Księga Jeremiasza, rozdział 17

1 Peccatum Juda scriptum est stylo ferreo in ungue adamantino, exaratum super latitudinem cordis eorum, et in cornibus ararum eorum.

1 Grzech Judy napisany jest piórem żelaznym na paznokciu diamentowym, wyryty na szerokości serca ich i na rogach ołtarzów ich.

2 Cum recordati fuerint filii eorum ararum suarum, et lucorum suorum, lignorumque frondentium, in montibus excelsis,

2 Gdy wspomną synowie ich na ołtarze swoje i na gaje swoje i na drzewa gałęziste na górach wysokich,

3 sacrificantes in agro : fortitudinem tuam, et omnes thesauros tuos in direptionem dabo ; excelsa tua propter peccata in universis finibus tuis.

3 jak ofiarowali w polu, siłę twoją i wszystkie skarby twoje dam na rozchwycenie, wyżyny twoje dla grzechów po wszystkich granicach twoich.

4 Et relinqueris sola ab hæreditate tua, quam dedi tibi, et servire te faciam inimicis tuis in terra quam ignoras : quoniam ignem succendisti in furore meo : usque in æternum ardebit.

4 I zostawiona będziesz sama, bez dziedzictwa twego, które ci dałem, i dam cię w niewolę nieprzyjaciołom twoim w ziemi, której nie znasz, ponieważ zapaliłaś ogień w zapalczywości mojej: aż na wieki gorzeć będzie.”

5 Hæc dicit Dominus : Maledictus homo qui confidit in homine, et ponit carnem brachium suum, et a Domino recedit cor ejus.

5 To mówi Pan: „Przeklęty człowiek, który ufa w człowieku i czyni ciało ramieniem swoim, a od Pana odstępuje serce jego.

6 Erit enim quasi myricæ in deserto, et non videbit cum venerit bonum : sed habitabit in siccitate in deserto, in terra salsuginis et inhabitabili.

6 Bo będzie jak wrzos na puszczy i nie ujrzy, gdy przyjdzie dobro, ale będzie mieszkał w suchości na puszczy, w ziemi słonej i niemieszkalnej.

7 Benedictus vir qui confidit in Domino, et erit Dominus fiducia ejus.

7 Błogosławiony mąż, który ufa w Panu i będzie Pan ufaniem jego.

8 Et erit quasi lignum quod transplantatur super aquas, quod ad humorem mittit radices suas, et non timebit cum venerit æstus : et erit folium ejus viride, et in tempore siccitatis non erit sollicitum, nec aliquando desinet facere fructum.

8 I będzie jak drzewo, które przesadzają nad wodami, które ku wilgoci puszcza korzenie swoje; a nie będzie się bało, gdy przyjdzie gorąco, i będzie liść jego zielony, a czasu posuchy nie będzie się trapić i nigdy nie przestanie czynić owocu.

9 Pravum est cor omnium, et inscrutabile : quis cognoscet illud ?

9 Zawiłe jest serce wszystkich i niewybadane; kto je pozna?

10 Ego Dominus scrutans cor, et probans renes : qui do unicuique juxta viam suam, et juxta fructum adinventionum suarum.

10 Ja, Pan, badający serca i doświadczający nerek, który daję każdemu według drogi jego i według owocu wynalazków jego.

11 Perdix fovit quæ non peperit : fecit divitias, et non in judicio : in dimidio dierum suorum derelinquet eas, et in novissimo suo erit insipiens.

11 Kuropatwa wysiedziała, czego nie zniosła; zebrał bogactwa, a niesprawiedliwie, w połowie dni swoich opuści je, a na końcu swoim będzie głupim.”

12 Solium gloriæ altitudinis a principio, locus sanctificationis nostræ.

12 Stolicą chwały wysokości od początku, miejsce poświęcenia naszego.

13 Exspectatio Israël, Domine, omnes qui te derelinquunt confundentur : recedentes a te, in terra scribentur, quoniam dereliquerunt venam aquarum viventium Dominum.

13 Oczekiwanie Izraela, Panie! Wszyscy, którzy cię opuszczają, zawstydzeni będą; którzy cię odstępują, na ziemi zapisani będą, gdyż opuścili żyłę wód żyjących, Pana.

14 Sana me, Domine, et sanabor : salvum me fac, et salvus ero : quoniam laus mea tu es.

14 Ulecz mię, Panie, a będę uleczony; zbaw mię, a będę zbawiony; bo ty chwałą moją jesteś.

15 Ecce ipsi dicunt ad me : Ubi est verbum Domini ? veniat :

15 Oto ci mówią do mnie: „Gdzież jest słowo Pańskie? niech przyjdzie!”

16 et ego non sum turbatus, te pastorem sequens : et diem hominis non desideravi, tu scis : quod egressum est de labiis meis, rectum in conspectu tuo fuit.

16 A ja nie strwożyłem się, za tobą, pasterzem, idąc, i dnia człowieczego nie żądałem; ty wiesz. Co wyszło z ust moich, dobre było przed obliczem twoim.

17 Non sis tu mihi formidini : spes mea tu in die afflictionis.

17 Nie bądźże mi ty na strach, nadzieją moją ty jesteś w dzień utrapienia.

18 Confundantur qui me persequuntur, et non confundar ego : paveant illi, et non paveam ego : induc super eos diem afflictionis, et duplici contritione contere eos.

18 Niech się zawstydzą, którzy mię prześladują, a niech się ja nie zawstydzę; niech się oni lękają, a ja niech się nie lękam; przywiedź na nich dzień ucisku i podwójnym skruszeniem skrusz ich!

19 Hæc dicit Dominus ad me : Vade, et sta in porta filiorum populi, per quam ingrediuntur reges Juda, et egrediuntur, et in cunctis portis Jerusalem :

19 To mówi Pan do mnie: „Idź, a stań w bramie synów ludu, którą wchodzą królowie judzcy i wychodzą, i we wszystkich bramach Jeruzalem,

20 et dices ad eos : Audite verbum Domini, reges Juda, et omnis Juda, cunctique habitatores Jerusalem, qui ingredimini per portas istas.

20 i powiesz do nich: Słuchajcie słowa Pańskiego, królowie judzcy i wszystek Judo i wszyscy mieszkańcy jerozolimscy, którzy wchodzicie bramami tymi!

21 Hæc dicit Dominus : Custodite animas vestras, et nolite portare pondera in die sabbati, nec inferatis per portas Jerusalem :

21 To mówi Pan: Strzeżcie dusz waszych, a nie dźwigajcie brzemion w dzień sobotni ani nie wnoście bramami jerozolimskimi.

22 et nolite ejicere onera de domibus vestris in die sabbati, et omne opus non facietis : sanctificate diem sabbati, sicut præcepi patribus vestris.

22 Nie wynoście też brzemion z domów waszych w dzień sobotni i żadnej roboty nie będziecie wykonywać; święćcie dzień sobotni, jak rozkazałem ojcom waszym.

23 Et non audierunt, nec inclinaverunt aurem suam : sed induraverunt cervicem suam, ne audirent me, et ne acciperent disciplinam.

23 A nie słuchali, ani nie nakłonili ucha swego, ale zatwardzili kark swój, aby mnie nie słuchać i nie przyjmować napomnienia.

24 Et erit : si audieritis me, dicit Dominus, ut non inferatis onera per portas civitatis hujus in die sabbati : et si sanctificaveritis diem sabbati, ne faciatis in eo omne opus :

24 I będzie: jeśli mnie słuchać będziecie, mówi Pan, że nie będziecie wnosić brzemion bramami miasta tego w dzień sobotni, i jeśli święcić będziecie dzień sobotni, żebyście weń nie czynili żadnej roboty;

25 ingredientur per portas civitatis hujus reges et principes, sedentes super solium David, et ascendentes in curribus et equis, ipsi et principes eorum, viri Juda, et habitatores Jerusalem : et habitabitur civitas hæc in sempiternum.

25 wchodzić będą bramami miasta tego królowie i książęta, siedzący na stolicy Dawidowej, wsiadający na wozy i na konie, oni i książęta ich, mężowie judzcy i mieszkańcy jerozolimscy, i będzie zamieszkane to miasto na wieki.

26 Et venient de civitatibus Juda, et de circuitu Jerusalem, et de terra Benjamin, et de campestribus, et de montuosis, et ab austro, portantes holocaustum, et victimam, et sacrificium, et thus, et inferent oblationem in domum Domini.

26 I będą przychodzić z miast judzkich i z okolic Jeruzalem, i z ziemi Beniamina, i z pól, i z gór, i z południa, przynosząc całopalenie i ofiarę, i obiatę, i kadzidło, i wniosą ofiarę do domu Pańskiego.

27 Si autem non audieritis me ut sanctificetis diem sabbati, et ne portetis onus, et ne inferatis per portas Jerusalem in die sabbati, succendam ignem in portis ejus, et devorabit domos Jerusalem, et non extinguetur.

27 A jeśli mnie słuchać nie będziecie, aby święcić dzień sobotni i nie dźwigać brzemion ani ich nie wnosić przez bramy Jeruzalem w dzień sobotni, zapalę ogień w bramach jego, i pożre domy jerozolimskie, a nie będzie ugaszony.”