Księga Barucha, rozdział 4

1 Hic liber mandatorum Dei, et lex quæ est in æternum : omnes qui tenent eam pervenient ad vitam : qui autem dereliquerunt eam, in mortem.

1 Ta jest księga przykazań Bożych i zakon, który jest na wieki; wszyscy, którzy go zachowują, przyjdą do żywota, a którzy go opuścili, do śmierci.

2 Convertere, Jacob, et apprehende eam : ambula per viam ad splendorem ejus contra lumen ejus.

2 Nawróć się, Jakubie, a uchwyć się go, chodź drogą przy jasności jego, ku światłu jego.

3 Ne tradas alteri gloriam tuam, et dignitatem tuam genti alienæ.

3 Nie oddawaj chwały twojej drugiemu i godności twej narodowi cudzemu.

4 Beati sumus, Israël, quia quæ Deo placent manifesta sunt nobis.

4 Błogosławieni jesteśmy, Izraelu, gdyż co się Bogu podoba, nam jest wiadome.

5 Animæquior esto, populus Dei, memorabilis Israël :

5 Bądź lepszej myśli, ludu Boży, pamiętny Izraelu.

6 venundati estis gentibus non in perditionem : sed propter quod in ira ad iracundiam provocastis Deum, traditi estis adversariis.

6 Zaprzedani jesteście poganom nie na zgubę, ale dlatego że do gniewu pobudziliście Boga, dlatego jesteście wydani przeciwnikom.

7 Exacerbastis enim eum qui fecit vos, Deum æternum, immolantes dæmoniis, et non Deo.

7 Boście rozdrażnili tego, który was stworzył, Boga wiecznego, ofiarując czartom, a nie Bogu.

8 Obliti enim estis Deum qui nutrivit vos, et contristastis nutricem vestram Jerusalem.

8 Bo zapomnieliście Boga, który was wychował, i zasmuciliście karmicielkę waszą, Jeruzalem.

9 Vidit enim iracundiam a Deo venientem vobis, et dixit : Audite, confines Sion : adduxit enim mihi Deus luctum magnum.

9 Bo widziała gniew, od Boga przychodzący na was, i mówiła: „Słuchajcie, mieszkańcy wkoło Syjonu, bo wielki smutek Bóg przywiódł na mnie;

10 Vidi enim captivitatem populi mei, filiorum meorum et filiarum, quam superduxit illis Æternus.

10 widziałam bowiem pojmanie ludu mego, synów moich i córek, które na nich przywiódł Wieczny.

11 Nutrivi enim illos cum jucunditate ; dimisi autem illos cum fletu et luctu.

11 Bo wychowałam ich z radością, ale ich utraciłam z żalem i płaczem.

12 Nemo gaudeat super me viduam et desolatam : a multis derelicta sum propter peccata filiorum meorum, quia declinaverunt a lege Dei.

12 Niech się nikt nie raduje nade mną, wdową i opuszczoną; opuścili mię mnodzy dla grzechów synów moich, gdyż odstąpili od zakonu Bożego,

13 Justitias autem ipsius nescierunt, nec ambulaverunt per vias mandatorum Dei, neque per semitas veritatis ejus cum justitia ingressi sunt.

13 a nie znali sprawiedliwości jego i nie chodzili drogami przykazań Bożych, ani ścieżkami prawdy jego ze sprawiedliwością nie kroczyli.

14 Veniant confines Sion, et memorentur captivitatem filiorum et filiarum mearum, quam superduxit illis Æternus.

14 Niechże przyjdą mieszkający wkoło Syjonu, a niech wspominają pojmanie synów i córek moich, które Wieczny na nich przywiódł!

15 Adduxit enim super illos gentem de longinquo, gentem improbam, et alterius linguæ,

15 Bo przywiódł na nich naród z daleka, naród zły i innego języka,

16 qui non sunt reveriti senem, neque puerorum miserti sunt, et abduxerunt dilectos viduæ, et a filiis unicam desolaverunt.

16 którzy nie uszanowali starca ani się nie zmiłowali nad dziatkami, a uprowadzili najmilszych wdowy i samotną pozbawili córek.

17 Ego autem, quid possum adjuvare vos ?

17 A ja co wam pomóc mogę?

18 qui enim adduxit super vos mala, ipse vos eripiet de manibus inimicorum vestrorum.

18 Bo który na was przywiódł zło, ten was wyrwie z rąk nieprzyjaciół waszych.

19 Ambulate, filii, ambulate : ego enim derelicta sum sola.

19 Idźcie, dziatki, idźcie, bo ja zostałam sama.

20 Exui me stola pacis, indui autem me sacco obsecrationis, et clamabo ad Altissimum in diebus meis.

20 Zdjęłam z siebie szatę pokoju, a oblokłam się w wór modlitwy, i będę wołać do Najwyższego za dni moich.

21 Animæquiores estote, filii ; clamate ad Dominum, et eripiet vos de manu principum inimicorum.

21 Bądźcie lepszej myśli, synowie, wołajcie do Pana, a wyrwie was z ręki książąt nieprzyjacielskich.

22 Ego enim speravi in æternum salutem vestram, et venit mihi gaudium a Sancto, super misericordia quæ veniet vobis ab æterno salutari nostro.

22 Bo ja nadzieję miałam w Wiecznym o zbawieniu waszym; i spotkało mię wesele od Świętego dla miłosierdzia, które na was przyjdzie od Wiecznego, zbawiciela naszego.

23 Emisi enim vos cum luctu et ploratu : reducet autem vos mihi Dominus cum gaudio et jucunditate in sempiternum.

23 Bo was wypuściłam z żałością i z płaczem, ale mi was Pan znowu przywróci z weselem i z radością na wieki.

24 Sicut enim viderunt vicinæ Sion captivitatem vestram a Deo, sic videbunt et in celeritate salutem vestram a Deo, quæ superveniet vobis cum honore magno et splendore æterno.

24 Bo jak widzieli sąsiedzi Syjonu pojmanie wasze od Boga, tak ujrzą, i to rychło wybawienie wasze od Boga, które wam przyjdzie z wielką czcią i świetnością wieczną.

25 Filii, patienter sustinete iram quæ supervenit vobis : persecutus est enim te inimicus tuus : sed cito videbis perditionem ipsius, et super cervices ipsius ascendes.

25 Dziatki, cierpliwie znoście gniew, który na was przyszedł; bo cię nieprzyjaciel twój prześladował, ale rychło oglądać będziesz zgubę jego i wstąpisz na kark jego.

26 Delicati mei ambulaverunt vias asperas : ducti sunt enim ut grex direptus ab inimicis.

26 Delikatne moje chodziły po drogach przykrych, bo zagnane zostały jak trzoda, od nieprzyjaciół rozchwycona.

27 Animæquiores estote, filii, et proclamate ad Dominum : erit enim memoria vestra ab eo qui duxit vos.

27 Bądźcież lepszej myśli, synowie, a wołajcie do Pana, bo będzie pamiętał o was ten, który was zaprowadził.

28 Sicut enim fuit sensus vester ut erraretis a Deo, decies tantum iterum convertentes requiretis eum :

28 Bo jak był zmysł wasz, żeby błądzić z dala od Boga, tak dziesięćkroć tyle znowu go szukać będziecie, nawracając się.

29 qui enim induxit vobis mala, ipse rursum adducet vobis sempiternam jucunditatem cum salute vestra.

29 Bo który na was zło przywiódł, ten wam na nowo przywiedzie wesele wieczne ze zbawieniem waszym.”

30 Animæquior esto, Jerusalem : exhortatur enim te, qui te nominavit.

30 Bądźże tedy lepszej myśli, o Jeruzalem, bo cię zachęca ten, który ci dał imię.

31 Nocentes peribunt, qui te vexaverunt : et qui gratulati sunt in tua ruina, punientur.

31 Poginą szkodnicy, którzy cię trapili, a którzy się weselili z upadku twego, ukarani będą.

32 Civitates quibus servierunt filii tui, punientur, et quæ accepit filios tuos.

32 Miasta, którym służyli synowie twoi, będą pokarane, to także, które zabrało synów twoich.

33 Sicut enim gavisa est in tua ruina, et lætata est in casu tuo, sic contristabitur in sua desolatione,

33 Bo jak się weseliło z obalenia twego i radowało z upadku twego, tak się zasmuci nad spustoszeniem swoim.

34 et amputabitur exsultatio multitudinis ejus, et gaudimonium ejus erit in luctum.

34 I będzie odjęte wesele mnóstwa jego, a radość jego w żal się zamieni.

35 Ignis enim superveniet ei ab Æterno in longiturnis diebus, et habitabitur a dæmoniis in multitudine temporis.

35 Bo ogień przyjdzie na nich od Wiecznego na długie dni, a czarci w nim mieszkać będą przez długi czas.

36 Circumspice, Jerusalem, ad orientem, et vide jucunditatem a Deo tibi venientem.

36 Obejrzyj się, Jeruzalem, ku wschodowi, a obacz wesele, które ci przychodzi od Boga.

37 Ecce enim veniunt filii tui, quos dimisisti dispersos : veniunt collecti ab oriente usque ad occidentem, in verbo Sancti, gaudentes in honorem Dei.

37 Bo oto idą synowie twoi, których wypuściłaś rozproszonych, idą zebrani od wschodu aż do zachodu na słowo Świętego, weseląc się ku chwale Boga.