Księga Jeremiasza, rozdział 9

1 Quis dabit capiti meo aquam, et oculis meis fontem lacrimarum, et plorabo die ac nocte interfectos filiæ populi mei ?

1 Kto da głowie mojej wodę, a oczom moim źródło łez, a będę płakał we dnie i w nocy pobitych córki ludu mego?

2 Quis dabit me in solitudine diversorium viatorum, et derelinquam populum meum, et recedam ab eis ? quia omnes adulteri sunt, cœtus prævaricatorum.

2 Kto mi da na puszczy gospodę podróżnych, a opuszczę lud mój i odejdę od nich? bo wszyscy są cudzołożnicy, zgraja przestępców.

3 Et extenderunt linguam suam quasi arcum mendacii et non veritatis : confortati sunt in terra, quia de malo ad malum egressi sunt, et me non cognoverunt, dicit Dominus.

3 I naciągnęli język swój jak łuk kłamstwa, a nie prawdy; wzmocnili się na ziemi, bo ze złości do złości przechodzili, a mnie nie poznali, mówi Pan.

4 Unusquisque se a proximo suo custodiat, et in omni fratre suo non habeat fiduciam : quia omnis frater supplantans supplantabit, et omnis amicus fraudulenter incedet.

4 Każdy niech się strzeże bliźniego swego i niech nie ufa każdemu bratu swemu; bo każdy brat podchodząc podejdzie, a każdy przyjaciel zdradliwie postępować będzie.

5 Et vir fratrem suum deridebit, et veritatem non loquentur : docuerunt enim linguam suam loqui mendacium ; ut inique agerent laboraverunt.

5 I mąż z brata swego śmiać się będzie, a prawdy nie będą mówić; bo nauczyli język swój mówić kłamstwo, wysilali się, aby źle czynić.

6 Habitatio tua in medio doli : in dolo renuerunt scire me, dicit Dominus.

6 Mieszkanie twoje wpośród podstępu; przez podstęp nie chcieli mnie poznać, mówi Pan.

7 Propterea hæc dicit Dominus exercituum : Ecce ego conflabo, et probabo eos : quid enim aliud faciam a facie filiæ populi mei ?

7 Przeto mówi Pan zastępów: „Oto ja spławię i doświadczę ich; bo cóż innego mam czynić wobec córki ludu mego?

8 Sagitta vulnerans lingua eorum, dolum locuta est. In ore suo pacem cum amico suo loquitur, et occulte ponit ei insidias.

8 Strzałą raniącą ich język, fałsz mówił; ustami swymi spokojnie z przyjacielem swym mówi, a potajemnie zakłada nań sidła.

9 Numquid super his non visitabo, dicit Dominus, aut in gente hujusmodi non ulciscetur anima mea ?

9 A więc dlatego nie nawiedzę? mówi Pan. Albo na takim narodzie nie wywrze pomsty dusza moja?”

10 Super montes assumam fletum ac lamentum, et super speciosa deserti planctum, quoniam incensa sunt, eo quod non sit vir pertransiens, et non audierunt vocem possidentis : a volucre cæli usque ad pecora transmigraverunt et recesserunt.

10 Nad górą podniosę płacz i lament, i na rozłogach puszczy narzekanie; bo spalone są dlatego, że nie ma męża przechodzącego, i nie słychać głosu dzierżawcy; od ptactwa powietrznego aż do bydła przeniosło się wszystko i odeszło.

11 Et dabo Jerusalem in acervos arenæ, et cubilia draconum : et civitates Juda dabo in desolationem, eo quod non sit habitator.

11 „I obrócę Jeruzalem w kupy piasku i w legowiska smoków, a miasta judzkie dam na spustoszenie, tak iż nie będzie mieszkańców.”

12 Quis est vir sapiens qui intelligat hoc, et ad quem verbum oris Domini fiat, ut annuntiet istud, quare perierit terra, et exusta sit quasi desertum, eo quod non sit qui pertranseat ?

12 Kto jest mąż mądry, który by to zrozumiał i do którego by doszło słowo ust Pańskich, aby to opowiadał, dlaczego zginęła ziemia i spalona jest jak pustynia, bo nie ma, kto by przechodził?

13 Et dixit Dominus : Quia dereliquerunt legem meam quam dedi eis, et non audierunt vocem meam, et non ambulaverunt in ea,

13 I rzekł Pan: „Ponieważ opuścili zakon mój, który im dałem, a nie słuchali głosu mego i nie szli za nim,

14 et abierunt post pravitatem cordis sui, et post Baalim, quod didicerunt a patribus suis :

14 a chodzili za nieprawością serca swego i za Baalami, czego się nauczyli od ojców swoich.”

15 idcirco hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël : Ecce ego cibabo populum istum absinthio, et potum dabo eis aquam fellis.

15 Przeto to mówi Pan zastępów, Bóg izraelski: „Oto ja nakarmię ten lud piołunem i napoję ich wodą żółci.

16 Et dispergam eos in gentibus quas non noverunt ipsi et patres eorum, et mittam post eos gladium, donec consumantur.

16 I rozproszę ich między narody, których nie znali oni i ojcowie ich, i poślę za nimi miecz, aż będą wytraceni.”

17 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël : Contemplamini, et vocate lamentatrices, et veniant : et ad eas quæ sapientes sunt mittite, et properent :

17 To mówi Pan zastępów, Bóg izraelski: „Przypatrzcie się i przyzwijcie płaczki, a niech przyjdą, i do tych, które mądre są, poślijcie, a niech się pospieszą;

18 festinent, et assumant super nos lamentum : deducant oculi nostri lacrimas, et palpebræ nostræ defluant aquis.

18 niech szybko przyjdą i uczynią nad nami lament, niech wylewają oczy nasze łzy, a powieki nasze niech opływają wodą.”

19 Quia vox lamentationis audita est de Sion : Quomodo vastati sumus, et confusi vehementer ? quia dereliquimus terram ; quoniam dejecta sunt tabernacula nostra.

19 Bo głos lamentu słyszano z Syjonu: „Jakże jesteśmy zniszczeni i ogromnie zawstydzeni, bośmy opuścili ziemię, bo rozrzucone są mieszkania nasze!”

20 Audite ergo, mulieres, verbum Domini, et assumant aures vestræ sermonem oris ejus, et docete filias vestras lamentum, et unaquæque proximam suam planctum :

20 Słuchajcie więc, niewiasty, słowa Pańskiego i niech przyjmą uszy wasze mowę ust jego i nauczajcie córki wasze lamentu, a każdą bliską swoją, narzekania.

21 quia ascendit mors per fenestras nostras ; ingressa est domos nostras, disperdere parvulos deforis, juvenes de plateis.

21 Bo wstąpiła śmierć przez okna nasze, weszła do domów naszych, aby wytracić dzieci z ulicy i młodzieńców z rynków.

22 Loquere : Hæc dicit Dominus : Et cadet morticinum hominis quasi stercus super faciem regionis, et quasi fœnum post tergum metentis, et non est qui colligat.

22 „Mów: To mówi Pan: I legną trupy człowiecze jak gnój na polu i jak siano za żnącym, a nie ma, kto by zbierał.”

23 Hæc dicit Dominus : Non glorietur sapiens in sapientia sua, et non glorietur fortis in fortitudine sua, et non glorietur dives in divitiis suis :

23 To mówi Pan: „Niech się nie chlubi mądry mądrością swoją i niech się nie chlubi mężny męstwem swoim, i niech się nie chlubi bogaty bogactwem swoim;

24 sed in hoc glorietur, qui gloriatur, scire et nosse me, quia ego sum Dominus qui facio misericordiam, et judicium, et justitiam in terra : hæc enim placent mihi, ait Dominus.

24 ale niech się tym chlubi, który się chlubi, że umie i zna mnie, żem ja jest Pan, który czynię miłosierdzie i sąd i sprawiedliwość na ziemi; bo mi się to podoba, mówi Pan.

25 Ecce dies veniunt, dicit Dominus, et visitabo super omnem qui circumcisum habet præputium,

25 Oto dni przychodzą, mówi Pan, a nawiedzę każdego, który ma obrzezany napletek,

26 super Ægyptum, et super Juda, et super Edom, et super filios Ammon, et super Moab ; et super omnes qui attonsi sunt in comam, habitantes in deserto : quia omnes gentes habent præputium, omnis autem domus Israël incircumcisi sunt corde.

26 Egipt i Judę, i Edom, i synów Ammona, i Moaba, i wszystkich, którzy są podstrzyżeni na długi włos, mieszkający na puszczy; bo wszystkie narody mają napletek i wszystek dom Izraelów jest nieobrzezanego serca.”