Księga Izajasza, rozdział 2

1 Verbum quod vidit Isaias, filius Amos, super Juda et Jerusalem.

1 Słowo, które widział Izajasz, syn Amosa, nad Judą i Jeruzalem.

2 Et erit in novissimis diebus : præparatus mons domus Domini in vertice montium, et elevabitur super colles ; et fluent ad eum omnes gentes,

2 I będzie w ostateczne dni przygotowana góra domu Pańskiego na wierzchu gór, i wywyższy się nad pagórki, a popłyną do niej wszystkie narody.

3 et ibunt populi multi, et dicent : Venite, et ascendamus ad montem Domini, et ad domum Dei Jacob ; et docebit nos vias suas, et ambulabimus in semitis ejus, quia de Sion exibit lex, et verbum Domini de Jerusalem.

3 Pójdą też liczne ludy i rzekną: „Chodźcie, a wstąpmy na górę Pańską i do domu Boga Jakubowego, a nauczy nas dróg swoich i będziemy chodzić ścieżkami jego.” Bo z Syjonu wyjdzie zakon, a słowo Pańskie z Jeruzalem.

4 Et judicabit gentes, et arguet populos multos ; et conflabunt gladios suos in vomeres, et lanceas suas in falces. Non levabit gens contra gentem gladium, nec exercebuntur ultra ad prælium.

4 I będzie sądził narody, i wielu ludom będzie wymierzał sprawiedliwość. I przekują miecze swe na lemiesze, a włócznie swe na sierpy; nie podniesie miecza naród przeciw narodowi, ani nie będą więcej ćwiczyć się do boju.

5 Domus Jacob, venite, et ambulemus in lumine Domini.

5 Domu Jakuba, pójdźcie, a chodźmy w światłości Pańskiej!

6 Projecisti enim populum tuum, domum Jacob, quia repleti sunt ut olim, et augeres habuerunt ut Philisthiim, et pueris alienis adhæserunt.

6 Albowiem porzuciłeś twój lud, dom Jakuba, gdyż pełni są jak przedtem, i mieli wieszczków jak Filistyni, i z dziećmi obcymi się połączyli.

7 Repleta est terra argento et auro, et non est finis thesaurorum ejus.

7 Napełniła się ziemia srebrem i złotem, i nie ma końca skarbom jego;

8 Et repleta est terra ejus equis, et innumerabiles quadrigæ ejus. Et repleta est terra ejus idolis ; opus manuum suarum adoraverunt, quod fecerunt digiti eorum.

8 i napełniła się ziemia jego końmi, i nie ma liczby wozów jego. I napełniła się ziemia jego bałwanami: kłaniali się dziełu rąk swoich, które uczyniły palce ich.

9 Et incurvavit se homo, et humiliatus est vir ; ne ergo dimittas eis.

9 I kłaniał się człowiek, i uniżał się mąż; przeto nie odpuszczaj im!

10 Ingredere in petram, et abscondere in fossa humo a facie timoris Domini, et a gloria majestatis ejus.

10 Wejdź w skałę i skryj się w wykopanej ziemi przed obliczem strachu Pańskiego i przed jasnością majestatu jego!

11 Oculi sublimes hominis humiliati sunt, et incurvabitur altitudo virorum ; exaltabitur autem Dominus solus in die illa.

11 Wyniosłe oczy człowieka są poniżone i nachylona będzie wyniosłość mężów, a sam Pan wywyższy się w ów dzień.

12 Quia dies Domini exercituum super omnem superbum, et excelsum, et super omnem arrogantem, et humiliabitur ;

12 Bo dzień Pana zastępów na każdego pysznego i wysokiego i na każdego hardego, i poniżony będzie;

13 et super omnes cedros Libani sublimes et erectas, et super omnes quercus Basan,

13 i na wszystkie cedry Libanu wysokie i wyniosłe, i na wszystkie dęby Basanu,

14 et super omnes montes excelsos, et super omnes colles elevatos,

14 i na wszystkie góry wysokie, i na wszystkie pagórki wyniosłe,

15 et super omnem turrim excelsam, et super omnem murum munitum,

15 i na każdą wieżę wysoką, i na każdy mur obronny,

16 et super omnes naves Tharsis, et super omne quod visu pulchrum est,

16 i na wszystkie okręty Tarsisu, i na wszystko, co jest piękne ku widzeniu.

17 et incurvabitur sublimitas hominum, et humiliabitur altitudo virorum, et elevabitur Dominus solus in die illa ;

17 I będzie nachylona wyniosłość ludzi, i uniżona będzie wysokość mężów, a Pan sam wywyższy się w ów dzień.

18 et idola penitus conterentur ;

18 A bałwany do szczętu będą pokruszone.

19 et introibunt in speluncas petrarum, et in voragines terræ, a facie formidinis Domini et a gloria majestatis ejus, cum surrexerit percutere terram.

19 I wejdą w jaskinie skalne i do przepaści ziemi przed obliczem strachu Pańskiego i przed chwałą majestatu jego, gdy powstanie, aby ukarać ziemię.

20 In die illa projiciet homo idola argenti sui, et simulacra auri sui, quæ fecerat sibi ut adoraret, talpas et vespertiliones.

20 W ów dzień porzuci człowiek swe bałwany ze srebra i wyobrażenia swe ze złota, które był sobie sprawił, aby się im kłaniać, krety i nietoperze.

21 Et ingredietur scissuras petrarum et in cavernas saxorum, a facie formidinis Domini, et a gloria majestatis ejus, cum surrexerit percutere terram.

21 I wejdzie w rozpadliny skalne i w szczeliny kamienne przed obliczem strachu Pana i przed chwałą majestatu jego, gdy powstanie, aby karać ziemię.

22 Quiescite ergo ab homine, cujus spiritus in naribus ejus est, quia excelsus reputatus est ipse.

22 A tak dajcie pokój człowiekowi, którego dech jest w nozdrzach jego, bo poczytany jest on za wysokiego.