List do Rzymian, rozdział 9

1 Veritatem dico in Christo, non mentior : testimonium mihi perhibente conscientia mea in Spiritu Sancto :

1 Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię, a świadectwo daje mi sumienie moje w Duchu Świętym,

2 quoniam tristitia mihi magna est, et continuus dolor cordi meo.

2 że mam wielki smutek i ustawicznie boleje serce moje.

3 Optabam enim ego ipse anathema esse a Christo pro fratribus meis, qui sunt cognati mei secundum carnem,

3 Ja sam bowiem pragnąłem być odrzuconym od Chrystusa za braci moich, którzy są krewnymi moimi według ciała.

4 qui sunt Israëlitæ, quorum adoptio est filiorum, et gloria, et testamentum, et legislatio, et obsequium, et promissa :

4 Oni są izraelitami, ich jest przybranie synowskie i chwała i przymierze Zakon i służba boża i obietnice;

5 quorum patres, et ex quibus est Christus secundum carnem, qui est super omnia Deus benedictus in sæcula. Amen.

5 i ich są ojcowie, z których jest Chrystus według ciała, a ten jest nad wszystkim Bóg błogosławiony na wieki. Amen.

6 Non autem quod exciderit verbum Dei. Non enim omnes qui ex Israël sunt, ii sunt Israëlitæ :

6 Przez to zaś nie przepadło słowo boże; nie wszyscy bowiem, co są z Izraela, ci są izraelitami;

7 neque qui semen sunt Abrahæ, omnes filii : sed in Isaac vocabitur tibi semen :

7 ani ci, co są potomstwem Abrahama, nie wszyscy są synami, ale „od Izaaka zwać się będzie twoje potomstwo.”

8 id est, non qui filii carnis, hi filii Dei : sed qui filii sunt promissionis, æstimantur in semine.

8 To znaczy, że nie ci są synami bożymi, co są synami ciała, ale którzy są synami obietnicy, ci są uważani za potomstwo.

9 Promissionis enim verbum hoc est : Secundum hoc tempus veniam : et erit Saræ filius.

9 To bowiem jest słowo obietnicy: „W tym czasie przyjdę, a Sara będzie miała syna.”

10 Non solum autem illa : sed et Rebecca ex uno concubitu habens, Isaac patris nostri.

10 Nie tylko zaś ona, ale i Rebeka, zostawszy brzemienną z jednego obcowania z Izaakiem, ojcem naszym.

11 Cum enim nondum nati fuissent, aut aliquid boni egissent, aut mali (ut secundum electionem propositum Dei maneret),

11 Gdy jeszcze się nie narodzili, ani czegokolwiek dobrego albo złego nie uczynili (aby według wybrania pozostało postanowienie boże),

12 non ex operibus, sed ex vocante dictum est ei quia major serviet minori,

12 nie z uczynków, ale przez tego, który powołuje, rzeczono jej: „Starszy będzie służył młodszemu,”

13 sicut scriptum est : Jacob dilexi, Esau autem odio habui.

13 jak napisano: „Jakuba umiłowałem, a Ezawa miałem w nienawiści.”

14 Quid ergo dicemus ? numquid iniquitas apud Deum ? Absit.

14 Cóż więc powiemy? Czyżby niesprawiedliwość u Boga? Żadną miarą.

15 Moysi enim dicit : Miserebor cujus misereor : et misericordiam præstabo cujus miserebor.

15 Mojżeszowi bowiem mówi: „Zmiłuję się nad tym, komu jestem miłościwy, i miłosierdzie okażę, nad kim się zlituję.”

16 Igitur non volentis, neque currentis, sed miserentis est Dei.

16 Nie zależy to więc ani od tego, co chce, ani od tego, co biegnie, ale od litującego się Boga.

17 Dicit enim Scriptura Pharaoni : Quia in hoc ipsum excitavi te, ut ostendam in te virtutem meam : et ut annuntietur nomen meum in universa terra.

17 Mówi bowiem Pismo Faraonowi: „Na to właśnie wzbudziłem cię, abym na tobie okazał moc moją i żeby imię moje było opowiadane po całej ziemi.”

18 Ergo cujus vult miseretur, et quem vult indurat.

18 Przeto lituje się, nad kim chce; a zatwardza, kogo chce.

19 Dicis itaque mihi : Quid adhuc queritur ? voluntati enim ejus quis resistit ?

19 Powiesz mi tedy: Czemuż się jeszcze uskarża? Kto bowiem sprzeciwi się jego woli?

20 O homo, tu quis es, qui respondeas Deo ? numquid dicit figmentum ei qui se finxit : Quid me fecisti sic ?

20 O człowiecze, kimże ty jesteś że odpowiadasz Bogu? Czyż naczynie ulepione mówi temu, co je ulepił: Czemu żeś mię tak uczynił?

21 an non habet potestatem figulus luti ex eadem massa facere aliud quidem vas in honorem, aliud vero in contumeliam ?

21 Czyż nie ma mocy garncarz z tej samej bryły gliny uczynić jedno naczynie ku poszanowaniu, a drugie ku zelżywości?

22 Quod si Deus volens ostendere iram, et notum facere potentiam suam, sustinuit in multa patientia vasa iræ, apta in interitum,

22 Skoro Bóg, chcąc okazać gniew i oznajmić potęgę swoją, znosił w wielkiej cierpliwości naczynia gniewu, gotowe na zatracenie,

23 ut ostenderet divitias gloriæ suæ in vasa misericordiæ, quæ præparavit in gloriam.

23 aby okazać bogactwa swej chwały nad naczyniami miłosierdzia, które przygotował ku chwale,

24 Quos et vocavit nos non solum ex Judæis, sed etiam in gentibus,

24 nad nami, których też wezwał, nie tylko z żydów, ale i z pogan,

25 sicut in Osee dicit : Vocabo non plebem meam, plebem meam : et non dilectam, dilectam : et non misericordiam consecutam, misericordiam consecutam.

25 jak mówi u Ozeasza: „Nazwę nie mój lud ludem moim, i nieumiłowaną umiłowaną, i tę, która miłosierdzia nie dostąpiła, tą co miłosierdzia dostąpiła.

26 Et erit : in loco, ubi dictum est eis : Non plebs mea vos : ibi vocabuntur filii Dei vivi.

26 I stanie się: na miejscu, gdzie im powiedziano: Wy nie jesteście ludem moim, tam ich nazywać będą synami Boga żywego.”

27 Isaias autem clamat pro Israël : Si fuerit numerus filiorum Israël tamquam arena maris, reliquiæ salvæ fient.

27 Izajasz zaś głosi o Izraelu: „Choćby liczba synów izraelskich była jak piasek morski, ostatki będą ocalone.

28 Verbum enim consummans, et abbrevians in æquitate : quia verbum breviatum faciet Dominus super terram :

28 Słowo bowiem spełniając, i przyspieszając w sprawiedliwości”: gdyż „słowo wkrótce wykona Pan na ziemi”;

29 et sicut prædixit Isaias : Nisi Dominus Sabaoth reliquisset nobis semen, sicut Sodoma facti essemus, et sicut Gomorrha similes fuissemus.

29 i jak przepowiedział Izajasz: „Gdyby nam Pan zastępów nie był zostawił potomstwa, bylibyśmy jak Sodoma i stalibyśmy się podobni Gomorze.”

30 Quid ergo dicemus ? Quod gentes, quæ non sectabantur justitiam, apprehenderunt justitiam : justitiam autem, quæ ex fide est.

30 Cóż więc powiemy? To że poganie, którzy nie zabiegali o sprawiedliwość, dostąpili sprawiedliwości, mianowicie sprawiedliwości, która jest z wiary.

31 Israël vero sectando legem justitiæ, in legem justitiæ non pervenit.

31 Izrael zaś, ubiegając się o zakon sprawiedliwości, nie doszedł do zakonu sprawiedliwości.

32 Quare ? Quia non ex fide, sed quasi ex operibus : offenderunt enim in lapidem offensionis,

32 Dlaczego? Gdyż nie z wiary, ale jakby z uczynków; potknęli się bowiem o kamień obrażenia,

33 sicut scriptum est : Ecce pono in Sion lapidem offensionis, et petram scandali : et omnis qui credit in eum, non confundetur.

33 jak napisano: „Oto kładę na Syjonie kamień obrażenia i skałę zgorszenia; a wszelki, który weń wierzy, nie będzie zawstydzony.”