Księga Jeremiasza, rozdział 5

1 Circuite vias Jerusalem, et aspicite, et considerate, et quærite in plateis ejus, an inveniatis virum facientem judicium, et quærentem fidem : et propitius ero ei.

1 Przebiegnijcie drogi Jeruzalem, a patrzcie i przypatrujcie się, i szukajcie po ulicach jego, czy znajdziecie męża czyniącego sąd i szukającego prawdy, a będę mu miłościwy.

2 Quod si etiam : Vivit Dominus, dixerint, et hoc falso jurabunt.

2 A choćby też rzekli: „Żyje Pan!” i to kłamliwie przysięgać będą.

3 Domine, oculi tui respiciunt fidem : percussisti eos, et non doluerunt ; attrivisti eos, et renuerunt accipere disciplinam : induraverunt facies suas supra petram, et noluerunt reverti.

3 Panie, oczy twoje patrzą na wiarę; zbiłeś ich, a nie boleli, starłeś ich, a nie chcieli przyjąć karania; zatwardzili oblicze swe nad opokę i nie chcieli się wrócić.

4 Ego autem dixi : Forsitan pauperes sunt et stulti, ignorantes viam Domini, judicium Dei sui.

4 A rzekłem: „Może ubodzy są i głupi, nie znają drogi Pańskiej, sądu Boga swego.

5 Ibo igitur ad optimates, et loquar eis : ipsi enim cognoverunt viam Domini, judicium Dei sui : et ecce magis hi simul confregerunt jugum ; ruperunt vincula.

5 A tak pójdę do przedniejszych i będę im mówił, bo oni poznali drogę Pańską, sąd Boga swego.” A oto ci jeszcze bardziej złamali razem jarzmo, potargali więzy.

6 Idcirco percussit eos leo de silva ; lupus ad vesperam vastavit eos : pardus vigilans super civitates eorum : omnis qui egressus fuerit ex eis capietur : quia multiplicatæ sunt prævaricationes eorum ; confortatæ sunt aversiones eorum.

6 Przeto ich pobił lew z lasu, wilk z wieczora zniszczył ich, pantera czyha przed ich miastami. Każdy, który z nich wyjdzie, pojmany będzie; bo się rozmnożyły przestępstwa ich, wzmogły się odwrócenia ich.

7 Super quo propitius tibi esse potero ? filii tui dereliquerunt me, et jurant in his qui non sunt dii. Saturavi eos, et mœchati sunt, et in domo meretricis luxuriabantur.

7 Dlaczegóż mam być miłościwy tobie? Synowie twoi opuścili mię i przysięgają przez tych, którzy nie są bogami; nakarmiłem ich, a cudzołożyli i w domu wszetecznicy nierząd uprawiali.

8 Equi amatores et emissarii facti sunt : unusquisque ad uxorem proximi sui hinniebat.

8 Końmi pożądliwymi i stadnikami stali się, każdy rżał do żony bliźniego swego.

9 Numquid super his non visitabo, dicit Dominus, et in gente tali non ulciscetur anima mea ?

9 A więc o to nie nawiedzę? mówi Pan i nad takim narodem nie pomści się dusza moja?

10 Ascendite muros ejus, et dissipate : consummationem autem nolite facere : auferte propagines ejus, quia non sunt Domini.

10 Wstąpcie na mury jego i rozwalajcie, lecz zagłady nie czyńcie; usuńcie latorośle jego, bo nie są Pańskie.

11 Prævaricatione enim prævaricata est in me domus Israël, et domus Juda, ait Dominus.

11 Bo sprzeniewierzył mu się dom Izraelski i dom Judzki, mówi Pan.

12 Negaverunt Dominum, et dixerunt : Non est ipse : neque veniet super nos malum : gladium et famem non videbimus.

12 Zaparli się Pana i mówili: „Nie ma go i nie przyjdzie na nas zło, miecza i głodu nie ujrzymy.

13 Prophetæ fuerunt in ventum locuti, et responsum non fuit in eis : hæc ergo evenient illis.

13 Prorocy na wiatr mówili i odpowiedzi w nich nie było; przeto to się im stanie.”

14 Hæc dicit Dominus Deus exercituum : Quia locuti estis verbum istud, ecce ego do verba mea in ore tuo in ignem, et populum istum in ligna, et vorabit eos.

14 To mówi Pan, Bóg zastępów: „Ponieważ mówiliście to słowo, oto ja zamieniam słowa moje w ustach twoich w ogień, a lud ten w drewna, i pożre ich.

15 Ecce ego adducam super vos gentem de longinquo, domus Israël, ait Dominus : gentem robustam, gentem antiquam, gentem cujus ignorabis linguam, nec intelliges quid loquatur.

15 Oto ja przywiodę na was naród z daleka, domu Izraelowy, mówi Pan, naród mocny, naród starodawny, naród, którego języka umieć nie będziesz ani zrozumiesz, co mówi.

16 Pharetra ejus quasi sepulchrum patens ; universi fortes.

16 Sajdak jego jak grób otwarty, wszyscy mężni.

17 Et comedet segetes tuas et panem tuum ; devorabit filios tuos et filias tuas ; comedet gregem tuum et armenta tua ; comedet vineam tuam et ficum tuam : et conteret urbes munitas tuas, in quibus tu habes fiduciam, gladio.

17 I zje urodzaje twoje i chleb twój, pożre synów twoich i córki twoje, poje trzody twoje i stada twoje, poje winnicę twoją i figę twoją, i zburzy mieczem obronne miasta twoje, w których ty ufałeś.

18 Verumtamen in diebus illis, ait Dominus, non faciam vos in consummationem.

18 A wszakże w dni owe, mówi Pan, nie dam was zniszczyć do końca.

19 Quod si dixeritis : Quare fecit nobis Dominus Deus noster hæc omnia ? dices ad eos : Sicut dereliquistis me, et servistis deo alieno in terra vestra, sic servietis alienis in terra non vestra.

19 A jeśli rzeczecie: „Czemuż nam uczynił to wszystko Pan, Bóg nasz?” rzeczesz do nich: „Jak wyście mię opuścili, a służyliście bogu cudzemu w ziemi waszej, tak będziecie cudzym służyć w ziemi nie waszej.”

20 Annuntiate hoc domui Jacob, et auditum facite in Juda, dicentes :

20 Oznajmijcie to domowi Jakubowemu i dajcie słyszeć w Judzie, mówiąc:

21 Audi, popule stulte, qui non habes cor : qui habentes oculos, non videtis ; et aures, et non auditis.

21 Słuchaj, ludu głupi, który nie masz serca; którzy, mając oczy, nie widzicie, i uszy, a nie słyszycie.

22 Me ergo non timebitis, ait Dominus, et a facie mea non dolebitis ? qui posui arenam terminum mari, præceptum sempiternum quod non præteribit : et commovebuntur, et non poterunt ; et intumescent fluctus ejus, et non transibunt illud.

22 A więc mnie się bać nie będziecie, mówi Pan, a przed obliczem moim nie będziecie boleć? Ja położyłem piasek granicą morską, na rozkazanie wieczne, które nie przeminie; i poruszy się, a nie przemogą, i wzburzą się fale jego, ale nie przekroczą go.

23 Populo autem huic factum est cor incredulum et exasperans : recesserunt, et abierunt.

23 Lecz ludu tego serce stało się niewierne i drażniące, odstąpili i odeszli.

24 Et non dixerunt in corde suo : Metuamus Dominum Deum nostrum, qui dat nobis pluviam temporaneam et serotinam in tempore suo, plenitudinem annuæ messis custodientem nobis.

24 I nie mówili w sercu swoim: „Bójmy się Pana, Boga naszego, który nam daje deszcz wczesny i późny czasu swego, który nam strzeże pełności żniwa rocznego.”

25 Iniquitates vestræ declinaverunt hæc, et peccata vestra prohibuerunt bonum a vobis :

25 Nieprawości wasze odwróciły to, a grzechy wasze zahamowały dobro od was.

26 quia inventi sunt in populo meo impii insidiantes quasi aucupes, laqueos ponentes et pedicas ad capiendos viros.

26 Bo się znaleźli między ludem moim bezbożnicy, dybiący jak ptasznicy zastawiający pętle i sidła na pojmanie ludzi.

27 Sicut decipula plena avibus, sic domus eorum plenæ dolo : ideo magnificati sunt et ditati.

27 Jak klatka pełna ptaków, tak domy ich pełne zdrady, dlatego urośli i wzbogacili się.

28 Incrassati sunt et impinguati, et præterierunt sermones meos pessime. Causam viduæ non judicaverunt, causam pupilli non direxerunt, et judicium pauperum non judicaverunt.

28 Utyli i stłuścieli i przestąpili słowa moje złośliwie. Sprawy wdowy nie sądzili, sprawy sieroty nie przeprowadzali, a sądu ubogich nie sądzili.

29 Numquid super his non visitabo, dicit Dominus, aut super gentem hujuscemodi non ulciscetur anima mea ?

29 A więc o to nie nawiedzę, mówi Pan, albo na takim narodzie nie wywrze pomsty dusza moja?

30 Stupor et mirabilia facta sunt in terra :

30 Zdumienie i dziwy stały się na ziemi:

31 prophetæ prophetabant mendacium, et sacerdotes applaudebant manibus suis, et populus meus dilexit talia. Quid igitur fiet in novissimo ejus ?

31 prorocy prorokowali kłamstwo, a kapłani przyklaskiwali rękoma swymi, a lud mój umiłował takie rzeczy. Cóż mu się tedy stanie na końcu?