Księga Jeremiasza, rozdział 4

1 Si reverteris, Israël, ait Dominus, ad me convertere : si abstuleris offendicula tua a facie mea, non commoveberis.

1 Jeśli się wrócisz, Izraelu, mówi Pan, do mnie się nawróć; jeśli usuniesz obrażenia twoje od oblicza mego, nie poruszysz się.

2 Et jurabis : Vivit Dominus in veritate, et in judicio, et in justitia : et benedicent eum gentes, ipsumque laudabunt.

2 I będziesz przysięgać: „Żyje Pan” w prawdzie i w sądzie i w sprawiedliwości; i będą go błogosławić narody, i będą go chwalić.

3 Hæc enim dicit Dominus viro Juda et Jerusalem : Novate vobis novale, et nolite serere super spinas.

3 Bo to mówi Pan mężowi judzkiemu i jerozolimskiemu: „Rozkopcie sobie nowinę, a nie siejcie na cierniu;

4 Circumcidimini Domino, et auferte præputia cordium vestrorum, viri Juda, et habitatores Jerusalem : ne forte egrediatur ut ignis indignatio mea, et succendatur, et non sit qui extinguat, propter malitiam cogitationum vestrarum.

4 obrzeżcie się Panu, a odejmijcie napletki serc waszych, mężowie Judy, i mieszkańcy Jeruzalem, aby snadź nie wyszło jak ogień rozgniewanie moje i nie zapaliło się, a nie byłoby, kto by ugasił, dla złości myśli waszych.”

5 Annuntiate in Juda, et in Jerusalem auditum facite : loquimini, et canite tuba in terra, clamate fortiter, et dicite : Congregamini, et ingrediamur civitates munitas.

5 Opowiadajcie w Judzie i w Jeruzalem dajcie słyszeć; mówcie i trąbcie w trąbę w ziemi, wołajcie mocno i mówcie: „Zbierajcie się, a wnijdźmy do miast obronnych!”

6 Levate signum in Sion ; confortamini, nolite stare : quia malum ego adduco ab aquilone, et contritionem magnam.

6 Podnieście chorągiew na Syjonie, wzmacniajcie się, nie przystawajcie, bo ja przywiodę zło z północy i skruszenie wielkie.

7 Ascendit leo de cubili suo, et prædo gentium se levavit : egressus est de loco suo ut ponat terram tuam in solitudinem : civitates tuæ vastabuntur, remanentes absque habitatore.

7 Wyszedł lew z legowiska swego, a łupieżca narodów podniósł się; wyszedł z miejsca swego, aby obrócić ziemię twoją w pustynię; miasta twoje będą zburzone, zostaną bez mieszkańca.

8 Super hoc accingite vos ciliciis ; plangite, et ululate : quia non est aversa ira furoris Domini a nobis.

8 Dlatego przepaszcie się włosiennicami, płaczcie i krzyczcie, gdyż się nie odwrócił gniew zapalczywości Pańskiej od nas.

9 Et erit in die illa, dicit Dominus : peribit cor regis, et cor principum, et obstupescent sacerdotes, et prophetæ consternabuntur.

9 I będzie dnia owego, mówi Pan: Zginie serce królewskie i serce książąt, i zdumieją się kapłani, a prorocy się zlękną.

10 Et dixi : Heu ! heu ! heu ! Domine Deus, ergone decepisti populum istum et Jerusalem, dicens : Pax erit vobis : et ecce pervenit gladius usque ad animam ?

10 I rzekłem: „Ach, ach, ach, Panie Boże! a więc oszukałeś ten lud i Jeruzalem mówiąc: „Pokój wam będzie,” a oto miecz przeszedł aż do duszy!”

11 In tempore illo dicetur populo huic et Jerusalem : Ventus urens in viis quæ sunt in deserto viæ filiæ populi mei, non ad ventilandum et ad purgandum.

11 Owego czasu będą mówić ludowi temu i Jeruzalem: „Wiatr palący na drogach, które są na puszczy, do drogi córki ludu mojego, nie dla wywiania i dla oczyszczenia.”

12 Spiritus plenus ex his veniet mihi, et nunc ego loquar judicia mea cum eis.

12 Duch pełny stamtąd przyjdzie mi; a teraz ja będę głosił sądy moje z nimi.

13 Ecce quasi nubes ascendet, et quasi tempestas currus ejus : velociores aquilis equi illius. Væ nobis, quoniam vastati sumus.

13 Oto jak obłok wzejdzie, a jak burza wozy jego, prędsze niż orły konie jego. Biada nam, bośmy zburzeni!

14 Lava a malitia cor tuum, Jerusalem, ut salva fias : usquequo morabuntur in te cogitationes noxiæ ?

14 Obmyj ze złości serce twe, Jeruzalem, abyś było zbawione; pókiż będą trwać w tobie myśli szkodliwe?

15 Vox enim annuntiantis a Dan, et notum facientis idolum de monte Ephraim.

15 Bo głos opowiadającego z Dana i oznajmiającego bałwana z góry Efraim.

16 Dicite gentibus : Ecce auditum est in Jerusalem custodes venire de terra longinqua, et dare super civitates Juda vocem suam :

16 Powiedzcie narodom: Oto słyszano w Jeruzalem, że stróże przychodzą z ziemi dalekiej i wydają głos swój na miasta judzkie.

17 quasi custodes agrorum facti sunt super eam in gyro, quia me ad iracundiam provocavit, dicit Dominus.

17 Jak stróże pól byli nad nim wokoło, bo mię do gniewu przywiodło, mówi Pan.

18 Viæ tuæ et cogitationes tuæ fecerunt hæc tibi : ista malitia tua, quia amara, quia tetigit cor tuum.

18 Drogi twoje i myśli twoje uczyniły to tobie; jest to złość twoja, że gorzko, że dotknęło serca twego.

19 Ventrem meum, ventrem meum doleo ; sensus cordis mei turbati sunt in me. Non tacebo, quoniam vocem buccinæ audivit anima mea, clamorem prælii.

19 Wnętrzności moje, wnętrzności moje bolą mię, uczucia serca mego zaburzyły się we mnie, nie zamilczę! bo głos trąby słyszała dusza moja, krzyk bitwy.

20 Contritio super contritionem vocata est, et vastata est omnis terra : repente vastata sunt tabernacula mea ; subito pelles meæ.

20 Skruszenie za skruszeniem przyzwane jest i spustoszona jest wszystka ziemia; nagle spustoszone są przybytki moje, nagle skóry moje.

21 Usquequo videbo fugientem ; audiam vocem buccinæ ?

21 Pókiż widzieć będę uciekającego, słuchać będę głosu trąby?

22 Quia stultus populus meus me non cognovit : filii insipientes sunt et vecordes : sapientes sunt ut faciant mala, bene autem facere nescierunt.

22 „Bo głupi lud mój nie poznał mnie, synowie niemądrzy są i nierozumni; mądrzy są, aby źle czynić, ale dobrze czynić nie umieli.”

23 Aspexi terram, et ecce vacua erat et nihili ; et cælos, et non erat lux in eis.

23 Patrzyłem na ziemię, a oto czcza była i nikła i na niebo, a nie było na nim światłości.

24 Vidi montes, et ecce movebantur : et omnes colles conturbati sunt.

24 Patrzyłem na góry, a oto się chwiały, i wszystkie pagórki wzruszone.

25 Intuitus sum, et non erat homo : et omne volatile cæli recessit.

25 Patrzyłem, a nie było człowieka i wszystko ptactwo niebieskie odleciało.

26 Aspexi, et ecce Carmelus desertus, et omnes urbes ejus destructæ sunt a facie Domini, et a facie iræ furoris ejus.

26 Patrzyłem, a oto Karmel opustoszały i wszystkie miasta jego zburzone są od oblicza Pańskiego i od oblicza gniewu zapalczywości jego.

27 Hæc enim dicit Dominus : Deserta erit omnis terra, sed tamen consummationem non faciam.

27 Bo to mówi Pan: „Spustoszona będzie wszystka ziemia, wszelako nie dokonam zagłady.

28 Lugebit terra, et mœrebunt cæli desuper, eo quod locutus sum. Cogitavi, et non pœnituit me, nec aversus sum ab eo.

28 Płakać będzie ziemia i zasmucą się niebiosa z góry: ponieważ rzekłem, obmyślałem i nie żal mi było i nie odwróciłem się od tego.

29 A voce equitis et mittentis sagittam fugit omnis civitas : ingressi sunt ardua, et ascenderunt rupes : universæ urbes derelictæ sunt, et non habitat in eis homo.

29 Od głosu jezdnego i wypuszczającego strzałę uciekło wszystko miasto, wbiegli na miejsca wysokie i wstąpili na skały; wszystkie miasta są opuszczone i nie mieszka w nich człowiek.

30 Tu autem vastata, quid facies ? cum vestieris te coccino, cum ornata fueris monili aureo, et pinxeris stibio oculos tuos, frustra componeris : contempserunt te amatores tui ; animam tuam quærent.

30 A ty, zburzona, co uczynisz? Gdy się obleczesz w szkarłat, gdy się ozdobisz klejnotem złotym i umalujesz bielidłem oczy twoje, próżno się ustroisz; wzgardzili tobą zalotnicy twoi, duszy twej szukać będą.

31 Vocem enim quasi parturientis audivi, angustias ut puerperæ : vox filiæ Sion intermorientis, expandentisque manus suas : Væ mihi, quia defecit anima mea propter interfectos !

31 Bo słyszałem głos jakby rodzącej, uciski jak pierworodzącej; głos córki Syjońskiej na poły umarłej i rozciągającej ręce swoje: „Biada mnie bo ustała dusza moja dla pobitych!”