Księga Jeremiasza, rozdział 2

1 Et factum est verbum Domini ad me, dicens :

1 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:

2 Vade, et clama in auribus Jerusalem, dicens : Hæc dicit Dominus : Recordatus sum tui, miserans adolescentiam tuam, et caritatem desponsationis tuæ, quando secuta es me in deserto, in terra quæ non seminatur.

2 Idź i wołaj do uszu Jeruzalem, mówiąc: To mówi Pan: Wspomniałem na cię, litując się młodości twojej i miłości narzeczeństwa twego, gdy chodziłaś za mną na puszczy, w ziemi, której nie sieją.

3 Sanctus Israël Domino, primitiæ frugum ejus : omnes qui devorant eum delinquunt : mala venient super eos, dicit Dominus.

3 Święty był Izrael Panu, pierwociny zboża jego; wszyscy, którzy go pożerają, grzeszą, zło przyjdzie na nich, mówi Pan.

4 Audite verbum Domini, domus Jacob, et omnes cognationes domus Israël.

4 Słuchajcie słowa Pańskiego, domu Jakuba i wszystkie rody domu Izraelowego!

5 Hæc dicit Dominus : Quid invenerunt patres vestri in me iniquitatis, quia elongaverunt a me, et ambulaverunt post vanitatem, et vani facti sunt ?

5 To mówi Pan: Co za nieprawość znaleźli we mnie ojcowie wasi, iż się oddalili ode mnie, a chodzili za nikczemnością, i stali się nikczemnymi?

6 Et non dixerunt : Ubi est Dominus qui ascendere nos fecit de terra Ægypti ; qui traduxit nos per desertum, per terram inhabitabilem et inviam, per terram sitis, et imaginem mortis, per terram in qua non ambulavit vir, neque habitavit homo ?

6 A nie mówili: „Gdzie jest Pan, który nas wywiódł z ziemi Egipskiej, który nas prowadził przez puszczę, przez ziemię niemieszkalną i bezdrożną, przez ziemię pragnienia i obraz śmierci, przez ziemię, po której nie chodził mąż ani mieszkał człowiek?”

7 Et induxi vos in terram Carmeli, ut comederetis fructum ejus et optima illius : et ingressi contaminastis terram meam, et hæreditatem meam posuistis in abominationem.

7 I wprowadziłem was do ziemi Karmelu, abyście jedli owoc jej i co najlepszego jej; ale wszedłszy splugawiliście ziemię moją i dziedzictwo moje uczyniliście obrzydłością.

8 Sacerdotes non dixerunt : Ubi est Dominus ? et tenentes legem nescierunt me, et pastores prævaricati sunt in me, et prophetæ prophetaverunt in Baal, et idola secuti sunt.

8 Kapłani nie rzekli: „Gdzie jest Pan?” a umiejący zakon nie znali mnie i pasterze wykraczali przeciwko mnie, a prorocy prorokowali przez Baala i chodzili za bałwanami.

9 Propterea adhuc judicio contendam vobiscum, ait Dominus, et cum filiis vestris disceptabo.

9 Przeto jeszcze będę się z wami prawował, mówi Pan, i z synami waszymi będę się spierał.

10 Transite ad insulas Cethim, et videte : et in Cedar mittite, et considerate vehementer : et videte si factum est hujuscemodi :

10 Przejdźcie do wysp Ketim, a obaczcie i do Kedar poślijcie, a przypatrzcie się i obaczcie, czy się co takowego stało:

11 si mutavit gens deos suos, et certe ipsi non sunt dii : populus vero meus mutavit gloriam suam in idolum.

11 czy bogów swych jaki naród zmienił? a zaiste oni nie są bogami. A lud mój zamienił chwałę swoją na bałwana!

12 Obstupescite, cæli, super hoc, et portæ ejus, desolamini vehementer, dicit Dominus.

12 Zdumiejcie się, niebiosa, nad tym, a bramy jego, zasmućcie się bardzo, mówi Pan.

13 Duo enim mala fecit populus meus : me dereliquerunt fontem aquæ vivæ, et foderunt sibi cisternas, cisternas dissipatas, quæ continere non valent aquas.

13 Bo dwie złości uczynił lud mój: mnie opuścił, źródło wody żywej, a wykopali sobie cysterny, cysterny rozwalone, które nie mogą wody zatrzymać.

14 Numquid servus est Israël, aut vernaculus ? quare ergo factus est in prædam ?

14 Czyż niewolnikiem jest Izrael albo z niewolnika w domu urodzony? Czemuż się tedy stał łupem?

15 Super eum rugierunt leones, et dederunt vocem suam : posuerunt terram ejus in solitudinem. Civitates ejus exustæ sunt, et non est qui habitet in eis.

15 Ryczały nań lwy i wydały głos swój, obróciły ziemię jego w pustynię; miasta jego spalone są, a nie ma, kto by w nich mieszkał.

16 Filii quoque Mempheos et Taphnes constupraverunt te usque ad verticem.

16 Synowie też Memfis i Tafnes cudzołożyli cię aż do wierzchu głowy.

17 Numquid non istud factum est tibi, quia dereliquisti Dominum Deum tuum eo tempore quo ducebat te per viam ?

17 Czy się to nie stało tobie dlatego, żeś opuściła Pana, Boga twego, owego czasu, którego cię prowadził drogą?

18 Et nunc quid tibi vis in via Ægypti, ut bibas aquam turbidam ? et quid tibi cum via Assyriorum, ut bibas aquam fluminis ?

18 A teraz, czego chcesz na drodze egipskiej, żeby pić wodę mętną? a co masz z drogą Asyryjczyków, aby pić wodę rzeki?

19 Arguet te malitia tua, et aversio tua increpabit te. Scito et vide quia malum et amarum est reliquisse te Dominum Deum tuum, et non esse timorem mei apud te, dicit Dominus Deus exercituum.

19 Skarze cię złość twoja, a odwrócenie twoje cię skarci. Wiedz i obacz, że złą i gorzką jest rzeczą, iż opuściłaś Pana, Boga twego, i nie ma bojaźni mojej u ciebie, mówi Pan Bóg zastępów.

20 A sæculo confregisti jugum meum : rupisti vincula mea, et dixisti : Non serviam. In omni enim colle sublimi, et sub omni ligno frondoso, tu prosternebaris meretrix.

20 Od wieku złamałaś jarzmo moje, rozerwałaś więzy moje i mówiłaś: „Nie będę służyć!” Albowiem na każdym pagórku wysokim i pod każdym drzewem gałęzistym pokładałaś się, ty nierządnico!

21 Ego autem plantavi te vineam electam, omne semen verum : quomodo ergo conversa es mihi in pravum, vinea aliena ?

21 A ja cię zasadziłem winnicą wyborną, wszystko nasienie prawe; jakżeś mi się tedy odmieniła w nieprawe, winnico obca?

22 Si laveris te nitro, et multiplicaveris tibi herbam borith, maculata es in iniquitate tua coram me, dicit Dominus Deus.

22 Choćbyś się wymyła saletrą i namnożyła sobie ziela borit, splugawiona jesteś w nieprawości twej przede mną, mówi Pan Bóg.

23 Quomodo dicis : Non sum polluta ; post Baalim non ambulavi ? Vide vias tuas in convalle ; scito quid feceris : cursor levis explicans vias suas.

23 Jak możesz mówić: „Nie splugawiłam się, za Baalami nie chodziłam?” Obacz drogi twoje w dolinie, wiedz, coś czyniła, wielbłądzico prędka, odprawiająca drogi swoje!

24 Onager assuetus in solitudine, in desiderio animæ suæ attraxit ventum amoris sui : nullus avertet eam : omnes qui quærunt eam non deficient : in menstruis ejus invenient eam.

24 Dzika oślica przywykła do puszczy, w pragnieniu duszy swej przyciągnęła wiatr miłości swojej, nikt jej nie odwróci. Wszyscy, którzy jej szukają, nie zmęczą się, w chorobie jej miesięcznej znajdą ją.

25 Prohibe pedem tuum a nuditate, et guttur tuum a siti. Et dixisti : Desperavi : nequaquam faciam : adamavi quippe alienos, et post eos ambulabo.

25 Pohamuj nogę twą od nagości i gardło twe od upragnienia! I rzekłaś: „Zwątpiłam, nie uczynię, bom się rozmiłowała w cudzych i za nimi pójdę.”

26 Quomodo confunditur fur quando deprehenditur, sic confusi sunt domus Israël, ipsi et reges eorum, principes, et sacerdotes, et prophetæ eorum,

26 Jako wstyd złodzieja, gdy go przychwycą, tak się zawstydził dom Izraelski, oni i królowie ich, książęta i kapłani i prorocy ich,

27 dicentes ligno : Pater meus es tu : et lapidi : Tu me genuisti. Verterunt ad me tergum et non faciem, et in tempore afflictionis suæ dicent : Surge, et libera nos.

27 którzy mówią drewnu: „Ty jesteś mym ojcem,” a kamieniowi: „Ty mię urodziłeś.” Obrócili ku mnie tył, a nie oblicze, a czasu utrapienia swego mówić będą: „Powstań i wybaw nas!”

28 Ubi sunt dii tui quos fecisti tibi ? surgant, et liberent te in tempore afflictionis tuæ : secundum numerum quippe civitatum tuarum erant dii tui, Juda.

28 Gdzież są bogowie twoi, których naczyniłeś sobie? Niech wstaną i ratują cię czasu utrapienia twego; bo według liczby miast twoich byli bogowie twoi, Judo!

29 Quid vultis mecum judicio contendere ? omnes dereliquistis me, dicit Dominus.

29 Co się ze mną prawem spierać chcecie? Wszyscyście mię opuścili, mówi Pan.

30 Frustra percussi filios vestros : disciplinam non receperunt. Devoravit gladius vester prophetas vestros : quasi leo vastator

30 Próżno karałem synów waszych, karania nie przyjęli; pożarł miecz wasz proroków waszych, jak lew pustoszący jest pokolenie wasze.

31 generatio vestra. Videte verbum Domini : numquid solitudo factus sum Israëli, aut terra serotina ? quare ergo dixit populus meus : Recessimus ; non veniemus ultra ad te ?

31 Patrzcie słowa Pańskiego! Czy puszczą stałem się Izraelowi, albo ziemią pomroki? Czemuż tedy mówił lud mój: „Odeszliśmy, nie przyjdziemy więcej do ciebie?”

32 Numquid obliviscetur virgo ornamenti sui, aut sponsa fasciæ pectoralis suæ ? populus vero meus oblitus est mei diebus innumeris.

32 Czyż zapomni panna ubioru swego albo oblubienica pasa swego? a lud mój zapomniał mnie przez dni niezliczone.

33 Quid niteris bonam ostendere viam tuam ad quærendam dilectionem, quæ insuper et malitias tuas docuisti vias tuas,

33 Czemu usiłujesz pokazać, że jest dobra droga twoja, by szukać miłości, ty, któraś jeszcze i złości twych nauczała drogi twoje

34 et in alis tuis inventus est sanguis animarum pauperum et innocentum ? non in fossis inveni eos, sed in omnibus quæ supra memoravi.

34 i na skrzydłach twoich znalazła się krew dusz ubogich i niewinnych? Nie w dołach ich znalazłem, ale we wszystkim, o czym wyżej wspomniałem.

35 Et dixisti : Absque peccato et innocens ego sum, et propterea avertatur furor tuus a me. Ecce ego judicio contendam tecum, eo quod dixeris : Non peccavi.

35 I rzekłaś: „Ja jestem bez grzechu i niewinna, a przeto niech się odwróci zapalczywość twoja ode mnie.” Oto ja prawem będę się spierał z tobą, przeto żeś mówiła: „Nie zgrzeszyłam.”

36 Quam vilis facta es nimis, iterans vias tuas ! et ab Ægypto confunderis, sicut confusa es ab Assur.

36 Jakżeś się stała bardzo podłą, powtarzając drogi twoje! A od Egiptu będziesz zawstydzona, jak zostałaś zawstydzona od Assura.

37 Nam et ab ista egredieris, et manus tuæ erunt super caput tuum : quoniam obtrivit Dominus confidentiam tuam, et nihil habebis prosperum in ea.

37 Bo i od tego wyjdziesz, a ręce twe będą na głowie twojej; bo Pan zniszczył ufność twoją i nie będziesz mieć z nią powodzenia.