La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata
Lamentaciones 2
1 Aleph. Quomodo obtexit caligine in furore suo Dominus filiam Sion ; projecit de cælo in terram inclytam Israël, et non est recordatus scabelli pedum suorum in die furoris sui !
1 Aleph. ¡Cómo cubrió el Señor de oscuridad en medio de su cólera á la hija de Sion! Él ha arrojado del cielo á la tierra á la ínclita Israel; ni se ha acordado de la peana de sus pies ó de su Santuario, en el día de su furor.
2 Beth. Præcipitavit Dominus, nec pepercit omnia speciosa Jacob : destruxit in furore suo munitiones virginis Juda, et dejecit in terram ; polluit regnum et principes ejus.
2 Bet. El Señor ha destruido, sin excepción, todo cuanto había de hermoso en Jacob: ha desmantelado en medio de su furor los baluartes de la virgen de Judá, y los ha arrasado: ha tratado al reino, y á sus príncipes, como cosa profana ó inmunda.
3 Ghimel. Confregit in ira furoris sui omne cornu Israël ; avertit retrorsum dexteram suam a facie inimici, et succendit in Jacob quasi ignem flammæ devorantis in gyro.
3 Ghimel. En medio del ardor de su ira ha reducido á polvo todo el poderío de Israel; retiró atrás su derecha auxiliadora así que vino el enemigo; y encendió en Jacob un fuego, que con su llama devora cuanto hay en contorno.
4 Daleth. Tetendit arcum suum quasi inimicus, firmavit dexteram suam quasi hostis, et occidit omne quod pulchrum erat visu in tabernaculo filiæ Sion ; effudit quasi ignem indignationem suam.
4 Daleth. Entesó su arco como hace un enemigo, y cual adversario afirmó su mano derecha para disparar; y mató todo cuanto había de bello aspecto en el pabellón de la hija de Sion: lanzó cual fuego la indignación suya.
5 He. Factus est Dominus velut inimicus, præcipitavit Israël : præcipitavit omnia mœnia ejus, dissipavit munitiones ejus, et replevit in filia Juda humiliatum et humiliatam.
5 He. El Señor se ha hecho como enemigo de Jerusalén: ha precipitado á Israel: ha destruido todos sus muros, arrasó sus baluartes, y ha llenado de abatimiento á hombres y mujeres de la hija de Judá.
6 Vau. Et dissipavit quasi hortum tentorium suum ; demolitus est tabernaculum suum. Oblivioni tradidit Dominus in Sion festivitatem et sabbatum ; et in opprobrium, et in indignationem furoris sui, regem et sacerdotem.
6 Vau. Y ha destruido su pabellón como la choza de un huerto: ha demolido su Tabernáculo: el Señor ha entregado al olvido en Sion las solemnidades y los sábados; y ha abandonado al oprobio y á la indignación de su furor al rey y al sacerdote.
7 Zain. Repulit Dominus altare suum ; maledixit sanctificationi suæ : tradidit in manu inimici muros turrium ejus. Vocem dederunt in domo Domini sicut in die solemni.
7 Zain. El Señor ha desechado su altar, ha maldecido á su Santuario: ha entregado sus murallas y torres en poder de los enemigos; los cuales han dado voces de júbilo, como en una solemne fiesta.
8 Heth. Cogitavit Dominus dissipare murum filiæ Sion ; tetendit funiculum suum, et non avertit manum suam a perditione : luxitque antemurale, et murus pariter dissipatus est.
8 Het. Determinó el Señor destruir los muros de la hija de Sion, tiró su cordel, y no retiró su mano hasta que la demolió: se resintió el antemural, y quedó luego arrasada la muralla.
9 Teth. Defixæ sunt in terra portæ ejus, perdidit et contrivit vectes ejus ; regem ejus et principes ejus in gentibus : non est lex, et prophetæ ejus non invenerunt visionem a Domino.
9 Teth. Sepultadas quedan sus puertas entre las ruinas: el Señor destruyó é hizo pedazos sus cerrojos: desterró á su rey y á sus magnates entre las naciones: ya no hay Ley; y sus profetas ya no tienen visiones del Señor.
10 Jod. Sederunt in terra, conticuerunt senes filiæ Sion ; consperserunt cinere capita sua, accincti sunt ciliciis : abjecerunt in terram capita sua virgines Jerusalem.
10 Jod. Sentados están en tierra, y en profundo silencio los Ancianos de la hija de Sion: tienen cubiertas de ceniza sus cabezas, vistiéronse de cilicio, abatida hasta la tierra tienen su cabeza las vírgenes de Jerusalén.
11 Caph. Defecerunt præ lacrimis oculi mei, conturbata sunt viscera mea ; effusum est in terra jecur meum super contritione filiæ populi mei, cum deficeret parvulus et lactens in plateis oppidi.
11 Caf. Cegáronse mis ojos de tanto llorar: estremeciéronse mis entrañas, derramóse en tierra mi corazón al ver el quebranto de la hija del pueblo mío, cuando los pequeñuelos y niños de teta desfallecían de hambre en las plazas de la ciudad.
12 Lamed. Matribus suis dixerunt : Ubi est triticum et vinum ? cum deficerent quasi vulnerati in plateis civitatis, cum exhalarent animas suas in sinu matrum suarum.
12 Lamed. Ellos decian á sus madres: ¿Dónde está el pan y vino? cuando, á manera de heridos, iban muriéndose por las calles de la ciudad, cuando exhalaban su alma en el regazo de sus madres.
13 Mem. Cui comparabo te, vel cui assimilabo te, filia Jerusalem ? cui exæquabo te, et consolabor te, virgo, filia Sion ? magna est enim velut mare contritio tua : quis medebitur tui ?
13 Mem. ¿Con quién te compararé, ó á qué cosa te asemejaré, oh hija de Jerusalén? ¿A quién te igualaré, á fin de consolarte, oh virgen hija de Sion? Porque grande es como el mar tu tribulación. ¿Quién podrá remediarte?
14 Nun. Prophetæ tui viderunt tibi falsa et stulta ; nec aperiebant iniquitatem tuam, ut te ad pœnitentiam provocarent ; viderunt autem tibi assumptiones falsas, et ejectiones.
14 Nun. Tus profetas te vaticinaron cosas falsas y necias: y no te manifestaban tus maldades para moverte á penitencia; sino que te profetizaban falsamente sucesos contra tus enemigos, y su expulsion.
15 Samech. Plauserunt super te manibus omnes transeuntes per viam ; sibilaverunt et moverunt caput suum super filiam Jerusalem : Hæccine est urbs, dicentes, perfecti decoris, gaudium universæ terræ ?
15 Samech. Todos cuantos pasaban por el camino, te insultaban dando palmadas; te silbaban, y meneaban su cabeza contra la hija de Jerusalén, diciendo: ¿Es esta la ciudad de extremada belleza, el gozo de todo el mundo?
16 Phe. Aperuerunt super te os suum omnes inimici tui : sibilaverunt, et fremuerunt dentibus, et dixerunt : Devorabimus : en ista est dies quam exspectabamus ; invenimus, vidimus.
16 Fe. Abrieron contra tí su boca todos tus enemigos: daban silbidos, y rechinaban sus dientes, y decian: Nosotros nos la tragaremos: ya llegó el día que estábamos aguardando; ya vino, ya le tenemos delante.
17 Ain. Fecit Dominus quæ cogitavit ; complevit sermonem suum, quem præceperat a diebus antiquis : destruxit, et non pepercit, et lætificavit super te inimicum, et exaltavit cornu hostium tuorum.
17 Ain. El Señor ha hecho lo que tenía resuelto: cumplió lo que había anunciado desde los tiempos antiguos: te ha destruido sin remisión, y te ha hecho un objeto de gozo para tus enemigos; y ha ensalzado la pujanza de los que te odiaban.
18 Sade. Clamavit cor eorum ad Dominum super muros filiæ Sion : Deduc quasi torrentem lacrimas per diem et noctem ; non des requiem tibi, neque taceat pupilla oculi tui.
18 Sade. El corazón de los sitiados levantó el grito al Señor desde sobre las murallas de la hija de Sion: derrama, oh Jerusalén, día y noche haz correr, á manera de torrente, las lágrimas; no reposes, ni cesen de llorar tus ojos.
19 Coph. Consurge, lauda in nocte, in principio vigiliarum ; effunde sicut aquam cor tuum ante conspectum Domini : leva ad eum manus tuas pro anima parvulorum tuorum, qui defecerunt in fame in capite omnium compitorum.
19 Coph. Levántate, clama de noche al Señor, desde el principio de las vigilias: derrama como agua tu corazón ante su presencia: levanta hácia él tus manos, haciéndole presente la vida de tus parvulitos que se están muriendo de hambre en todas las esquinas y encrucijadas de las calles.
20 Res. Vide, Domine, et considera quem vindemiaveris ita. Ergone comedent mulieres fructum suum, parvulos ad mensuram palmæ ? si occiditur in sanctuario Domini sacerdos et propheta ?
20 Res. Oh Señor, mira y considera á quién has tú desolado de esta manera. ¿Y será verdad que las mujeres se coman sus propios hijos, niños del tamaño de la palma de la mano? ¿Y serán asesinados dentro del Santuario del Señor el sacerdote y el profeta?
21 Sin. Jacuerunt in terra foris puer et senex ; virgines meæ et juvenes mei ceciderunt in gladio : interfecisti in die furoris tui, percussisti, nec misertus es.
21 Sin. Muertos yacen por fuera el mozo y el anciano; mis vírgenes y mis jóvenes han sido pasados á cuchillo: los has hecho perecer en el día de tu furor; los has herido de muerte sin compasión ninguna.
22 Thau. Vocasti quasi ad diem solemnem, qui terrerent me de circuitu ; et non fuit in die furoris Domini qui effugeret, et relinqueretur : quos educavi et enutrivi, inimicus meus consumpsit eos.
22 Thau. Tú, Señor, has convidado como á una gran fiesta á esa nación enemiga, para que me aterrase por todos lados; y en aquel día de tu furor no hubo nadie que pudiese escapar y salvarse: á aquellos que yo crié y alimenté, los hizo perecer el enemigo mío.
Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).
Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.
Lamentaciones 2 · con la app
Recibir el enlace