La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata

Tobías 7

Idioma

1 Ingressi sunt autem ad Raguelem, et suscepit eos Raguel cum gaudio.

1 Entraron, pues, en casa de Raguel, el cual los recibió con alegría.

2 Intuensque Tobiam Raguel, dixit Annæ uxori suæ : Quam similis est juvenis iste consobrino meo !

2 Así que Raguel puso sus ojos en Tobías, dijo á Anna, su mujer. ¡Cuán parecido es este joven á mi primo hermano Tobías!

3 Et cum hæc dixisset, ait : Unde estis juvenes fratres nostri ? At illi dixerunt : Ex tribu Nephthali sumus, ex captivitate Ninive.

3 Dicho esto, preguntóles: ¿De donde sois, oh jóvenes hermanos nuestros? Somos, le respondieron, de la tribu de Neftalí, de los cautivos de Nínive.

4 Dixitque illis Raguel : Nostis Tobiam fratrem meum ? Qui dixerunt : Novimus.

4 Díjoles Raguel: ¿Conoceis á Tobías, mi primo hermano? Le conocemos, respondieron ellos,

5 Cumque multa bona loqueretur de eo, dixit angelus ad Raguelem : Tobias, de quo interrogas, pater istius est.

5 Y diciendo él muchas alabanzas de Tobías, el Angel dijo á Raguel: Ese Tobías de quien hablas es el padre de éste.

6 Et misit se Raguel, et cum lacrimis osculatus est eum, et plorans supra collum ejus

6 Entonces Raguel le echó los brazos, besóle con lágrimas, y sollozando sobre su cuello,

7 dixit : Benedictio sit tibi, fili mi, quia boni et optimi viri filius es.

7 dijo: Bendito seas tú, hijo mío, que eres hijo de un hombre de bien, de un hombre virtuosísimo.

8 Et Anna uxor ejus, et Sara ipsorum filia, lacrimatæ sunt.

8 Asimismo Anna, su mujer, y Sara, hija de ambos, prorrumpieron en llanto.

9 Postquam autem locuti sunt, præcepit Raguel occidi arietem, et parari convivium. Cumque hortaretur eos discumbere ad prandium,

9 Después que hubieron conversado, mandó Raguel matar un carnero y disponer un convite. E instándoles á sentarse á la mesa,

10 Tobias dixit : Hic ego hodie non manducabo neque bibam, nisi prius petitionem meam confirmes, et promittas mihi dare Saram filiam tuam.

10 dijo Tobías: Yo no comeré ni beberé hoy aquí, si primero no me otorgas mi petición, prometiendo darme á Sara, tu hija.

11 Quo audito verbo Raguel expavit, sciens quid evenerit illis septem viris qui ingressi sunt ad eam : et timere cœpit ne forte et huic similiter contingeret. Et cum nutaret, et non daret petenti ullum responsum,

11 Oida esta propuesta, se conturbó Raguel, sabiendo lo acaecido á los siete maridos que se habían casado con ella; y comenzó á temer no le acaeciese á éste la misma desgracia. Estando, pues, perplejo y sin darle ninguna respuesta,

12 dixit ei angelus : Noli timere dare eam isti, quoniam huic timenti Deum debetur conjux filia tua : propterea alius non potuit habere illam.

12 el Angel le dijo: No temas dársela; porque á éste que teme á Dios es á quien debe darse tu hija por mujer: que por eso ningún otro ha merecido tenerla.

13 Tunc dixit Raguel : Non dubito quod Deus preces et lacrimas meas in conspectu suo admiserit.

13 Entonces dijo Raguel: No dudo que Dios ha acogido mis oraciones y lágrimas en su acatamiento;

14 Et credo quoniam ideo fecit vos venire ad me, ut ista conjungeretur cognationi suæ secundum legem Moysi : et nunc noli dubium gerere quod tibi eam tradam.

14 Y creo que por esto os ha traido á mi casa, á fin de que ésta reciba esposo de su parentela, según la Ley de Moisés. Por tanto no dudes ya de que te la daré.

15 Et apprehendens dexteram filiæ suæ, dexteræ Tobiæ tradidit, dicens : Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob vobiscum sit, et ipse conjungat vos, impleatque benedictionem suam in vobis.

15 Y cogiendo la mano derecha de su hija, la juntó con la derecha de Tobías, diciendo: El Dios de Abraham, y el Dios de Isaac, y el Dios de Jacob sea con vosotros, y él os junte, y cumpla en vosotros su bendición.

16 Et accepta carta, fecerunt conscriptionem conjugii.

16 En seguida tomando papel ó un pergamino, hicieron la escritura matrimonial.

17 Et post hæc epulati sunt, benedicentes Deum.

17 Y después celebraron el convite, bendiciendo á Dios.

18 Vocavitque Raguel ad se Annam uxorem suam, et præcepit ei ut præpararet alterum cubiculum.

18 Llamó, en fin, Raguel á Anna, su mujer, y mandóle que preparase otro aposento;

19 Et introduxit illuc Saram filiam suam, et lacrimata est.

19 En el cual introdujo Anna á su hija Sara, que echó á llorar.

20 Dixitque ei : Forti animo esto, filia mea : Dominus cæli det tibi gaudium pro tædio quod perpessa es.

20 Mas Anna le dijo: Ten buen ánimo, hija mía; el Señor del cielo te llene de gozo después de tantos disgustos como has sufrido.

Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).

Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.