List do Żydów, rozdział 12

1 Ideoque et nos tantam habentes impositam nubem testium, deponentes omne pondus, et circumstans nos peccatum, per patientiam curramus ad propositum nobis certamen :

1 Przeto i my mając nad sobą tak wielką chmurę świadków, złożywszy wszelki ciężar i grzech, zewsząd nas otaczający, w cierpliwości biegnijmy do wyznaczonego nam boju,

2 aspicientes in auctorem fidei, et consummatorem Jesum, qui proposito sibi gaudio sustinuit crucem, confusione contempta, atque in dextera sedis Dei sedet.

2 patrząc na Jezusa, sprawcę i dokonawcę wiary, który mając przed sobą wesele, podjął krzyż nie bacząc na hańbę i siedzi po prawicy stolicy bożej.

3 Recogitate enim eum qui talem sustinuit a peccatoribus adversum semetipsum contradictionem : ut ne fatigemini, animis vestris deficientes.

3 Uważajcie bowiem na tego, który zniósł od grzeszników taki przeciw sobie sprzeciw, abyście nie ustawali i nie upadali na duchu.

4 Nondum enim usque ad sanguinem restitistis, adversus peccatum repugnantes :

4 Jeszcze bowiem nie opieraliście się aż do krwi w walce przeciw grzechowi,

5 et obliti estis consolationis, quæ vobis tamquam filiis loquitur, dicens : Fili mi, noli negligere disciplinam Domini : neque fatigeris dum ab eo argueris.

5 a zapomnieliście o zachęcie, z którą do was jak do synów się zwraca, mówiąc: „Synu mój, nie lekceważ karania Pańskiego, ani nie upadaj na duchu, gdy cię strofuje.

6 Quem enim diligit Dominus, castigat : flagellat autem omnem filium, quem recipit.

6 Albowiem kogo Pan miłuje, tego karci: smaga zaś biczem każdego syna, którego przyjmuje.”

7 In disciplina perseverate. Tamquam filiis vobis offert se Deus : quis enim filius, quem non corripit pater ?

7 W karności trwajcie. Bóg odnosi się do was jak do synów. A jakiż to syn, którego by ojciec nie karcił?

8 quod si extra disciplinam estis, cujus participes facti sunt omnes : ergo adulteri, et non filii estis.

8 A jeśli jesteście bez karania, którego uczestnikami stali się wszyscy, więc jesteście nieprawymi dziećmi, a nie synami.

9 Deinde patres quidem carnis nostræ, eruditores habuimus, et reverebamur eos, non multo magis obtemperabimus Patri spirituum, et vivemus ?

9 Nadto ojcowie nasi rodzeni pouczali nas a szanowaliśmy ich; czyż nie będziemy daleko więcej posłuszni Ojcu duchów, a będziemy żyć?

10 Et illi quidem in tempore paucorum dierum, secundum voluntatem suam erudiebant nos : hic autem ad id quod utile est in recipiendo sanctificationem ejus.

10 Tamci przecież przez krótki okres dni według swej woli nas pouczali, ten zaś w tym, co pożyteczne jest dla przyjęcia jego uświęcenia.

11 Omnis autem disciplina in præsenti quidem videtur non esse gaudii, sed mœroris : postea autem fructum pacatissimum exercitatis per eam, reddet justitiæ.

11 A wszelkie karcenie chwilowo wprawdzie zdaje się nie przynosić wesela ale smutek, potem jednak wyćwiczonym przez siebie przynosi przebłogi owoc sprawiedliwości.

12 Propter quod remissas manus, et soluta genua erigite,

12 Przeto „podnieście ręce opuszczone i kolana osłabione”

13 et gressus rectos facite pedibus vestris : ut non claudicans quis erret, magis autem sanetur.

13 i „chodźcie prosto nogami” waszymi, aby ktoś kulejąc nie zabłądził, ale raczej był uzdrowiony.

14 Pacem sequimini cum omnibus, et sanctimoniam, sine qua nemo videbit Deum :

14 Dążcie do pokoju z wszystkimi i do uświęcenia, bez którego nikt nie będzie oglądał Boga,

15 contemplantes ne quis desit gratiæ Dei : ne qua radix amaritudinis sursum germinans impediat, et per illam inquinentur multi.

15 bacząc, żeby kto nie odstąpił od łaski bożej, „aby jaki gorzki korzeń puszczając pędy w górę, nie przeszkodził,” a przezeń wielu się nie zaraziło.

16 Ne quis fornicator, aut profanus ut Esau : qui propter unam escam vendidit primitiva sua :

16 By nie był kto rozpustnikiem, albo niezbożnym jak Ezaw, który dla jednej potrawy swoje „sprzedał pierworodztwo”.

17 scitote enim quoniam et postea cupiens hæreditare benedictionem, reprobatus est : non enim invenit pœnitentiæ locum, quamquam cum lacrimis inquisisset eam.

17 Wiedzcie bowiem, że i potem, gdy chciał odziedziczyć błogosławieństwo, został odrzucony; bo nie znalazł żalu, choć go ze łzami szukał.

18 Non enim accessistis ad tractabilem montem, et accensibilem ignem, et turbinem, et caliginem, et procellam,

18 Albowiem nie przystąpiliście do góry, której by się można dotknąć i do „płonącego ognia” i „do wichru i mgły i burzy

19 et tubæ sonum, et vocem verborum, quam qui audierunt, excusaverunt se, ne eis fieret verbum.

19 i do dźwięku trąby i do głosu słów”; ci, co go usłyszeli, prosili, aby do nich nie mówiono.

20 Non enim portabant quod dicebatur : Et si bestia tetigerit montem, lapidabitur.

20 Nie mogli bowiem znieść tego, co było powiedziane: „Gdyby nawet zwierzę dotknęło się góry, będzie ukamienowane.”

21 Et ita terribile erat quod videbatur. Moyses dixit : Exterritus sum, et tremebundus.

21 A tak straszliwy był ten widok, że Mojżesz powiedział: „Przerażony jestem i drżący.”

22 Sed accessistis ad Sion montem, et civitatem Dei viventis, Jerusalem cælestem, et multorum millium angelorum frequentiam,

22 Ale przystąpiliście do góry Syjon i do miasta Boga żyjącego, do Jeruzalem niebieskiego i do rzeszy wielu tysięcy aniołów

23 et ecclesiam primitivorum, qui conscripti sunt in cælis, et judicem omnium Deum, et spiritus justorum perfectorum,

23 i do kościoła pierworodnych, co są zapisani w niebie i do Boga sędziego wszystkich i do duchów sprawiedliwych, doskonałych

24 et testamenti novi mediatorem Jesum, et sanguinis aspersionem melius loquentem quam Abel.

24 i do Jezusa, pośrednika Nowego Testamentu i do pokropienia krwią, która lepiej mówi, aniżeli Abel.

25 Videte ne recusetis loquentem. Si enim illi non effugerunt, recusantes eum, qui super terram loquebatur : multo magis nos, qui de cælis loquentem nobis avertimus.

25 Uważajcie, żebyście się nie sprzeciwiali temu, który mówi. Jeśli bowiem tamci nie uszli, sprzeciwiając się temu, co na ziemi mówił, daleko bardziej my, jeśli odwrócimy się od tego, co z nieba mówi.

26 Cujus vox movit terram tunc : nunc autem repromittit, dicens : Adhuc semel, et ego movebo non solum terram, sed et cælum.

26 Głos jego wstrząsnął wtedy ziemią, a teraz obiecuje, mówiąc: „Jeszcze raz, a ja wstrząsnę nie tylko ziemią, ale i niebem.”

27 Quod autem, Adhuc semel, dicit : declarat mobilium translationem tamquam factorum, ut maneant ea quæ sunt immobilia.

27 To zaś słowo: „jeszcze raz” oznacza przeniesienie rzeczy ruchomych jako stworzonych, aby pozostały te, co są nieruchome.

28 Itaque regnum immobile suscipientes, habemus gratiam : per quam serviamus placentes Deo, cum metu et reverentia.

28 Tak więc przyjmując królestwo nieruchome, mamy łaskę, przez którą służmy, podobając się Bogu, z bojaźnią i ze czcią.

29 Etenim Deus noster ignis consumens est.

29 Albowiem „Bóg nasz jest ogniem trawiącym.”