Księga Sofoniasza, rozdział 2

1 Convenite, congregamini, gens non amabilis,

1 Zejdźcie się, zgromadźcie się, narodzie niemiły,

2 priusquam pariat jussio quasi pulverem transeuntem diem, antequam veniat super vos ira furoris Domini, antequam veniat super vos dies indignationis Domini.

2 pierwej nim rozkaz urodzi dzień jak proch mijający, pierwej nim przyjdzie na was gniew zapalczywości Pańskiej, pierwej nim przyjdzie na was dzień gniewu Pańskiego.

3 Quærite Dominum, omnes mansueti terræ, qui judicium ejus estis operati ; quærite justum, quærite mansuetum, si quomodo abscondamini in die furoris Domini.

3 Szukajcie Pana, wszyscy cisi ziemi, którzyście sąd jego czynili; szukajcie sprawiedliwości, szukajcie cichości, może się jakoś ukryjecie w dzień zapalczywości Pańskiej.

4 Quia Gaza destructa erit, et Ascalon in desertum : Azotum in meridie ejicient, et Accaron eradicabitur.

4 Bo Gaza zburzona będzie i Askalon w pustynię się obróci, Azot w jasne południe wyrzucą i Akkaron wykorzeniony będzie.

5 Væ qui habitatis funiculum maris, gens perditorum ! verbum Domini super vos, Chanaan, terra Philisthinorum ; et disperdam te, ita ut non sit inhabitator.

5 Biada wam, którzy mieszkacie na sznurze morskim, narodzie wytracający! Słowo Pańskie przeciw wam, Chanaanie, ziemio Filistyńska, i wytracę cię tak, iż nie będzie mieszkańca.

6 Et erit funiculus maris requies pastorum, et caulæ pecorum ;

6 I będzie sznur morski na legowisko pasterzy i na obory dla bydła.

7 et erit funiculus ejus qui remanserit de domo Juda : ibi pascentur, in domibus Ascalonis ad vesperam requiescent, quia visitabit eos Dominus Deus eorum, et avertet captivitatem eorum.

7 I będzie sznur należał do szczątku domu Judy, tam się paść będą; w domach Askalonu wieczorem będą odpoczywać, bo ich nawiedzi Pan, Bóg ich, i odwróci pojmanie ich.

8 Audivi opprobrium Moab, et blasphemias filiorum Ammon, quæ exprobraverunt populo meo, et magnificati sunt super terminos eorum.

8 Słyszałem urąganie Moabu i bluźnierstwa synów Ammona, które rzucali na lud mój i rozwielmożyli się nad granicami ich.

9 Propterea vivo ego, dicit Dominus exercituum, Deus Israël, quia Moab ut Sodoma erit, et filii Ammon quasi Gomorrha : siccitas spinarum, et acervi salis, et desertum usque in æternum : reliquiæ populi mei diripient eos, et residui gentis meæ possidebunt illos.

9 Przeto żyję ja, mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów, że Moab jak Sodoma będzie, a synowie Ammona jak Gomora, suchymi cierniami i usypiskami soli i pustynią aż na wieki; szczątek ludu mego złupi ich i ostatek narodu mego posiądzie ich.

10 Hoc eis eveniet pro superbia sua, quia blasphemaverunt et magnificati sunt super populum Domini exercituum.

10 To ich spotka za pychę ich, że bluźnili i wynosili się ponad lud Pana zastępów.

11 Horribilis Dominus super eos, et attenuabit omnes deos terræ : et adorabunt eum viri de loco suo, omnes insulæ gentium.

11 Straszny będzie Pan nad nimi i zniszczy wszystkich bogów ziemi, i będą się mu kłaniać mężowie z miejsca swego, wszystkie wyspy narodów.

12 Sed et vos, Æthiopes, interfecti gladio meo eritis.

12 Lecz i wy, Etiopowie, mieczem moim pobici będziecie.

13 Et extendet manum suam super aquilonem, et perdet Assur, et ponet speciosam in solitudinem, et in invium, et quasi desertum.

13 I wyciągnie rękę swą na północ, i wytraci Assura, i obróci Śliczną w pustkowie i w bezdroże i jakby w pustynię.

14 Et accubabunt in medio ejus greges, omnes bestiæ gentium ; et onocrotalus et ericius in liminibus ejus morabuntur : vox cantantis in fenestra, corvus in superliminari, quoniam attenuabo robur ejus.

14 I będą legać w pośrodku niej stada, wszystkie zwierzęta narodów; i bąk, i jeż na progach ich będą mieszkać, głos śpiewającego w oknie, kruk na nadprożu, bo zwątlę moc jego.

15 Hæc est civitas gloriosa habitans in confidentia, quæ dicebat in corde suo : Ego sum, et extra me non est alia amplius : quomodo facta est in desertum cubile bestiæ ? omnis qui transit per eam sibilabit, et movebit manum suam.

15 To jest miasto sławne, siedzące bezpiecznie, które mówiło w sercu swoim: „Ja jestem a oprócz mnie nie ma więcej innego.” Jak się stało pustynią, legowiskiem zwierząt! Każdy, kto przechodzi przez nie, syknie i potrząśnie ręką.