La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata

Habacuc 3

Idioma

1 Oratio Habacuc prophetæ, pro ignorantiis.

1 Oración del profeta Habacuc, por las ignorancias.

2 Domine, audivi auditionem tuam, et timui. Domine, opus tuum, in medio annorum vivifica illud ; in medio annorum notum facies : cum iratus fueris, misericordiæ recordaberis.

2 Oí, oh Señor, tu anuncio, y quedé lleno de un respetuoso temor. ¡Señor! aquella inefable obra tuya, ejecútala en medio de los años. Sí, en medio de los años la harás patente: te acordarás de la misericordia tuya, cuando te habrás irritado.

3 Deus ab austro veniet, et Sanctus de monte Pharan : operuit cælos gloria ejus, et laudis ejus plena est terra.

3 Vendrá Dios de la parte del Mediodía, y el Santo de hacía el monte Farán.—Su gloria cubrió los cielos, y la tierra está llena de sus alabanzas.

4 Splendor ejus ut lux erit, cornua in manibus ejus : ibi abscondita est fortitudo ejus.

4 El resplandecerá como la luz: en sus manos tendrá un poder infinito:—allí está escondida su fortaleza,

5 Ante faciem ejus ibit mors, et egredietur diabolus ante pedes ejus.

5 Llevará delante de sí como en triunfo la muerte, y el diablo delante de sus pies.

6 Stetit, et mensus est terram ; aspexit, et dissolvit gentes, et contriti sunt montes sæculi : incurvati sunt colles mundi ab itineribus æternitatis ejus.

6 Paróse, y midió la tierra. —Echó una mirada y acabó con las naciones, y quedaron reducidos á polvo los altísimos montes.—Encorváronse los collados del mundo al pasar el Eterno,

7 Pro iniquitate vidi tentoria Æthiopiæ ; turbabuntur pelles terræ Madian.

7 Yo ví reunirse á favor de la iniquidad ó idolatría las tiendas de la Etiopía; pero puestos fueron luego en derrota los pabellones de Madián.

8 Numquid in fluminibus iratus es, Domine ? aut in fluminibus furor tuus ? vel in mari indignatio tua ? Qui ascendes super equos tuos, et quadrigæ tuæ salvatio.

8 ¿Acaso fué contra los ríos tu enojo, oh Señor? ¿Fué contra los ríos tu cólera, ó contra el mar tu indignación? Tú que montas sobre tus caballos, y llevas en tu carroza la salvación,

9 Suscitans suscitabis arcum tuum, juramenta tribubus quæ locutus es ; fluvios scindes terræ.

9 Tú tomarás con denuedo tu arco, conforme á los juramentos que hiciste á las tribus de Israel: —tú dividirás los ríos de la tierra.

10 Viderunt te, et doluerunt montes ; gurges aquarum transiit : dedit abyssus vocem suam ; altitudo manus suas levavit.

10 Viéronte los montes, y se estremecieron, retiráronse los hinchados ríos. —Los abismos alzaron su voz, y levantó sus manos el profundo mar.

11 Sol et luna steterunt in habitaculo suo : in luce sagittarum tuarum ibunt, in splendore fulgurantis hastæ tuæ.

11 El sol y la luna se mantuvieron en sus puestos: marcharán ellos al resplandor de tus saetas, al resplandor de tu relumbrante lanza

12 In fremitu conculcabis terram ; in furore obstupefacies gentes.

12 Tú, irritado, hollarás la tierra, y con tu furor dejarás atónitas las naciones.

13 Egressus es in salutem populi tui, in salutem cum christo tuo : percussisti caput de domo impii, denudasti fundamentum ejus usque ad collum.

13 Saliste para salvar á tu pueblo, para salvarle por medio de tu Cristo. Heriste la cabeza de la casa del impío: descubriste sus cimientos de arriba abajo.

14 Maledixisti sceptris ejus, capiti bellatorum ejus, venientibus ut turbo ad dispergendum me : exsultatio eorum, sicut ejus qui devorat pauperem in abscondito.

14 Echaste la maldición sobre su cetro, sobre el caudillo de sus guerreros, los cuales venían como torbellino para destrozarme:— era ya su regocijo como el de aquel que en un sitio retirado devora al pobre pasajero.

15 Viam fecisti in mari equis tuis, in luto aquarum multarum.

15 Abriste camino en el mar á tu caballería por en medio del cieno de profundas aguas,

16 Audivi, et conturbatus est venter meus ; a voce contremuerunt labia mea. Ingrediatur putredo in ossibus meis, et subter me scateat : ut requiescam in die tribulationis, ut ascendam ad populum accinctum nostrum.

16 Oí tu voz y se conmovieron mis entrañas: á tal voz tuya temblaron mis labios. Penetre mis huesos la podredumbre, y brote dentro de mí gusanos; á fin de que yo consiga reposo en el día de la tribulación, y vaya á reunirme con el pueblo nuestro que está apercibido.

17 Ficus enim non florebit, et non erit germen in vineis ; mentietur opus olivæ, et arva non afferent cibum : abscindetur de ovili pecus, et non erit armentum in præsepibus.

17 Porque la higuera no florecerá, ni las viñas brotarán:—faltará el fruto de la oliva: los campos no darán alimento. Arrebatadas serán del aprisco las ovejas, y quedarán sin ganados los pesebres.

18 Ego autem in Domino gaudebo ; et exsultabo in Deo Jesu meo.

18 Yo, empero, me regocijaré en el Señor, y saltaré de gozo en Dios Jesús mío.

19 Deus Dominus fortitudo mea, et ponet pedes meos quasi cervorum : et super excelsa mea deducet me victor in psalmis canentem.

19 El Señor Dios es mi fortaleza; y él me dará pies ligeros como de ciervo: y el vencedor Jesús me conducirá á las alturas de mi morada, cantando yo himnos en su alabanza.

Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).

Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.