Księga Amosa, rozdział 8

1 Hæc ostendit mihi Dominus Deus : et ecce uncinus pomorum.

1 To mi ukazał Pan Bóg: oto hak owoców.

2 Et dixit : Quid tu vides, Amos ? Et dixi : Uncinum pomorum. Et dixit Dominus ad me : Venit finis super populum meum Israël ; non adjiciam ultra ut pertranseam eum.

2 I rzekł: „Co ty widzisz Amosie?” I rzekłem: „Hak owoców.” I rzekł Pan do mnie: „Przyszedł koniec na lud mój izraelski, nie minę go już więcej.

3 Et stridebunt cardines templi in die illa, dicit Dominus Deus : multi morientur ; in omni loco projicietur silentium.

3 A będą skrzypieć zawiasy kościoła w ów dzień, mówi Pan Bóg; wielu ich pomrze; na każdym miejscu milczenie rzucone będzie.”

4 Audite hoc, qui conteritis pauperem, et deficere facitis egenos terræ,

4 Słuchajcie tego, którzy trapicie ubogiego, a czynicie, że giną biedacy na ziemi,

5 dicentes : Quando transibit mensis, et venundabimus merces ? et sabbatum, et aperiemus frumentum, ut imminuamus mensuram, et augeamus siclum, et supponamus stateras dolosas,

5 mówiąc: „Kiedy minie miesiąc, a będziemy sprzedawali towary, i sobota a otworzymy zboże, aby umniejszać miary, a przyczyniać sykla i podsuwać szale zdradliwe,

6 ut possideamus in argento egenos et pauperes pro calceamentis, et quisquilias frumenti vendamus ?

6 aby dostać za srebro nędzarzy, a ubogich za buty, ażeby plewy pszeniczne sprzedawać?”

7 Juravit Dominus in superbiam Jacob : Si oblitus fuero usque ad finem omnia opera eorum.

7 Przysiągł Pan przeciw pysze Jakuba: „Nie zapomnę aż do końca wszystkich uczynków ich!”

8 Numquid super isto non commovebitur terra, et lugebit omnis habitator ejus, et ascendet quasi fluvius universus, et ejicicetur, et defluet, quasi rivus Ægypti ?

8 Czyż dlatego nie poruszy się ziemia i nie będzie płakać wszelki mieszkaniec jej? I wzbierze wszystek jak rzeka, i będzie wygnany, i spłynie jak potok egipski.

9 Et erit in die illa, dicit Dominus Deus : occidet sol in meridie, et tenebrescere faciam terram in die luminis :

9 I będzie dnia owego, mówi Pan Bóg: zajdzie słońce w południe i uczynię, że się zaćmi ziemia w dzień jasny;

10 et convertam festivitates vestras in luctum, et omnia cantica vestra in planctum, et inducam super omne dorsum vestrum saccum, et super omne caput calvitium : et ponam eam quasi luctum unigeniti, et novissima ejus quasi diem amarum.

10 i obrócę święta wasze w płacz, a wszystkie pieśni wasze w narzekanie, i oblokę wór na wszelki grzbiet wasz, a na każdą głowę obłysienie; i położę ziemię jakby w żałobie po jednorodzonym, a koniec jej jak dzień goryczy.

11 Ecce dies veniunt, dicet Dominus, et mittam famem in terram : non famem panis, neque sitim aquæ, sed audiendi verbum Domini.

11 Oto dni idą, mówi Pan, i puszczę głód na ziemię: nie głód chleba, ani pragnienie wody, ale słuchania słowa Pańskiego.

12 Et commovebuntur a mari usque ad mare, et ab aquilone usque ad orientem : circuibunt quærentes verbum Domini, et non invenient.

12 I wzruszą się od morza aż do morza, i od północy aż na wschód będą obchodzić szukając słowa Pańskiego, a nie znajdą.

13 In die illa deficient virgines pulchræ et adolescentes in siti,

13 Owego dnia pomdleją panienki piękne i młodzieńcy dla pragnienia.

14 qui jurant in delicto Samariæ, et dicunt : Vivit Deus tuus, Dan, et vivit via Bersabee ; et cadent, et non resurgent ultra.

14 Którzy przysięgają przez grzech Samarii i mówią: „Żyje Bóg twój, Danie,” i „Żyje droga Bersabei,” upadną, a nie powstaną więcej.