Księga Jeremiasza, rozdział 30

1 Hoc verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, dicens :

1 To słowo, które się stało do Jeremiasza od Pana, mówiąc:

2 Hæc dicit Dominus Deus Israël, dicens : Scribe tibi omnia verba quæ locutus sum ad te, in libro.

2 „To mówi Pan, Bóg Izraelów, mówiąc: Napisz sobie w księdze wszystkie słowa, które mówiłem do ciebie.

3 Ecce enim dies veniunt, dicit Dominus, et convertam conversionem populi mei Israël et Juda, ait Dominus : et convertam eos ad terram quam dedi patribus eorum, et possidebunt eam.

3 Bo oto dni nadchodzą, mówi Pan, że przywrócę przesiedlonych ludu mego izraelskiego i judzkiego, mówi Pan, i przywrócę ich do ziemi, którą dałem ojcom ich, i posiądą ją.”

4 Et hæc verba quæ locutus est Dominus ad Israël et ad Judam :

4 A te są słowa, które mówił Pan o Izraelu i o Judzie:

5 Quoniam hæc dicit Dominus : Vocem terroris audivimus : formido, et non est pax.

5 „Bo to mówi Pan: Słyszeliśmy głos strachu, bojaźń, a nie ma pokoju.

6 Interrogate, et videte si generat masculus : quare ergo vidi omnis viri manum super lumbum suum, quasi parturientis, et conversæ sunt universæ facies in auruginem ?

6 Pytajcie się, a obaczcie, czy rodzi mężczyzna? Czemuż tedy widziałem każdego męża z ręką na biodrach jak u rodzącej, i odmieniły się wszystkie twarze w żółtą barwę?

7 Væ ! quia magna dies illa, nec est similis ejus : tempusque tribulationis est Jacob, et ex ipso salvabitur.

7 Biada! bo wielki jest ów dzień, a nie ma mu podobnego, i jest to czas ucisku dla Jakuba, ale z niego wyzwolony będzie.

8 Et erit in die illa, ait Dominus exercituum : conteram jugum ejus de collo tuo, et vincula ejus dirumpam, et non dominabuntur ei amplius alieni :

8 I będzie w ów dzień, mówi Pan zastępów, skruszę jarzmo z szyi twojej, i więzy jego potargam, a nie będą więcej nad nim obcy panować,

9 sed servient Domino Deo suo, et David regi suo, quem suscitabo eis.

9 ale będą służyć Panu, Bogu swemu, i Dawidowi, królowi swemu, którego im wzbudzę.

10 Tu ergo ne timeas, serve meus Jacob, ait Dominus, neque paveas, Israël : quia ecce ego salvabo te de terra longinqua, et semen tuum de terra captivitatis eorum : et revertetur Jacob, et quiescet, et cunctis affluet bonis, et non erit quem formidet :

10 Dlatego nie bój się ty, sługo mój, Jakubie, mówi Pan, i nie lękaj się, Izraelu! Bo oto ja wybawię cię z ziemi dalekiej, i potomstwo twoje z ziemi więzienia ich. I wróci się Jakub, i odpocznie, i będzie miał dostatek wszelkiego dobra, a nie będzie, kogo by się bał.

11 quoniam tecum ego sum, ait Dominus, ut salvem te. Faciam enim consummationem in cunctis gentibus in quibus dispersi te : te autem non faciam in consummationem : sed castigabo te in judicio, ut non videaris tibi innoxius.

11 Bo ja z tobą jestem, mówi Pan, aby cię zbawić; bo uczynię dokończenie we wszystkich narodach, między które cię rozproszyłem; lecz z tobą nie uczynię dokończenia, ale cię skarzę w sądzie, abyś się sobie nie zdał niewinnym.

12 Quia hæc dicit Dominus : Insanabilis fractura tua ; pessima plaga tua :

12 Bo to mówi Pan: Nieuleczone złamanie twoje, zła bardzo rana twoja.

13 non est qui judicet judicium tuum ad alligandum : curationum utilitas non est tibi.

13 Nie ma, kto by się zajął sądem twoim na zawiązanie, pożytku leczenia nie ma.

14 Omnes amatores tui obliti sunt tui, teque non quærent : plaga enim inimici percussi te castigatione crudeli : propter multitudinem iniquitatis tuæ dura facta sunt peccata tua.

14 Wszyscy, którzy cię miłowali, zapomnieli o tobie i nie będą cię szukać; bo raną nieprzyjacielską ubiłem cię, karaniem okrutnym, dla mnóstwa nieprawości twej, stały się uparte grzechy twoje.

15 Quid clamas super contritione tua ? insanabilis est dolor tuus : propter multitudinem iniquitatis tuæ, et propter dura peccata tua, feci hæc tibi.

15 Cóż wołasz nad skruszeniem twoim? Nieuleczalna jest boleść twoja; dla mnóstwa nieprawości twojej i dla twardych grzechów twoich uczyniłem ci to.

16 Propterea omnes qui comedunt te devorabuntur, et universi hostes tui in captivitatem ducentur : et qui te vastant vastabuntur, cunctosque prædatores tuos dabo in prædam.

16 Przeto wszyscy, którzy cię pożerają, będą pożarci; i wszyscy nieprzyjaciele twoi w niewolę pobrani będą, a którzy cię pustoszą, będą spustoszeni, i wszystkich łupieżców twoich dam na złupienie.

17 Obducam enim cicatricem tibi, et a vulneribus tuis sanabo te, dicit Dominus. Quia ejectam vocaverunt te, Sion : hæc est, quæ non habebat requirentem.

17 Bo zagoję bliznę twoją i z ran twoich wyleczę cię, mówi Pan; bo wygnaną nazwali cię Syjonie: „Ta to jest, która nie miała pytającego!”

18 Hæc dicit Dominus : Ecce ego convertam conversionem tabernaculorum Jacob, et tectis ejus miserebor : et ædificabitur civitas in excelso suo, et templum juxta ordinem suum fundabitur :

18 To mówi Pan: Oto ja przywrócę przesiedlenie namiotów Jakubowych i zmiłuję się nad dachami jego, i zbuduje się miasto na wysokości swojej, i kościół według porządku swego założony będzie.

19 et egredietur de eis laus, voxque ludentium. Et multiplicabo eos, et non minuentur : et glorificabo eos, et non attenuabuntur.

19 I wyjdzie z nich chwała i głos bawiących się; i rozmnożę ich, a nie ubędzie ich, i uwielbię ich, a nie zdrobnieją.

20 Et erunt filii ejus sicut a principio, et cœtus ejus coram me permanebit, et visitabo adversum omnes qui tribulant eum.

20 I będą synowie jego jak pierwej, a zgromadzenie jego przede mną trwać będzie; i nawiedzę wszystkich, którzy go trapią.

21 Et erit dux ejus ex eo, et princeps de medio ejus producetur : et applicabo eum, et accedet ad me. Quis enim iste est qui applicet cor suum ut appropinquet mihi ? ait Dominus :

21 I będzie wódz jego z niego, a książę spośród niego wywiedziony będzie, i przytulę go, i przystąpi do mnie. Bo któż to jest, który by przytulił serce swe, aby się przybliżyć ku mnie? mówi Pan.

22 et eritis mihi in populum, et ego ero vobis in Deum.

22 I będziecie mi ludem, a ja wam będę Bogiem.

23 Ecce turbo Domini, furor egrediens, procella ruens : in capite impiorum conquiescet.

23 Oto wicher Pański, zapalczywość wychodząca, burza spadająca na głowie bezbożnych spocznie.

24 Non avertet iram indignationis Dominus, donec faciat et compleat cogitationem cordis sui : in novissimo dierum intelligetis ea.

24 Nie odwróci Pan gniewu zapalczywości, aż uczyni i wypełni myśl serca swego; na końcu dni zrozumiecie to.”