Księga Jeremiasza, rozdział 10

1 Audite verbum quod locutus est Dominus super vos, domus Israël.

1 Słuchajcie słowa, które mówił Pan o was, domu Izraelski!

2 Hæc dicit Dominus : Juxta vias gentium nolite discere, et a signis cæli nolite metuere, quæ timent gentes,

2 To mówi Pan: „Wedle dróg narodów nie uczcie się i nie bójcie się znaków niebieskich, których się boją narody.

3 quia leges populorum vanæ sunt. Quia lignum de saltu præcidit opus manus artificis in ascia :

3 Bo ustawy narodów próżne są; bo drzewo z lasu wyrąbała robota ręki rzemieślniczej toporem,

4 argento et auro decoravit illud : clavis et malleis compegit, ut non dissolvatur :

4 srebrem i złotem ozdobił je, gwoździami i młotami zbił, aby się nie rozwaliło;

5 in similitudinem palmæ fabricata sunt, et non loquentur : portata tollentur, quia incedere non valent. Nolite ergo timere ea, quia nec male possunt facere, nec bene.

5 na kształt palmy sprawione są, a nie będą mówić; nosić je będą, bo chodzić nie mogą; przeto nie bójcie się ich, bo nie mogą uczynić ani źle, ani dobrze.

6 Non est similis tui, Domine : magnus es tu, et magnum nomen tuum in fortitudine.

6 Nie ma tobie podobnego, Panie, wielkiś ty i wielkie imię twoje w mocy!

7 Quis non timebit te, o Rex gentium ? tuum est enim decus : inter cunctos sapientes gentium, et in universis regnis eorum, nullus est similis tui.

7 Kto się bać nie będzie ciebie, o królu narodów? Bo twoja jest cześć, między wszystkimi mędrcami narodów i we wszystkich królestwach ich nie ma nikogo podobnego tobie.

8 Pariter insipientes et fatui probabuntur : doctrina vanitatis eorum lignum est.

8 Wszyscy razem głupimi i szalonymi się okazują, nauka nikczemności ich, to drewno.

9 Argentum involutum de Tharsis affertur, et aurum de Ophaz : opus artificis et manus ærarii. Hyacinthus et purpura indumentum eorum : opus artificum universa hæc.

9 Srebro w blachach z Tarsis przywożą, a złoto z Ofazu, dzieło rzemieślnicze i ręki miedziennika; błękit i szkarłat odzieniem ich, dziełem rzemieślniczym to wszystko.

10 Dominus autem Deus verus est, ipse Deus vivens, et rex sempiternus. Ab indignatione ejus commovebitur terra, et non sustinebunt gentes comminationem ejus.

10 Ale Pan jest Bogiem prawdziwym, on Bóg żyjący i król wieczny; od rozgniewania jego wzruszy się ziemia, a nie zniosą narody groźby jego.

11 Sic ergo dicetis eis : Dii qui cælos et terram non fecerunt, pereant de terra et de his quæ sub cælo sunt !

11 Przeto tak im powiecie: „Bogowie, którzy nieba i ziemi nie stworzyli, niech zginą z ziemi i z tego, co jest pod niebem.”

12 Qui facit terram in fortitudine sua, præparat orbem in sapientia sua, et prudentia sua extendit cælos :

12 On uczynił ziemię mocą swoją, utwierdza świat mądrością swą, a rozumem swym rozciąga niebiosa.

13 ad vocem suam dat multitudinem aquarum in cælo, et elevat nebulas ab extremitatibus terræ : fulgura in pluviam facit, et educit ventum de thesauris suis.

13 Na głos swój zbiera mnóstwo wód w powietrzu i podnosi mgły z krańców ziemi, błyskawice w deszcz obraca i wywodzi wiatr ze skarbców swoich.

14 Stultus factus est omnis homo a scientia : confusus est artifex omnis in sculptili, quoniam falsum est quod conflavit, et non est spiritus in eis.

14 Zgłupiał każdy człowiek od umiejętności, zawstydzony jest każdy rzemieślnik przez bałwana; bo fałszem jest to, co ulał, i nie ma w nich ducha.

15 Vana sunt, et opus risu dignum : in tempore visitationis suæ peribunt.

15 Nikczemne są i dzieło śmiechu godne, czasu nawiedzenia ich poginą.

16 Non est his similis pars Jacob : qui enim formavit omnia, ipse est, et Israël virga hæreditatis ejus : Dominus exercituum nomen illi.

16 Nie jest do nich podobny dział Jakuba; bo on jest tym, który wszystko stworzył, a Izrael prętem dziedzictwa jego; Pan zastępów imię jego.”

17 Congrega de terra confusionem tuam, quæ habitas in obsidione :

17 Zbierz z ziemi hańbę twoją ty, która mieszkasz w oblężeniu.

18 quia hæc dicit Dominus : Ecce ego longe projiciam habitatores terræ in hac vice, et tribulabo eos ita ut inveniantur.

18 Bo to mówi Pan: „Oto ja daleko wyrzucę mieszkańców ziemi tym razem i utrapię ich tak, że znalezieni będą.”

19 Væ mihi super contritione mea : pessima plaga mea. Ego autem dixi : Plane hæc infirmitas mea est, et portabo illam.

19 Biada mnie dla zniszczenia mego, zła bardzo rana moja! A ja rzekłem: „Właśnie to jest choroba moja, będę ją nosił.

20 Tabernaculum meum vastatum est ; omnes funiculi mei dirupti sunt : filii mei exierunt a me, et non subsistunt. Non est qui extendat ultra tentorium meum, et erigat pelles meas.

20 Namiot mój jest zburzony, wszystkie powrózki moje porwały się, synowie moi odeszli ode mnie i nie ma ich, nie ma, kto by więcej rozciągał namiot mój i podnosił skóry moje.”

21 Quia stulte egerunt pastores, et Dominum non quæsierunt : propterea non intellexerunt, et omnis grex eorum dispersus est.

21 Bo głupio postępowali pasterze, a Pana nie szukali, przeto nie zrozumieli i wszystka trzoda ich jest rozproszona.

22 Vox auditionis ecce venit, et commotio magna de terra aquilonis : ut ponat civitates Juda solitudinem, et habitaculum draconum.

22 Głos słuchu oto idzie i poruszenie wielkie z ziemi północnej, aby uczynić miasta judzkie pustynią i mieszkaniem smoków.

23 Scio, Domine, quia non est hominis via ejus, nec viri est ut ambulet, et dirigat gressus suos.

23 Wiem, Panie, że droga człowieka nie jest jego, ani nie jest rzeczą męża, aby chodził i kierował krokami swoimi.

24 Corripe me, Domine, verumtamen in judicio, et non in furore tuo, ne forte ad nihilum redigas me.

24 Karz mię, Panie, wszakże w sądzie, a nie w zapalczywości twojej, abyś mię snadź wniwecz nie obrócił.

25 Effunde indignationem tuam super gentes quæ non cognoverunt te, et super provincias quæ nomen tuum non invocaverunt : quia comederunt Jacob, et devoraverunt eum, et consumpserunt illum, et decus ejus dissipaverunt.

25 Wylej rozgniewanie twoje na narody, które cię nie znały, i na krainy, które imienia twego nie wzywały; bo zjedli Jakuba i pożarli go i strawili go, i ozdobę jego rozproszyli.