Psalm 147 (146 w Wulgacie): Chwalcie Pana, bo dobry jest psalm

Psalm 147 czy psalm 146?

Tutaj obie numeracje nie przesuwają się tylko o jeden: dzielą tekst inaczej. To, co Biblia Tysiąclecia i inne współczesne przekłady nazywają psalmem 147, z dwudziestoma wersetami, w Wulgacie, u ks. Wujka i w Brewiarzu tworzy dwa psalmy:

• psalm 146 Wulgaty, Laudate Dominum, który odpowiada wersetom 1-11 tekstu hebrajskiego i jest przedstawiony na tej stronie;
• psalm 147 Wulgaty, Lauda, Jerusalem, Dominum, który odpowiada wersetom 12-20 tekstu hebrajskiego; znajdziesz go na stronie psalmu 147 (147 w Wulgacie): „Chwal, Jeruzalem, Pana, chwal, Syjonie, Boga twego!”.

W tej pierwszej części wersety mają w obu numeracjach te same numery: szukany «psalm 147, 3» to werset 3 tej strony. Natomiast psalm 146 współczesnych Biblii to Lauda, anima mea, Dominum, który w Wulgacie nosi numer 145: „Chwal, duszo moja, Pana!” (psalm 146, 145 w Wulgacie). Od psalmu 148 do 150 obie numeracje znów się zgadzają. Pełną tabelę znajdziesz na stronie Księgi Psalmów.

Psalm 147 — interpretacja

To hymn powrotu z wygnania: Bóg odbudowuje Jeruzalem i zgromadza swój rozproszony lud. Psalmista wyprowadza z tego jednak szerszą kontemplację, w której bez przerwy przeplatają się dwie wielkości: wielkość Stwórcy gwiazd i wielkość Boga, który pochyla się nad zranionymi. Psalm zaczyna się od «Alleluja» i nie podaje imienia autora.

Bóg, który buduje i zgromadza (w. 1-2)

„Alleluja! Chwalcie Pana, bo dobry jest psalm; Bogu naszemu niech będzie wdzięczna i ozdobna chwała!” (w. 1). Sam śpiew jest dobry: chwalić Boga to rzecz piękna i słuszna. Powód najbliższy jest historyczny: „Pan buduje Jeruzalem, rozproszonych Izraela zgromadzi” (w. 2). Ojcowie widzą w tym Kościół, który Bóg buduje ze wszystkich narodów, z żywych kamieni, które w nim zgromadza.

Lekarz i Pan gwiazd (w. 3-6)

„On uzdrawia złamanych na duchu i zawiązuje ich rany” (w. 3). I zaraz spojrzenie się podnosi: „On liczy mnóstwo gwiazd i wszystkim imiona daje” (w. 4). Ręka, która podtrzymuje ogrom nieba, jest tą samą, która opatruje rany najmniejszego. Bóg, który zna imię każdej gwiazdy, zna też imię każdej złamanej duszy.

„Wielki Pan nasz i wielka moc jego, a mądrości jego nie masz liczby” (w. 5). Ta wielkość ma kierunek: „Podnosi Pan cichych, a grzeszników poniża aż do ziemi” (w. 6).

Opatrzność (w. 7-9)

Nowe wezwanie do śpiewu, „Zanućcież Panu chwałę, grajcie Bogu naszemu na cytrze!” (w. 7), otwiera obraz Opatrzności: Bóg okrywa niebo obłokami, gotuje deszcz, sprawia, że trawa rośnie po górach (w. 8), i „daje bydłu żywność jego i kruczętom wzywającym go” (w. 9). Pan Jezus podejmie ten obraz: „Przypatrzcie się krukom, iż nie sieją, ani żną, nie mają one spiżarni ani spichlerza, a Bóg je karmi” (Łk 12,24).

Prawdziwa siła (w. 10-11)

Zakończenie odwraca ludzkie wartości: „Nie lubuje się w sile koni ani w goleniach męża ma upodobanie” (w. 10). Ani jazda bojowa, ani zwinność biegacza nic przed Nim nie znaczą: „Lubuje się Pan w tych, którzy się go boją, i w tych, którzy nadzieję mają w miłosierdziu jego” (w. 11).

Psalm 147, 3: «On uzdrawia złamanych na duchu»

Werset 3 jest jednym z najczęściej szukanych w całym Psałterzu. Po łacinie: Qui sanat contritos corde, et alligat contritiones eorum. Obraz jest obrazem lekarza, który opatruje ranę. «Złamany na duchu», w języku psalmów contritus corde, to nie przede wszystkim ktoś zawiedziony w miłości w nowoczesnym sensie: to serce zmiażdżone próbą i świadomością własnych win, to samo, o którym mówi Miserere: „sercem skruszonym i uniżonym, Boże, nie wzgardzisz!” (psalm 51, 50 w Wulgacie, w. 19).

Św. Augustyn w Objaśnieniach Psalmów wyprowadza stąd lekcję pokory: Bóg leczy tych, którzy mają serce złamane, bo pyszny, który uważa się za zdrowego, odrzuca lekarza; serce skruszone natomiast otwiera się na łaskę.

Chrystus wziął to dzieło na siebie. W synagodze w Nazarecie czyta proroctwo Izajasza i mówi, że wypełnia się w Nim: Duch Pański posłał Go, „abym uzdrowił skruszonych w sercu” (Łk 4,18). Lekarz z psalmu ma oblicze.

Psalm 147 w liturgii z 1962 roku

W czwartkowych Laudesach. W Brewiarzu Rzymskim z 1962 roku psalm 146 zamyka Laudesy czwartku, w obu układach: w zwykłych Laudesach z antyfoną Deo nostro jucunda sit laudatio (w. 1), w Laudesach dni pokutnych z antyfoną Laudate Dominum qui sanat contritos corde, et alligat contritiones eorum (w. 3). Drugą połowę psalmu hebrajskiego, Lauda, Jerusalem, śpiewa się nazajutrz, w Laudesach piątku. Godziny dnia znajdziesz w brewiarzu.

W Mszale. Werset 5, Magnus Dominus noster, et magna virtus ejus, jest wersetem graduału w święto św. Rafała Archanioła (24 października): anioła, którego imię znaczy «Bóg uzdrawia», czci się psalmem o Bogu, który leczy. O archaniołach przeczytasz w artykule Archaniołowie.

Jak się modlić psalmem 147?

W smutku i w ranach serca. Werset 3 odmawiaj powoli, jak akt strzelisty, oddając Bogu to, co w tobie złamane, razem z modlitwą o uzdrowienie.

Po spowiedzi. Bóg, który «zawiązuje rany», jest Bogiem, który przebacza: psalm jest dobrym dziękczynieniem po sakramencie pokuty.

Rano. To psalm Laudesów: wersety 4-9, o gwiazdach, deszczu i kruczętach, są uwielbieniem Stwórcy na początek dnia, jak w modlitwie porannej.

W niepokoju o chleb. Werset 9 i słowa Pana o krukach uczą ufności w Opatrzność.

W dziękczynieniu. Werset 1 przypomina, że chwalić Boga «dobrze jest»; psalm pasuje do modlitwy dziękczynnej.

Zakończ modlitwą Chwała Ojcu.

Często zadawane pytania

Dlaczego psalm 147 to w Wulgacie psalmy 146 i 147?

Bo Wulgata dzieli psalm 147 tekstu hebrajskiego na dwa: wersety 1-11 tworzą psalm 146, Laudate Dominum, a wersety 12-20 psalm 147, Lauda, Jerusalem. Wersety pierwszej części mają w obu Bibliach te same numery.

Co znaczy psalm 147, 3?

U Wujka: „On uzdrawia złamanych na duchu i zawiązuje ich rany”. Współczesne przekłady mówią o sercach złamanych. Bóg jest tu lekarzem, który opatruje rany duszy, zarówno rany próby, jak i rany grzechu; Chrystus w Nazarecie mówi, że został posłany, by uzdrawiać skruszonych w sercu.

Kto napisał psalm 147?

Psalm zaczyna się od «Alleluja» i w tekście ks. Wujka nie podaje imienia autora. Wzmianka o odbudowanej Jerozolimie i zgromadzonych rozproszonych każe umieszczać go po powrocie z wygnania; autor pozostaje niepewny. Głównym autorem, jak całego Pisma, jest Duch Święty.

Co znaczą «kruczęta wzywające go» w psalmie 147?

Że Bóg troszczy się nawet o stworzenia najbardziej zaniedbane: młode kruki, które krzyczą z głodu, otrzymują od Niego pokarm. Pan Jezus podejmuje ten obraz w Ewangelii, by uczyć ufności w Opatrzność.

Kiedy w liturgii śpiewa się psalm 147?

W Brewiarzu z 1962 roku część Laudate Dominum (psalm 146 Wulgaty) zamyka Laudesy czwartku, a część Lauda, Jerusalem (psalm 147 Wulgaty) Laudesy piątku.