La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata

I Reyes 26

Idioma

1 Et venerunt Ziphæi ad Saul in Gabaa, dicentes : Ecce David absconditus est in colle Hachila, quæ est ex adverso solitudinis.

1 Y otra vez vinieron los Zifeos á Gabaa, y dijeron á Saul: Mira que David está escondido en el cerro de Haquila, en frente del desierto.

2 Et surrexit Saul, et descendit in desertum Ziph, et cum eo tria millia virorum de electis Israël, ut quæreret David in deserto Ziph.

2 Con eso Saul se puso en camino, y acompañado de tres mil hombres escogidos de todo Israel, bajó al desierto de Zif para ir en busca de David.

3 Et castrametatus est Saul in Gabaa Hachila, quæ erat ex adverso solitudinis in via : David autem habitabat in deserto. Videns autem quod venisset Saul post se in desertum,

3 Acampó Saul en Gabaa, ó cerro de Haquila, frente por frente del desierto, sobre el camino: y estaba David en dicho desierto. Mas oyendo que Saul había venido allí en su seguimiento,

4 misit exploratores, et didicit quod illuc venisset certissime.

4 envió espías, y supo con toda certeza que realmente había venido.

5 Et surrexit David clam, et venit ad locum ubi erat Saul : cumque vidisset locum in quo dormiebat Saul, et Abner filius Ner, princeps militiæ ejus, et Saulem dormientem in tentorio, et reliquum vulgus per circuitum ejus,

5 Y partiendo en secreto, fué al lugar donde estaba Saul: y observando el sitio en que dormían Saul y Abner, hijo de Ner, general de sus tropas, y que Saul dormía en su tienda, y al rededor de él toda la demás gente,

6 ait David ad Achimelech Hethæum, et Abisai filium Sarviæ fratrem Joab, dicens : Quis descendet mecum ad Saul in castra ? Dixitque Abisai : Ego descendam tecum.

6 dijo David al Heteo Aquimelec, y á Abisai, hijo de Sarvia, hermano de Joab: ¿Quién quiere venir conmigo al campamento de Saul? Respondió Abisai: Yo iré contigo.

7 Venerunt ergo David et Abisai ad populum nocte, et invenerunt Saul jacentem et dormientem in tentorio, et hastam fixam in terra ad caput ejus : Abner autem et populum dormientes in circuitu ejus.

7 Fueron, pues, David y Abisai de noche al campamento, y hallaron á Saul echado y durmiendo en su tienda, y la lanza hincada en tierra á su cabecera; y á Abner con la tropa, que dormían al rededor de Saul.

8 Dixitque Abisai ad David : Conclusit Deus inimicum tuum hodie in manus tuas : nunc ergo perfodiam eum lancea in terra semel, et secundo opus non erit.

8 Dijo entonces Abisai á David: Dios ha puesto hoy en tus manos á tu enemigo: ahora, pues, voy á clavarle en tierra de una sola lanzada, y no será menester repetir el golpe:

9 Et dixit David ad Abisai : Ne interficias eum : quis enim extendet manum suam in christum Domini, et innocens erit ?

9 Mas David dijo á Abisai: De ningún modo le mates: porqué ¿quién podrá alzar, sin pecado, su mano contra el Ungido del Señor?

10 Et dixit David : Vivit Dominus, quia nisi Dominus percusserit eum, aut dies ejus venerit ut moriatur, aut in prælium descendens perierit :

10 Y añadió: Vive Dios que á no ser que el Señor le mate, ó llegue el día de su muerte natural, ó perezca en alguna batalla, no morirá;

11 propitius sit mihi Dominus ne extendam manum meam in christum Domini. Nunc igitur tolle hastam quæ est ad caput ejus, et scyphum aquæ, et abeamus.

11 Líbreme Dios de levantar mi mano contra el Ungido del Señor. Ahora, pues, toma la lanza que tiene á su cabecera, y el jarro del agua, y vámonos.

12 Tulit igitur David hastam, et scyphum aquæ qui erat ad caput Saul, et abierunt : et non erat quisquam qui videret, et intelligeret, et evigilaret, sed omnes dormiebant, quia sopor Domini irruerat super eos.

12 Llevóse, pues, David la lanza y el jarro del agua que tenía Saul junto á su cabeza, y se fueron, sin que hubiese persona que los viese, ni sintiese, ó que despertase, sino que todos dormían poseidos de un sueño profundo que el Señor les había enviado.

13 Cumque transisset David ex adverso, et stetisset in vertice montis de longe, et esset grande intervallum inter eos,

13 David, pues, cuando hubo pasado á la parte opuesta, paróse á lo lejos en lo alto del cerro, habiendo entre él y el campamento enemigo un gran trecho;

14 clamavit David ad populum, et ad Abner filium Ner, dicens : Nonne respondebis, Abner ? Et respondens Abner, ait : Quis es tu, qui clamas, et inquietas regem ?

14 y llamó desde allí en alta voz á la gente de Saul y á Abner hijo de Ner, diciéndole: Qué, ¿no me respondes, oh Abner? Y respondiendo éste, dijo: ¿Quién eres tú, que tanto gritas é incomodas al rey?

15 Et ait David ad Abner : Numquid non vir tu es ? et quis alius similis tui in Israël ? quare ergo non custodisti dominum tuum regem ? ingressus est enim unus de turba ut interficeret regem dominum tuum.

15 Replicóle David: ¿No eres tú un hombre de valor? ¿Y hay otro ninguno en Israel que te iguale? Pues ¿cómo no has guardado al rey, tu Señor? puesto que ha entrado uno de la plebe con intento de matar á tu señor el rey.

16 Non est bonum hoc, quod fecisti : vivit Dominus, quoniam filii mortis estis vos, qui non custodistis dominum vestrum, christum Domini : nunc ergo vide ubi sit hasta regis, et ubi sit scyphus aquæ qui erat ad caput ejus.

16 No es esto cumplir bien tu obligación. Vive Dios, que sois reos de muerte vosotros que no habeis guardado á vuestro dueño, el Ungido del Señor; y sino ved ahora donde está la lanza del rey, y el jarro del agua que tenía á su cabecera.

17 Cognovit autem Saul vocem David, et dixit : Numquid vox hæc tua, fili mi David ? Et ait David : Vox mea, domine mi rex.

17 Reconoció Saul la voz de David, y le dijo: ¿No es ésta tu voz hijo mío David? y David respondió: Mi voz es, señor y rey mío;

18 Et ait : Quam ob causam dominus meus persequitur servum suum ? quid feci ? aut quod est malum in manu mea ?

18 añadiendo: ¿Por qué motivo persigue mi señor á este su siervo? ¿Qué le he hecho yo, ó qué delito he cometido?

19 Nunc ergo audi, oro, domine mi rex, verba servi tui : si Dominus incitat te adversum me, odoretur sacrificium : si autem filii hominum, maledicti sunt in conspectu Domini qui ejecerunt me hodie ut non habitem in hæreditate Domini, dicentes : Vade, servi diis alienis.

19 Oye, pues, ahora, te ruego, mi rey y señor, las palabras de tu siervo: si es el Señor el que te incita contra mí, acepte el olor de este sacrificio; mas si son los hombres, malditos sean en la presencia del Señor ellos que me han hoy desterrado, para que no habite en la heredad del Señor, como quien dice: Anda y sirve á dioses ajenos.

20 Et nunc non effundatur sanguis meus in terram coram Domino : quia egressus est rex Israël ut quærat pulicem unum, sicut persequitur perdix in montibus.

20 Ahora, pues, no sea derramada en tierra mi sangre en presencia del Señor. ¿Y era necesario que el rey de Israel saliese á campaña para perseguir á una pulga, ó así como se va tras de una perdiz en los montes?

21 Et ait Saul : Peccavi : revertere, fili mi David : nequaquam enim ultra tibi malefaciam, eo quod pretiosa fuerit anima mea in oculis tuis hodie : apparet enim quod stulte egerim, et ignoraverim multa nimis.

21 Y dijo Saul: He pecado: vuelve, hijo mío David, que no te haré mal ninguno de este día en adelante; visto que has mirado hoy con tanto aprecio mi vida: que bien se ve cuán neciamente he procedido, y que he sido mal informado en muchísimas cosas.

22 Et respondens David, ait : Ecce hasta regis : transeat unus de pueris regis, et tollat eam.

22 A lo que respondiendo David, dijo: Aquí está la lanza del rey: pase acá uno de sus criados, y llévela.

23 Dominus autem retribuet unicuique secundum justitiam suam et fidem : tradidit enim te Dominus hodie in manum meam, et nolui extendere manum meam in christum Domini.

23 Por lo demás el Señor remunerará á cada cual conforme á su justicia y fidelidad: El te había entregado hoy en mi poder, y no he querido levantar mi mano contra el Ungido del Señor.

24 Et sicut magnificata est anima tua hodie in oculis meis, sic magnificetur anima mea in oculis Domini, et liberet me de omni angustia.

24 Pues así como tu vida ha sido hoy tan estimada en mis ojos, así lo sea también la mía en los ojos del Señor, y me libre él de cualquiera tribulación.

25 Ait ergo Saul ad David : Benedictus tu, fili mi David : et quidem faciens facies, et potens poteris. Abiit autem David in viam suam, et Saul reversus est in locum suum.

25 Por último dijo Saul á David: Bendito seas, hijo mío David: sin duda ejecutarás tú grandes empresas, y será grande tu poder. Después David se fué por su camino, y Saul volvióse á su casa.

Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).

Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.