Psalm 122 (121 w Wulgacie): Uweseliłem się z tego, co mi powiedziano

Psalm 122 czy psalm 121?

To ten sam psalm. Biblia Tysiąclecia i inne nowe przekłady idą za numeracją hebrajską i nazywają go psalmem 122; Septuaginta, Wulgata, ks. Wujek i liturgia łacińska psalmem 121. Wulgata łączy bowiem hebrajskie psalmy 9 i 10 w jeden, i od tej chwili przez większą część Psałterza liczy o jeden mniej.

Tu łatwo o pomyłkę, bo numer 121 jest bardzo popularny. Psalm 121 nowych Biblii, pieśń o Stróżu Izraela, to w tym czytniku psalm 120: „Podniosłem oczy moje na góry”. Ten psalm, Laetatus sum, nosi u ks. Wujka numer 121, a w nowych Bibliach 122. A psalm 122 Wujka, Ad te levavi oculos meos, to psalm 123 nowych przekładów. Numery wersetów są w obu numeracjach polskich takie same: szukany «psalm 122 6» to werset 6 tej strony.

Psalm 122 — interpretacja

Tytuł brzmi: „Pieśń stopni” (w. 1). Tak nazywa się piętnaście psalmów (w numeracji Wulgaty od 119 do 133), które pielgrzymi śpiewali, wstępując do Jerozolimy na wielkie święta; nazwa „stopni” pochodzi zapewne od tego wstępowania. Trzy razy w roku pobożny Izraelita szedł do świątyni, a Ewangelia mówi, że tak samo czynili Maryja i Józef: „rodzice jego chodzili co roku do Jeruzalem, na dzień uroczysty Paschy” (Łk 2,41). Psalm 122 jest pieśnią chwili, gdy pielgrzym staje wreszcie w bramach miasta.

Pójdziemy do domu Pańskiego (w. 1-2)

„Uweseliłem się z tego, co mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pańskiego»!” (w. 1). Radość zaczyna się już przy zaproszeniu, zanim jeszcze wyruszy się w drogę. Potem pielgrzym stoi u celu: „Stały nogi nasze w dziedzińcach twoich, Jeruzalem!” (w. 2). Szukany «psalm 122 1» to właśnie ten okrzyk radości, Laetatus sum, od którego psalm wziął nazwę i który Kościół tak często śpiewa.

Miasto zespolone (w. 3-5)

„Jeruzalem, które się buduje jak miasto w sobie zespolone!” (w. 3). Pielgrzym podziwia miasto zwarte, którego domy przylegają do siebie jak jedna budowla. Tam „wstępowały pokolenia Pańskie” (w. 4), wszystkie plemiona Izraela, aby sławić imię Pana; tam stały „stolice sądowe, stolice dla domu Dawidowego” (w. 5). Jerozolima jest jednocześnie miastem modlitwy i miastem sprawiedliwości, sercem jedności ludu.

Proście o pokój Jeruzalem (w. 6-9)

Wersety 6-9 są modlitwą za miasto: „Proście o to, co jest ku pokojowi dla Jeruzalem, a dostatek niech będzie dla tych, którzy cię miłują!” (w. 6). „Niechaj będzie pokój w warowni twojej i dostatek w basztach twoich!” (w. 7). Pielgrzym modli się nie dla siebie, ale „ze względu na braci moich i bliźnich moich” (w. 8) i „dla domu Pana, Boga naszego” (w. 9). Pokój miasta to dobro wspólne wszystkich, którzy do niego przychodzą.

Psalm 122 6: modlitwa o pokój

Werset 6 jest sercem modlitwy tego psalmu. W hebrajskim słychać w nim grę słów: szalom, pokój, i Jeruszalaim, Jerozolima. Psalmista prosi o pokój miasta, którego imię brzmi jak pokój. Kościół od wieków czyta tę prośbę szerzej: jako modlitwę o pokój Kościoła, o zgodę między braćmi, o pokój dla ojczyzny i świata. Kto modli się o pokój w swojej rodzinie, parafii czy kraju, może zacząć od tego wersetu; inne modlitwy znajdziesz w artykule modlitwa o pokój.

Jeruzalem niebieskie: Ojcowie Kościoła

Św. Augustyn w Enarrationes in Psalmos przypomina, że imię Jeruzalem tłumaczono jako «widzenie pokoju» (visio pacis), i odnosi cały psalm do miasta niebieskiego, ku któremu wstępuje Kościół. Pielgrzymka do Jerozolimy staje się obrazem całego życia chrześcijańskiego: idziemy do „domu Pańskiego”, który jest w niebie. Św. Paweł mówi o tym samym mieście: „To zaś co w górze jest Jeruzalem, wolne jest i ono jest matką naszą” (Ga 4,26), a św. Jan widzi je zstępujące z nieba (Ap 21,2).

Augustyn zatrzymuje się też nad tajemniczym zwrotem Wulgaty z wersetu 3, cujus participatio ejus in idipsum, który ks. Wujek oddaje jako „miasto w sobie zespolone”. Idipsum, «to samo», rozumie on jako imię Boga, który jest zawsze ten sam i nie zmienia się. Mieszkańcy niebieskiej Jerozolimy mają udział w samym Bogu; dlatego miasto jest „zespolone”, bo wszyscy uczestniczą w jednym i tym samym.

Psalm 122 w liturgii 1962

W brewiarzu. W Brewiarzu rzymskim 1962 psalm 121 jest ostatnim psalmem nieszporów poniedziałku, z antyfoną Laetatus sum in his, quae dicta sunt mihi. Należy też do nieszporów świąt Najświętszej Maryi Panny i świętych dziewic (psalmy 109, 112, 121, 126 i 147): Kościół widzi w Maryi «dom Pański» i miasto Boże, do którego przychodzimy. O tej godzinie przeczytasz w artykule o nieszporach, a samą godzinę odmówisz w brewiarzu.

W mszale. Psalm 121 jest psalmem niedzieli Laetare, czwartej niedzieli Wielkiego Postu: werset 1 jest psalmem introitu Laetare, Jerusalem, wersety 1 i 7 tworzą graduał Laetatus sum, a wersety 3-4, Jerusalem, quae aedificatur ut civitas, antyfonę na Komunię. W połowie Postu Kościół przypomina, dokąd idzie: do Jerozolimy Paschy. Werset 1 jest też Alleluja II niedzieli Adwentu, a wersety 1 i 7 wracają w introicie i graduale XVIII niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego.

Jak modlić się psalmem 122?

• Przed wyjściem do kościoła. Werset 1 jest najprostszą modlitwą w drodze na Mszę świętą: pójdziemy do domu Pańskiego.
• Na pielgrzymce. Ten psalm jest pieśnią pielgrzyma; odmawiaj go w drodze do sanktuarium i u jego bram. O pielgrzymowaniu przeczytasz w artykule o pielgrzymce.
• Za Kościół i ojczyznę. Wersety 6-9 są modlitwą o pokój dla wspólnoty, do której należysz.
• Za zmarłych. W duchu lektury Augustyna, która widzi w psalmie drogę do Jeruzalem niebieskiego, możesz modlić się nim za tych, którzy już do niego zmierzają.

Często zadawane pytania

Czy psalm 122 to ten sam psalm co psalm 121?

Tak: Laetatus sum to psalm 122 w Biblii Tysiąclecia i psalm 121 w Wulgacie i u ks. Wujka. Ale psalm 121 nowej Biblii to inny tekst, pieśń o Stróżu Izraela, który w Wulgacie nosi numer 120.

Jak zaczyna się psalm 122?

U ks. Wujka: „Pieśń stopni. Uweseliłem się z tego, co mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pańskiego»!”. Po łacinie Laetatus sum in his quae dicta sunt mihi: In domum Domini ibimus.

Co to jest pieśń stopni?

To tytuł piętnastu psalmów (119-133 w numeracji Wulgaty), które pielgrzymi śpiewali w drodze do Jerozolimy na wielkie święta. Nazwa wiąże się z wstępowaniem do miasta i świątyni położonych na górze. Psalm 122 jest jednym z nich.

Co oznacza psalm 122, werset 6?

To wezwanie do modlitwy o pokój Jerozolimy: „Proście o to, co jest ku pokojowi dla Jeruzalem”. Kościół rozumie je jako modlitwę o pokój Kościoła, ojczyzny i wszystkich ludzi, i o pokój niebieskiej Jerozolimy, do której zmierzamy.

Kto napisał psalm 122?

W tekście hebrajskim tytuł przypisuje go Dawidowi; Wulgata ma tylko „Pieśń stopni”. Nie wiadomo na pewno, kto go ułożył. Wzmianka o stolicach „dla domu Dawidowego” pasuje do czasów, gdy w Jerozolimie panowali królowie z rodu Dawida.

Kiedy odmawia się psalm 122?

W Brewiarzu rzymskim 1962 w nieszporach poniedziałku oraz w nieszporach świąt Matki Bożej i świętych dziewic. W mszale jest psalmem niedzieli Laetare: daje jej introit, graduał i antyfonę na Komunię.