Księga Ozeasza, rozdział 2

1 Dicite fratribus vestris : Populus meus ; et sorori vestræ : Misericordiam consecuta.

1 Mówcie braciom waszym: „Lud mój,” a siostrze waszej: „Miłosierdzia dostąpiła.”

2 Judicate matrem vestram, judicate, quoniam ipsa non uxor mea, et ego non vir ejus. Auferat fornicationes suas a facie sua, et adulteria sua de medio uberum suorum ;

2 „Sądźcie matkę waszą, sądźcie; bo ona nie żona moja, i ja nie mąż jej. Niech odejmie wszeteczeństwa swe od oblicza swego i cudzołóstwa swe spośród piersi swoich;

3 ne forte expoliem eam nudam, et statuam eam secundum diem nativitatis suæ, et ponam eam quasi solitudinem, et statuam eam velut terram inviam, et interficiam eam siti.

3 abym jej snadź nie rozebrał do naga i nie postawił jej wedle dnia narodzenia jej, i nie uczynił jej jak pustynię, i nie postawił jej jak ziemię bezdrożną, i nie umorzył jej pragnieniem:

4 Et filiorum illius non miserebor, quoniam filii fornicationum sunt.

4 I nad synami też jej nie zmiłuję się, bo synami wszeteczeństwa są.

5 Quia fornicata est mater eorum, confusa est quæ concepit eos ; quia dixit : Vadam post amatores meos, qui dant panes mihi, et aquas meas, lanam meam, et linum meum, oleum meum, et potum meum.

5 Bo wszeteczeństwa popełniała matka ich, hańbą się okryła ta, która ich poczęła; bo mówiła: „Pójdę za miłośnikami moimi, którzy mi dają chleb i wodę moją, wełnę moją i len mój, oliwę moją i napój mój.”

6 Propter hoc ecce ego sepiam viam tuam spinis, et sepiam eam maceria, et semitas suas non inveniet.

6 Przeto oto ja zagrodzę drogę twoją cierniem i zagrodzę ją murem, i ścieżek swych nie znajdzie.

7 Et sequetur amatores suos, et non apprehendet eos ; et quæret eos, et non inveniet : et dicet : Vadam, et revertar ad virum meum priorem, quia bene mihi erat tunc magis quam nunc.

7 I pójdzie za miłośnikami swymi, a nie dogoni ich i szukać ich będzie, a nie znajdzie. I powie: „Pójdę i wrócę się do męża mego pierwszego, bo mi lepiej było natenczas, niźli teraz.”

8 Et hæc nescivit, quia ego dedi ei frumentum, et vinum, et oleum, et argentum multiplicavi ei, et aurum, quæ fecerunt Baal.

8 A ona nie wiedziała, że ja jej dałem zboże i wino i oliwę, i srebra namnożyłem jej i złota, które obrócili na Baala.

9 Idcirco convertar, et sumam frumentum meum in tempore suo, et vinum meum in tempore suo. Et liberabo lanam meam et linum meum, quæ operiebant ignominiam ejus.

9 Przeto wrócę się, a zabiorę zboże moje czasu swego i wino moje czasu swego, i wyzwolę wełnę moją i len mój, które okrywały sromotę jej.

10 Et nunc revelabo stultitiam ejus in oculis amatorum ejus ; et vir non eruet eam de manu mea ;

10 A teraz odkryję głupotę jej przed oczyma miłośników jej, a nikt nie wydrze jej z ręki mojej;

11 et cessare faciam omne gaudium ejus, solemnitatem ejus, neomeniam ejus, sabbatum ejus, et omnia festa tempora ejus.

11 i uczynię, że ustanie wszelkie wesele jej, uroczyste święto jej, nów jej, sabat jej i wszystkie święte czasy jej.

12 Et corrumpam vineam ejus, et ficum ejus, de quibus dixit : Mercedes hæ meæ sunt, quas dederunt mihi amatores mei ; et ponam eam in saltum, et comedet eam bestia agri.

12 I zepsuję winnicę jej i figi jej, o których mówiła: „Moje to zapłaty, które mi dali miłośnicy moi,” i uczynię ją lasem, i będzie ją jeść zwierz polny.

13 Et visitabo super eam dies Baalim, quibus accendebat incensum, et ornabatur inaure sua, et monili suo. Et ibat post amatores suos, et mei obliviscebatur, dicit Dominus.

13 I nawiedzę ją za dni Baalów, którym kadzidła zapalała i stroiła się nausznicą swą i klejnotami swymi, chodziła za miłośnikami swymi, a mnie zapomniała, mówi Pan.

14 Propter hoc ecce ego lactabo eam, et ducam eam in solitudinem, et loquar ad cor ejus.

14 Przeto oto ja przynęcę ją i zawiodę ją na puszczę, i będę mówił do serca jej.

15 Et dabo ei vinitores ejus ex eodem loco, et vallem Achor, ad aperiendam spem ; et canet ibi juxta dies juventutis suæ, et juxta dies ascensionis suæ de terra Ægypti.

15 I dam jej winogrodników jej z tegoż miejsca, i dolinę Achor jako furtę nadziei; i będzie tam śpiewać jak za dni młodości swej i jak za dni wyjścia swego z ziemi Egipskiej.

16 Et erit in die illa, ait Dominus : vocabit me, Vir meus, et non vocabit me ultra Baali.

16 I będzie dnia owego, mówi Pan, będzie mię zwała „Mąż mój,” a nie nazwie mnie więcej „Baal.”

17 Et auferam nomina Baalim de ore ejus, et non recordabitur ultra nominis eorum.

17 I odejmę imiona Baalów z ust jej, i więcej wspominać nie będzie imienia ich.

18 Et percutiam cum eis fœdus in die illa, cum bestia agri, et cum volucre cæli, et cum reptili terræ ; et arcum, et gladium, et bellum conteram de terra, et dormire eos faciam fiducialiter.

18 I zawrę z nimi przymierze dnia owego ze zwierzem polnym i z ptactwem powietrznym i z płazem ziemskim, a łuk i miecz i wojnę wygładzę z ziemi i dam im spać bezpiecznie.

19 Et sponsabo te mihi in sempiternum ; et sponsabo te mihi in justitia, et judicio, et in misericordia, et in miserationibus.

19 I poślubię cię sobie na wieki, a poślubię cię sobie w sprawiedliwości i w sądzie, i w miłosierdziu, i w litościach.

20 Et sponsabo te mihi in fide ; et scies quia ego Dominus.

20 I poślubię cię sobie w wierze, a poznasz, żem ja Pan.

21 Et erit in die illa : exaudiam, dicit Dominus, exaudiam cælos, et illi exaudient terram.

21 I będzie dnia owego, wysłucham, mówi Pan, wysłucham niebiosa, a one wysłuchają ziemię.

22 Et terra exaudiet triticum, et vinum, et oleum, et hæc exaudient Jezrahel.

22 A ziemia wysłucha pszenicę i wino i oliwę, a te wysłuchają Jezrahela.

23 Et seminabo eam mihi in terra, et miserebor ejus quæ fuit Absque misericordia.

23 I posieję ją sobie w ziemi i zmiłuję się nad tą, która była „Bez miłosierdzia.”

24 Et dicam Non populo meo : Populus meus es tu ; et ipse dicet : Deus meus es tu.

24 I powiem „Nie ludowi memu”: „Ludem moim jesteś ty,” a on powie „Bogiem moim jesteś ty.”