Księga Jeremiasza, rozdział 6

1 Confortamini, filii Benjamin, in medio Jerusalem : et in Thecua clangite buccina, et super Bethacarem levate vexillum, quia malum visum est ab aquilone, et contritio magna.

1 Wzmocnijcie się, synowie Beniamina, w pośrodku Jeruzalem, a w Tekui trąbcie w trąbę i na Betakarem podnieście proporzec; bo zło ukazało się z północy i zburzenie wielkie.

2 Speciosæ et delicatæ assimilavi filiam Sion.

2 Do pięknej i rozkosznej przyrównałem córkę Syjońską.

3 Ad eam venient pastores et greges eorum ; fixerunt in ea tentoria in circuitu : pascet unusquisque eos qui sub manu sua sunt.

3 Do niej przyjdą pasterze i trzody ich; rozbili wkoło niej namioty, każdy będzie pasł tych, którzy są pod ręką jego.

4 Sanctificate super eam bellum : consurgite, et ascendamus in meridie : væ nobis, quia declinavit dies ; quia longiores factæ sunt umbræ vesperi !

4 „Poświęćcie przeciw niej wojnę, wstańcie, a wstąpmy w południe! Biada nam, że się nachylił dzień, że się stały dłuższe cienie wieczorne!

5 Surgite, et ascendamus in nocte, et dissipemus domus ejus.

5 Wstańcie, a wstąpmy w nocy i rozwalmy domy jej!”

6 Quia hæc dicit Dominus exercituum : Cædite lignum ejus, et fundite circa Jerusalem aggerem. Hæc est civitas visitationis : omnis calumnia in medio ejus.

6 Bo to mówi Pan zastępów: „Porąbcie drzewa jej i usypcie wał wokoło Jeruzalem! To jest miasto nawiedzenia, wszelki ucisk jest wewnątrz niego.

7 Sicut frigidam fecit cisterna aquam suam, sic frigidam fecit malitiam suam. Iniquitas et vastitas audietur in ea, coram me semper infirmitas et plaga.

7 Jak cysterna zimną utrzymuje wodę swoją, tak zimną uczyniło złość swoją; nieprawość i spustoszenie słychać będzie w nim, przede mną zawsze niemoc i bicie.

8 Erudire, Jerusalem, ne forte recedat anima mea a te ; ne forte ponam te desertam, terram inhabitabilem.

8 Przyjm przestrogę, Jeruzalem, aby snadź nie odstąpiła dusza moja od ciebie, abym cię snadź nie uczynił pustą ziemią, do mieszkania niesposobną.”

9 Hæc dicit Dominus exercituum : Usque ad racemum colligent quasi in vinea reliquias Israël. Converte manum tuam quasi vindemiator ad cartallum.

9 To mówi Pan zastępów: „Aż do grona pozbierają, jak w winnicy, ostatek Izraela. Obróć rękę twoją jak zbierający wino do kosza!”

10 Cui loquar, et quem contestabor ut audiat ? ecce incircumcisæ aures eorum, et audire non possunt : ecce verbum Domini factum est eis in opprobrium, et non suscipient illud.

10 Komu mówić będę i kogo zaklinać będę, aby słuchał? Oto nieobrzezane uszy ich i słuchać nie mogą; oto słowo Pańskie stało się im na hańbę i nie przyjmą go.

11 Idcirco furore Domini plenus sum ; laboravi sustinens. Effunde super parvulum foris, et super consilium juvenum simul : vir enim cum muliere capietur ; senex cum pleno dierum.

11 A przeto pełen jestem zapalczywości Pańskiej, zmęczyłem się wstrzymując. Wylej ją na dziecię na ulicy i na kręg młodych zarazem; bo mąż z żoną pojmany będzie, stary z pełnym dni.

12 Et transibunt domus eorum ad alteros, agri et uxores pariter, quia extendam manum meam super habitantes terram, dicit Dominus :

12 I przejdą domy ich na innych, pola i żony również; bo wyciągnę rękę moją na mieszkańców ziemi, mówi Pan.

13 a minore quippe usque ad majorem omnes avaritiæ student, et a propheta usque ad sacerdotem cuncti faciunt dolum.

13 Bo od najmniejszego aż do największego wszyscy się oddali łakomstwu i od proroka aż do kapłana wszyscy czynią zdradę.

14 Et curabant contritionem filiæ populi mei cum ignominia, dicentes : Pax, pax ! et non erat pax.

14 I leczyli ranę córki ludu mego lekkomyślnie mówiąc: „Pokój, pokój!” - a nie było pokoju.

15 Confusi sunt, quia abominationem fecerunt : quin potius confusione non sunt confusi, et erubescere nescierunt. Quam ob rem cadent inter ruentes : in tempore visitationis suæ corruent, dicit Dominus.

15 Zawstydzili się, ponieważ obrzydłość czynili; albo raczej wcale nie chcieli się wstydzić i rumienić się nie umieli, przeto padną między padającymi; czasu nawiedzenia ich powalą się, mówi Pan.”

16 Hæc dicit Dominus : State super vias, et videte, et interrogate de semitis antiquis quæ sit via bona, et ambulate in ea : et invenietis refrigerium animabus vestris. Et dixerunt : Non ambulabimus.

16 To mówi Pan: „Stańcie przy drogach i patrzcie, a pytajcie się o ścieżki stare, która jest droga dobra, i chodźcie nią, a znajdziecie ochłodę duszom waszym. I mówili: „Nie pójdziemy!”

17 Et constitui super vos speculatores : Audite vocem tubæ. Et dixerunt : Non audiemus.

17 I ustanowiłem nad wami stróżów: „Słuchajcie głosu trąby!” I mówili: „Nie będziemy słuchać!”

18 Ideo audite, gentes, et cognosce, congregatio, quanta ego faciam eis.

18 Przeto posłuchajcie, narody, i poznaj gromado, jak wielkie rzeczy ja im uczynię!

19 Audi, terra : ecce ego adducam mala super populum istum, fructum cogitationum ejus : quia verba mea non audierunt, et legem meam projecerunt.

19 Słuchaj, ziemio! Oto ja przywiodę zło na ten lud, owoc ich myśli, bo słów moich nie słuchali, a zakon mój porzucili.

20 Ut quid mihi thus de Saba affertis, et calamum suave olentem de terra longinqua ? Holocautomata vestra non sunt accepta, et victimæ vestræ non placuerunt mihi.

20 Na co mi kadzidło z Saby przynosicie i ziele wdzięcznej woni z ziemi dalekiej? Całopalenia wasze nie są przyjemne i ofiary wasze nie podobały mi się.”

21 Propterea hæc dicit Dominus : Ecce ego dabo in populum istum ruinas : et ruent in eis patres et filii simul ; vicinus et proximus peribunt.

21 Przeto to mówi Pan: „Oto ja przypuszczę na ten lud ruiny, i powalą się na nich ojcowie i synowie, razem sąsiad i bliski poginą.”

22 Hæc dicit Dominus : Ecce populus venit de terra aquilonis, et gens magna consurget a finibus terræ.

22 To mówi Pan: „Oto lud idzie z ziemi północnej, a naród wielki powstanie z krańców ziemi.

23 Sagittam et scutum arripiet : crudelis est et non miserebitur. Vox ejus quasi mare sonabit : et super equos ascendent, præparati quasi vir ad prælium adversum te, filia Sion.

23 Strzałę i tarczę pochwyci, okrutny jest i nie zlituje się. Głos jego zaszumi jak morze, a na konie wsiądą, gotowi jak mąż do boju, przeciw tobie, córko Syjońska!”

24 Audivimus famam ejus ; dissolutæ sunt manus nostræ : tribulatio apprehendit nos, dolores ut parturientem.

24 Słyszeliśmy wieść o nim, osłabły ręce nasze, ucisk ogarnął nas, boleści jak rodzącą.

25 Nolite exire ad agros, et in via ne ambuletis, quoniam gladius inimici, pavor in circuitu.

25 Nie wychodźcie na pola i w drogę się nie puszczajcie, bo miecz nieprzyjacielski, strach w okolicy.

26 Filia populi mei, accingere cilicio, et conspergere cinere : luctum unigeniti fac tibi, planctum amarum, quia repente veniet vastator super nos.

26 Córko ludu mego, przepasz się włosiennicą i posyp się popiołem, żałobę jak po jedynaku uczyń sobie, płacz gorzki; bo natychmiast przyjdzie burzyciel na nas.

27 Probatorem dedi te in populo meo robustum : et scies, et probabis viam eorum.

27 „Probiercą mocnym uczyniłem cię w ludzie moim, i będziesz wiedział i doświadczał dróg ich.”

28 Omnes isti principes declinantes, ambulantes fraudulenter, æs et ferrum : universi corrupti sunt.

28 Wszyscy ci książęta przestępujący, chodzący zdradliwie, miedź i żelazo, wszyscy się popsuli.

29 Defecit sufflatorium ; in igne consumptum est plumbum : frustra conflavit conflator, malitiæ enim eorum non sunt consumptæ.

29 Ustał miech, w ogniu zgorzał ołów, próżno zlewacz zlewał, bo złości ich nie są wypławione.

30 Argentum reprobum vocate eos, quia Dominus projecit illos.

30 Srebrem złym nazwijcie ich, bo ich Pan odrzucił.