La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata

Isaías 64

Idioma

1 Utinam dirumperes cælos, et descenderes ; a facie tua montes defluerent ;

1 ¡Oh si rasgaras los cielos, y descendieras! A tu presencia se derretirían como cera los montes:

2 sicut exustio ignis tabescerent, aquæ arderent igni : ut notum fieret nomen tuum inimicis tuis ; a facie tua gentes turbarentur.

2 Consumiríanse como en un horno de fuego; las aguas mismas arderían como llamas, para que se hiciese manifiesto tu Nombre á tus enemigos, y temblasen delante de tí las naciones.

3 Cum feceris mirabilia, non sustinebimus ; descendisti, et a facie tua montes defluxerunt.

3 Cuando tú habrás hecho estas maravillas, no podremos soportarlas: has descendido del cielo, y al verte los montes, se han derretido.

4 A sæculo non audierunt, neque auribus perceperunt ; oculus non vidit, Deus, absque te, quæ præparasti exspectantibus te.

4 Desde que el mundo es mundo, jamás nadie ha entendido, ni ninguna oreja ha oido, ni ha visto ojo alguno, sino solo tú, oh Dios, las cosas que tienes preparadas para aquellos que te están aguardando.

5 Occurristi lætanti, et facienti justitiam ; in viis tuis recordabuntur tui. Ecce tu iratus es, et peccavimus ; in ipsis fuimus semper, et salvabimur.

5 Tú saliste al encuentro de aquellos que se regocijan en tí, y practican la justicia: de aquellos que caminando con alegría por tus caminos se acuerdan de tí. Mas tú ahora estás enojado contra nosotros, porque hemos pecado: en pecados estuvimos siempre enredados; y con todo, por tu misericordia seremos salvos.

6 Et facti sumus ut immundus omnes nos, et quasi pannus menstruatæ universæ justitiæ nostræ ; et cecidimus quasi folium universi, et iniquitates nostræ quasi ventus abstulerunt nos.

6 Todos nosotros venimos á ser como un inmundo leproso, y como un sucio y hediondo trapo todas nuestras obras de justificación: como la hoja de los árboles hemos caido, y nuestras maldades como un viento impetuoso nos han arrebatado y esparcido.

7 Non est qui invocet nomen tuum ; qui consurgat, et teneat te. Abscondisti faciem tuam a nobis, et allisisti nos in manu iniquitatis nostræ.

7 No hay ninguno que invoque tu Nombre: no hay quien se levante para mediar, y te detenga: nos has escondido tu rostro, y nos has estrellado contra nuestra misma maldad.

8 Et nunc, Domine, pater noster es tu, nos vero lutum ; et fictor noster tu, et opera manuum tuarum omnes nos.

8 Ahora bien, Señor, tú eres nuestro padre: nosotros somos el barro, y tú el alfarero: obras somos todos de tus manos.

9 Ne irascaris, Domine, satis, et ne ultra memineris iniquitatis nostræ ; ecce, respice, populus tuus omnes nos.

9 No te irrites, Señor, en demasía: ni te acuerdes más de nuestra maldad: mira y atiende á que somos todos pueblo tuyo.

10 Civitas Sancti tui facta est deserta, Sion deserta facta est, Jerusalem desolata est.

10 Ha quedado desierta la ciudad de tu Santuario. Sion está hecha un yermo: Jerusalén se halla asolada.

11 Domus sanctificationis nostræ et gloriæ nostræ, ubi laudaverunt te patres nostri, facta est in exustionem ignis, et omnia desiderabilia nostra versa sunt in ruinas.

11 La casa de nuestra santificación y de nuestra gloria, donde nuestros padres contaron tus alabanzas, está hecha un montón de cenizas, y todas nuestras grandezas se han convertido en ruinas.

12 Numquid super his continebis te, Domine ; tacebis, et affliges nos vehementer ?

12 Pues Señor, ¿y al ver tales cosas, te estarás tú quedo? ¿continuarás guardando silencio, y afligiéndonos en tanto extremo?

Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).

Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.