Treny Jeremiasza, rozdział 2

1 Aleph. Quomodo obtexit caligine in furore suo Dominus filiam Sion ; projecit de cælo in terram inclytam Israël, et non est recordatus scabelli pedum suorum in die furoris sui !

1 Alef. Jakże okrył Pan mrokiem zapalczywości swej córkę Syjon! Zrzucił z nieba na ziemię sławę Izraela, a nie wspomniał na podnóżek nóg swoich w dzień zapalczywości swojej.

2 Beth. Præcipitavit Dominus, nec pepercit omnia speciosa Jacob : destruxit in furore suo munitiones virginis Juda, et dejecit in terram ; polluit regnum et principes ejus.

2 Bet. Zrzucił Pan bez oszczędzania, wszystko piękno Jakubowe, zburzył w zapalczywości swojej zamki córki Judzkiej i obalił na ziemię, splugawił królestwo i książąt jej.

3 Ghimel. Confregit in ira furoris sui omne cornu Israël ; avertit retrorsum dexteram suam a facie inimici, et succendit in Jacob quasi ignem flammæ devorantis in gyro.

3 Gimel. Złamał w gniewie zapalczywości swej każdy róg Izraela, odwrócił wstecz prawicę swoją od oblicza nieprzyjaciela i zapalił w Jakubie jakby ogień płomienia, pożerającego wokoło.

4 Daleth. Tetendit arcum suum quasi inimicus, firmavit dexteram suam quasi hostis, et occidit omne quod pulchrum erat visu in tabernaculo filiæ Sion ; effudit quasi ignem indignationem suam.

4 Dalet. Naciągnął łuk swój jak nieprzyjaciel, wzmocnił prawicę swą jak przeciwnik i pobił wszystko, co było pięknego na wejrzenie w namiocie córki Syjon, wylał jak ogień rozgniewanie swoje.

5 He. Factus est Dominus velut inimicus, præcipitavit Israël : præcipitavit omnia mœnia ejus, dissipavit munitiones ejus, et replevit in filia Juda humiliatum et humiliatam.

5 He. Stał się Pan jak nieprzyjaciel, zrzucił Izraela, zrzucił wszystkie mury, rozwalił zamki jego i namnożył u córki Judzkiej uniżonego i uniżonej.

6 Vau. Et dissipavit quasi hortum tentorium suum ; demolitus est tabernaculum suum. Oblivioni tradidit Dominus in Sion festivitatem et sabbatum ; et in opprobrium, et in indignationem furoris sui, regem et sacerdotem.

6 Wau. I rozwalił jak ogród namiot swój, zburzył przybytek swój, dał w zapomnienie Pan na Syjonie uroczyste święto i sabat, a na pośmiech i na rozgniewanie zapalczywości swej króla i kapłana.

7 Zain. Repulit Dominus altare suum ; maledixit sanctificationi suæ : tradidit in manu inimici muros turrium ejus. Vocem dederunt in domo Domini sicut in die solemni.

7 Zain. Odrzucił Pan ołtarz swój, przeklął świątynię swoją, wydał w ręce nieprzyjaciół mury wież jego; krzyczeli w domu Pańskim jak w dzień uroczysty.

8 Heth. Cogitavit Dominus dissipare murum filiæ Sion ; tetendit funiculum suum, et non avertit manum suam a perditione : luxitque antemurale, et murus pariter dissipatus est.

8 Het. Postanowił Pan rozwalić mur córki Syjon, wyciągnął sznur swój i nie odwrócił ręki swej od gubienia; i zapłakało przedmurze, i mur razem rozwalony został.

9 Teth. Defixæ sunt in terra portæ ejus, perdidit et contrivit vectes ejus ; regem ejus et principes ejus in gentibus : non est lex, et prophetæ ejus non invenerunt visionem a Domino.

9 Tet. Zapadły w ziemię bramy jego, zniszczył i połamał zawory jego, i króla jego i książąt jego między narody; nie ma zakonu, a prorocy jego nie znaleźli widzenia od Pana.

10 Jod. Sederunt in terra, conticuerunt senes filiæ Sion ; consperserunt cinere capita sua, accincti sunt ciliciis : abjecerunt in terram capita sua virgines Jerusalem.

10 Jod. Usiedli na ziemi, umilkli starcy córki Syjon, posypali popiołem głowy swe, przepasali się włosiennicami, zwiesiły do ziemi głowy swe dziewice Jeruzalem.

11 Caph. Defecerunt præ lacrimis oculi mei, conturbata sunt viscera mea ; effusum est in terra jecur meum super contritione filiæ populi mei, cum deficeret parvulus et lactens in plateis oppidi.

11 Kaf. Ustały od płaczu oczy moje; strwożyły się wnętrzności moje, wylała się na ziemię wątroba moja z powodu zagłady córki ludu mego, gdy ustawało dziecię i niemowlę na ulicach miasta.

12 Lamed. Matribus suis dixerunt : Ubi est triticum et vinum ? cum deficerent quasi vulnerati in plateis civitatis, cum exhalarent animas suas in sinu matrum suarum.

12 Lamed. Matkom swym mówiły: „Gdzie jest pszenica i wino?” gdy mdlały jak zranieni na ulicach miasta, gdy oddawały dusze swe na łonie matek swoich.

13 Mem. Cui comparabo te, vel cui assimilabo te, filia Jerusalem ? cui exæquabo te, et consolabor te, virgo, filia Sion ? magna est enim velut mare contritio tua : quis medebitur tui ?

13 Mem. Komu cię przyrównam, albo komu cię przypodobam, córko Jerozolimska? Z kim cię porównam, aby cię pocieszyć, dziewico, córko Syjon? Bo wielkie jest jak morze skruszenie twoje; któż cię zleczy?

14 Nun. Prophetæ tui viderunt tibi falsa et stulta ; nec aperiebant iniquitatem tuam, ut te ad pœnitentiam provocarent ; viderunt autem tibi assumptiones falsas, et ejectiones.

14 Nun. Prorocy twoi widzieli tobie fałsz i głupstwo, a nie odkrywali nieprawości twojej, aby cię do pokuty przywieść; lecz wypatrywali tobie proroctwa fałszu i wygnania.

15 Samech. Plauserunt super te manibus omnes transeuntes per viam ; sibilaverunt et moverunt caput suum super filiam Jerusalem : Hæccine est urbs, dicentes, perfecti decoris, gaudium universæ terræ ?

15 Samech. Klaskali nad tobą rękoma wszyscy przechodzący drogą, świstali i potrząsali głową swoją nad córką Jerozolimską mówiąc: „Czy to jest owo miasto doskonałej piękności, wesele wszystkiej ziemi?”

16 Phe. Aperuerunt super te os suum omnes inimici tui : sibilaverunt, et fremuerunt dentibus, et dixerunt : Devorabimus : en ista est dies quam exspectabamus ; invenimus, vidimus.

16 Pe. Otworzyli na cię usta swe wszyscy nieprzyjaciele twoi, świstali i zgrzytali zębami i mówili: „Pożremy! Oto jest ten dzień, któregośmy czekali; znaleźliśmy i ujrzeliśmy!”

17 Ain. Fecit Dominus quæ cogitavit ; complevit sermonem suum, quem præceperat a diebus antiquis : destruxit, et non pepercit, et lætificavit super te inimicum, et exaltavit cornu hostium tuorum.

17 Ain. Uczynił Pan, co był postanowił, spełnił słowo swe, które był wypowiedział od dni starodawnych, zburzył nie oszczędzając i uweselił nad tobą nieprzyjaciela, i wywyższył róg przeciwników twoich.

18 Sade. Clamavit cor eorum ad Dominum super muros filiæ Sion : Deduc quasi torrentem lacrimas per diem et noctem ; non des requiem tibi, neque taceat pupilla oculi tui.

18 Sade. Wołało serce ich do Pana na murach córki Syjon: Wypuść jak potok łzy we dnie i w nocy, nie dawaj odpoczynku sobie, a niech się nie uspokaja źrenica oka twego!

19 Coph. Consurge, lauda in nocte, in principio vigiliarum ; effunde sicut aquam cor tuum ante conspectum Domini : leva ad eum manus tuas pro anima parvulorum tuorum, qui defecerunt in fame in capite omnium compitorum.

19 Kof. Wstań, chwal w nocy na początku straży, wylej jak wodę serce twe przed obliczem Pańskim, podnieś ku niemu ręce twoje dla duszy dziatek twych, które omdlały od głodu na rogu wszystkich ulic.

20 Res. Vide, Domine, et considera quem vindemiaveris ita. Ergone comedent mulieres fructum suum, parvulos ad mensuram palmæ ? si occiditur in sanctuario Domini sacerdos et propheta ?

20 Resz. „Wejrzyj, Panie, a obacz, kogo tak obrałeś jak winnicę? A więc będą jeść niewiasty płód swój, dzieci małe jak piędź? A więc ma być zabity w świątyni Pańskiej kapłan i prorok?

21 Sin. Jacuerunt in terra foris puer et senex ; virgines meæ et juvenes mei ceciderunt in gladio : interfecisti in die furoris tui, percussisti, nec misertus es.

21 Szin. Leżeli na ziemi na ulicy dziecię i starzec, dziewice moje i młodzieńcy moi polegli od miecza, pobiłeś w dzień zapalczywości twojej, pomordowałeś, a nie zmiłowałeś się.

22 Thau. Vocasti quasi ad diem solemnem, qui terrerent me de circuitu ; et non fuit in die furoris Domini qui effugeret, et relinqueretur : quos educavi et enutrivi, inimicus meus consumpsit eos.

22 Tau. Przyzwałeś jak na dzień uroczysty tych, którzy by mię straszyli zewsząd, a nie było w dzień zapalczywości Pańskiej, kto by uszedł i został; tych, których ja wychowałam i wyżywiłam, nieprzyjaciel mój wyniszczył.”