Księga Tobiasza, rozdział 10

1 Cum vero moras faceret Tobias, causa nuptiarum, sollicitus erat pater ejus Tobias, dicens : Putas quare moratur filius meus, aut quare detentus est ibi ?

1 A gdy długo zabawiał się Tobiasz dla wesela, frasował się ojciec jego Tobiasz mówiąc: „Co mniemasz, czemu ociąga się syn mój? albo czemu go tam zatrzymano?

2 Putasne Gabelus mortuus est, et nemo reddet illi pecuniam ?

2 Co mniemasz, może Gabel umarł i nikt mu nie odda pieniędzy?”

3 Cœpit autem contristari nimis ipse, et Anna uxor ejus cum eo : et cœperunt ambo simul flere, eo quod die statuto minime reverteretur filius eorum ad eos.

3 I zaczął się bardzo troskać, on i żona jego z nim; i poczęli oboje społem płakać, przeto iż syn ich na dzień naznaczony do nich nie wrócił.

4 Flebat igitur mater ejus irremediabilibus lacrimis, atque dicebat : Heu, heu me, fili mi ! ut quid te misimus peregrinari, lumen oculorum nostrorum, baculum senectutis nostræ, solatium vitæ nostræ, spem posteritatis nostræ ?

4 Płakała tedy matka jego nieutulonymi łzami i mówiła: „Ach, ach, synu mój! na co cię posłaliśmy w cudzy kraj, światłość oczu naszych, podporę starości naszej, pociechę żywota naszego, nadzieję potomstwa naszego?

5 omnia simul in te uno habentes, te non debuimus dimittere a nobis.

5 Mając w tobie samym wszystko wespół, nie powinniśmy byli puszczać cię od siebie.”

6 Cui dicebat Tobias : Tace, et noli turbari : sanus est filius noster : satis fidelis est vir ille, cum quo misimus eum.

6 A Tobiasz jej mówił: „Nie mów i nie troskaj się, zdrów jest syn nasz; dosyć wierny jest ów mąż, z którym go posłaliśmy.”

7 Illa autem nullo modo consolari poterat, sed quotidie exiliens circumspiciebat, et circuibat vias omnes per quas spes remeandi videbatur, ut procul videret eum, si fieri posset, venientem.

7 Lecz ona żadną miarą nie dała się pocieszyć, ale w każdy dzień wybiegając wyglądała, i obchodziła wszystkie drogi, przez które nadzieja być mogła, że się wróci, aby go, jeśliby się udało, przychodzącego z daleka zobaczyć.

8 At vero Raguel dicebat ad generum suum : Mane hic, et ego mittam nuntium salutis de te ad Tobiam patrem tuum.

8 Raguel zaś mówił do zięcia swego: „Zostań tu, a ja poślę posłańca o zdrowiu twoim do Tobiasza, ojca twego.”

9 Cui Tobias ait : Ego novi quia pater meus et mater mea modo dies computant, et cruciatur spiritus eorum in ipsis.

9 Lecz Tobiasz mu rzekł: „Ja wiem, że ojciec mój i matka moja dni teraz liczą i duch ich trapi się w nich.”

10 Cumque verbis multis rogaret Raguel Tobiam, et ille eum nulla ratione vellet audire, tradidit ei Saram, et dimidiam partem omnis substantiæ suæ in pueris, in puellis, in pecudibus, in camelis, et in vaccis, et in pecunia multa : et salvum atque gaudentem dimisit eum a se,

10 A gdy Raguel wielu słowami prosił Tobiasza, a on go żadnym sposobem słuchać nie chciał, dał mu Sarę i połowę wszystkiej majętności swojej w sługach, w służebnicach, w bydle, w wielbłądach, w krowach, i pieniędzy bardzo wiele, i puścił go od siebie zdrowego i wesołego

11 dicens : Angelus Domini sanctus sit in itinere vestro, perducatque vos incolumes, et inveniatis omnia recte circa parentes vestros, et videant oculi mei filios vestros priusquam moriar.

11 mówiąc: „Anioł Pański święty niechaj będzie na drodze waszej i niech was zdrowo doprowadzi, i znajdźcie wszystko dobrze około rodziców waszych, a niech oglądają oczy moje synów waszych pierwej niźli umrę.”

12 Et apprehendentes parentes filiam suam, osculati sunt eam : et dimiserunt ire,

12 A ująwszy rodzice córkę swą, pocałowali ją i puścili w drogę upominając ją,

13 monentes eam honorare soceros, diligere maritum, regere familiam, gubernare domum, et seipsam irreprehensibilem exhibere.

13 aby czciła świekrę, miłowała męża, rządziła czeladzią, domem kierowała, a sama się zachowała bez przygany.