et mulier hæc habitabamus in domo una, et peperi apud eam in cubiculo.
17 dijo una de ellas: Dígnate escucharme, oh señor mío: Yo y esta mujer vivíamos en una misma casa, y yo parí en el mismo aposento en que ella estaba.
18 Tertia autem die postquam ego peperi, peperit et hæc : et eramus simul, nullusque alius nobiscum in domo, exceptis nobis duabus.
18 Tres días después de mi parto, parió también ella: nos hallábamos las dos juntas, y no había en la casa nadie sino nosotras dos.
19 Mortuus est autem filius mulieris hujus nocte : dormiens quippe oppressit eum.
19 Mas el hijo de esta mujer murió una noche; porque estando ella durmiendo le sofocó.
20 Et consurgens intempestæ noctis silentio, tulit filium meum de latere meo, ancillæ tuæ dormientis, et collocavit in sinu suo : suum autem filium, qui erat mortuus, posuit in sinu meo.
20 Y levantándose en silencio á una hora intempestiva de la noche, cogió á mi niño del lado de esta sierva tuya, que estaba dormida, y se le puso en su seno, y á su hijo muerto le puso en el mío.
21 Cumque surrexissem mane ut darem lac filio meo, apparuit mortuus : quem diligentius intuens clara luce, deprehendi non esse meum quem genueram.
21 Cuando me incorporé por la mañana para dar de mamar á mi hijo, le hallé muerto; pero mirándole con mayor atención así que fué día claro, reconocí no ser el mío, que yo había parido.
22 Responditque altera mulier : Non est ita ut dicis, sed filius tuus mortuus est, meus autem vivit. E contrario illa dicebat : Mentiris : filius quippe meus vivit, et filius tuus mortuus est. Atque in hunc modum contendebant coram rege.
22 A esto respondió la otra mujer: Es falso: tu hijo es el que murió, y el que vive es el mío. La otra por el contrario decía: Mientes; pues mi hijo es el vivo, y el tuyo es el muerto: y de esta manera altercaban en presencia del rey.
23 Tunc rex ait : Hæc dicit : Filius meus vivit, et filius tuus mortuus est : et ista respondit : Non, sed filius tuus mortuus est, meus autem vivit.
23 Dijo entonces el rey: La una dice: Mi hijo es el vivo, el muerto es el tuyo. La otra responde: No, que tu hijo es el muerto, y el vivo es el mío.
24 Dixit ergo rex : Afferte mihi gladium. Cumque attulissent gladium coram rege,
24 Ahora bien, dijo el rey, traedme una espada. Y así que se la hubieron traido:
25 Dividite, inquit, infantem vivum in duas partes, et date dimidiam partem uni, et dimidiam partem alteri.
25 Partid, dijo, por medio al niño vivo, y dad la una mitad á la una, y la otra mitad á la otra.
26 Dixit autem mulier, cujus filius erat vivus, ad regem (commota sunt quippe viscera ejus super filio suo) : Obsecro, domine, date illi infantem vivum, et nolite interficere eum. E contrario illa dicebat : Nec mihi nec tibi sit, sed dividatur.
26 Mas entonces la mujer que era madre del hijo vivo, clamó al rey (porque se le conmovieron sus entrañas por amor á su hijo): Dale, te ruego, oh señor, á ella vivo el niño; y no le mates. Al contrario decía la otra: Ni sea mío ni tuyo, sino divídase.
27 Respondit rex, et ait : Date huic infantem vivum, et non occidatur : hæc est enim mater ejus.
27 Entonces el rey pronunció esta sentencia: Dad á la primera el niño vivo, y ya no hay que matarle, pues ella es su madre.
28 Audivit itaque omnis Israël judicium quod judicasset rex, et timuerunt regem, videntes sapientiam Dei esse in eo ad faciendum judicium.
28 Divulgóse por todo Israel la sentencia dada por el rey, y se llenaron todos de un respetuoso temor hacia él, viendo que le asistía la sabiduría de Dios para administrar justicia.
Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).
Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.
III Reyes 3 · con la app
Recibir el enlace