Psalm 147 (147 w Wulgacie): Chwal, Jeruzalem, Pana, Lauda Jerusalem

Psalm 147 czy psalmy 146 i 147?

Biblia Tysiąclecia i inne nowsze przekłady łączą w jeden psalm 147, liczący dwadzieścia wersetów, to, co Wulgata za Septuagintą liczy jako dwa psalmy:

• psalm 146 Wulgaty, Laudate Dominum, quoniam bonus est psalmus, to wersety 1-11 psalmu 147 nowszych Biblii. Znajdziesz go na stronie psalmu 147, 1-11 (146 w Wulgacie). Tam jest szukany werset 3: „On uzdrawia złamanych na duchu i zawiązuje ich rany” (Ps 146 (147), 3), a także wersety 4 i 5;
• psalm 147 Wulgaty, Lauda, Jerusalem, Dominum, to wersety 12-20, omówione na tej stronie.

Numer psalmu jest tu w obu Bibliach ten sam, ale wersety już nie: do numeru wersetu na tej stronie dodaj 11. Werset 12 nowszych Biblii, Chwal, Jeruzalem, Pana, to nasz werset 1; werset 14, o pokoju i pszenicy, to werset 3; werset 16, o śniegu jak wełna, to werset 5; ostatni werset, 20, to werset 9. Od następnego psalmu numeracje znowu się zgadzają: psalm 148, Laudate Dominum de caelis, ma ten sam numer we wszystkich Bibliach. Pełna tabela jest na stronie Księgi Psalmów.

Psalm 147 — interpretacja

To wezwanie skierowane do świętego miasta, odbudowanego po wygnaniu: niech chwali Boga, który je umocnił, nakarmił i jemu jednemu powierzył swoje słowo. Psalm nie ma tytułu, tylko Alleluja; komentatorzy umieszczają go po powrocie z Babilonu, może w czasach, gdy Nehemiasz odbudował mury, choć nie da się tego powiedzieć na pewno. Ojcowie czytali go o Kościele, nowym Jeruzalem, i o każdej wiernej duszy.

Miasto strzeżone i nasycone (w. 1-3)

„Alleluja! Chwal, Jeruzalem, Pana, chwal, Syjonie, Boga twego!” (w. 1). Powody chwały to powody miasta, które żyje w pokoju: „Albowiem umocnił zawory bram twoich, pobłogosławił synom twym w tobie!” (w. 2). I dalej: „On użyczył pokoju granicom twoim i nasyca cię najwyborniejszym zbożem” (w. 3). «Najwyborniejsze zboże» oddaje łacińskie adipe frumenti, dosłownie tłustość pszenicy, czyli to, co w ziarnie najlepsze. Tradycja łacińska rozpoznała w tym pszenicznym chlebie Eucharystię, chleb, o którym Chrystus mówi: „Jam jest chleb życia” (J 6, 35).

Słowo, które biegnie (w. 4-7)

Z miasta psalm przechodzi na całe stworzenie, którym rządzi słowo Boże: „On puszcza słowo swe na ziemię, bardzo prędko biegnie mowa jego” (w. 4). Następuje obraz zimy, rzadki w Biblii: „On daje śnieg jak wełnę, a mgłę rozsypuje jak popiół” (w. 5); „Spuszcza lód swój jak bryły; kto się ostoi przed zimnem jego?” (w. 6). A potem odwilż: „Pośle słowo swoje a roztopi je, wionie wiatr jego, a pociekną wody” (w. 7).

Tradycja chrześcijańska czytała te wersety jako przypowieść o łasce. To samo słowo, które zsyła mróz, go roztapia; wiatr, po łacinie spiritus, sprawia, że płyną wody. Serce zatwardziałe jak lód roztapia Słowo i Duch, a łaska znowu zaczyna płynąć. To słowo, o którym mówi Izajasz: jak deszcz i śnieg nie wracają do nieba, nie użyźniwszy ziemi, „tak będzie słowo moje, które wyjdzie z ust moich: nie wróci się do mnie próżne” (Iz 55, 11). Polak, który zna srogie zimy, łatwo zrozumie ten obraz.

Przywilej Izraela (w. 8-9)

Zakończenie wraca do ludu: „On oznajmia słowo swe Jakubowi, ustawy i przykazania swe Izraelowi” (w. 8). I ostatni werset: „Nie uczynił tak żadnemu narodowi, i nie objawił im przykazań swoich. Alleluja!” (w. 9). Największym darem nie jest ani pokój, ani chleb, lecz słowo Boże. Mojżesz mówił to samo: „Bo któryż inny naród jest tak znakomity, żeby miał ustawy i sądy sprawiedliwe, i wszystek zakon” (Pwt 4, 8). Kościół, dziedzic tego wybrania, niesie ten dar wszystkim narodom wezwanym do Ewangelii.

Najważniejsze wersety psalmu 147, 12-20

• Psalm 147, 12 (u nas w. 1) — „Chwal, Jeruzalem, Pana, chwal, Syjonie, Boga twego!” (w. 1).
• Psalm 147, 14 (w. 3) — „On użyczył pokoju granicom twoim i nasyca cię najwyborniejszym zbożem” (w. 3): werset Bożego Ciała.
• Psalm 147, 15 (w. 4) — „bardzo prędko biegnie mowa jego” (w. 4).
• Psalm 147, 16 (w. 5) — „On daje śnieg jak wełnę, a mgłę rozsypuje jak popiół” (w. 5).
• Psalm 147, 20 (w. 9) — „Nie uczynił tak żadnemu narodowi” (w. 9).

Psalm 147 w liturgii 1962 roku

Piątkowe Laudesy. W Brewiarzu rzymskim z 1962 roku Lauda, Jerusalem jest ostatnim psalmem Laudesów w piątek, w obu układach: w zwykłym z antyfoną Lauda, Jerusalem, Dominum, w pokutnym z antyfoną Lauda Deum tuum, Sion, qui annuntiat judicia sua Israel. Pierwszą połowę hebrajskiego psalmu, Laudate Dominum, odmawia się dzień wcześniej, w czwartek na Laudesach. Laudesy znajdziesz w brewiarzu.

Boże Ciało. Psalm zamyka Nieszpory Bożego Ciała z antyfoną, która nadaje mu lekturę eucharystyczną: Qui pacem ponit fines Ecclesiae, frumenti adipe satiat nos Dominus, Pan, który daje pokój granicom Kościoła, nasyca nas najwyborniejszą pszenicą. Trzecim psalmem tych samych Nieszporów jest Credidi, psalm kielicha. Więcej o tajemnicy, którą psalm opiewa, w artykule o Eucharystii.

Nieszpory maryjne. Lauda, Jerusalem jest piątym i ostatnim psalmem Nieszporów w święta Najświętszej Maryi Panny, po Dixit Dominus, Laudate pueri, Laetatus sum i Nisi Dominus. Maryja jest w nim pozdrawiana jako umocnione Jeruzalem, w którym Bóg pobłogosławił Syna. Ten sam psalm zamyka Nieszpory wspólnych Oficjów o dziewicach i o świętych niewiastach oraz Oficjum poświęcenia kościoła, a w drugich Nieszporach uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa ma antyfonę Fili, praebe mihi cor tuum.

Niedziela Palmowa. W odnowionym obrzędzie Wielkiego Tygodnia, obowiązującym w 1962 roku, psalm 147 śpiewa się także podczas procesji z palmami, z antyfoną Omnes collaudant nomen tuum. Jeruzalem chwali swego Boga, gdy Król wjeżdża przez jego bramy; zob. artykuł o Niedzieli Palmowej.

Jak się modlić psalmem 147?

• W piątek rano, razem z Kościołem na Laudesach: uwielbienie przed pracą.
• Po Komunii świętej, z wersetem 3: gotowe dziękczynienie za chleb eucharystyczny.
• Za Kościół i za swoją parafię, z wersetami 2 i 3, prosząc dla miasta Bożego o pokój, bezpieczeństwo i błogosławione dzieci.
• Na cześć Matki Bożej, w Jej święta, jako ostatnim psalmem Jej Nieszporów.
• Zimą, z wersetami 5-7, wobec śniegu i mrozu: wszystko słucha słowa Bożego, a to samo słowo może roztopić zlodowaciałe serce.

Zakończ słowami Chwała Ojcu.

Często zadawane pytania

Co mówi psalm 147, 12 «Chwal, Jeruzalem, Pana»?

To nasz werset 1, u ks. Wujka: „Alleluja! Chwal, Jeruzalem, Pana, chwal, Syjonie, Boga twego!”. Otwiera wezwanie do świętego miasta, by chwaliło Boga za pokój, bezpieczeństwo, chleb i Jego słowo.

Gdzie jest psalm 147, 3 «On uzdrawia złamanych na duchu»?

W Wulgacie i u ks. Wujka to werset 3 psalmu 146, czyli pierwszej połowy hebrajskiego psalmu 147: „On uzdrawia złamanych na duchu i zawiązuje ich rany”. Znajdziesz go na stronie psalmu 146 Wulgaty.

Co znaczy „nasyca cię najwyborniejszym zbożem”?

Dosłownie Bóg daje Jeruzalem w pokoju obfite plony, najlepsze ziarno. W sensie duchowym tradycja łacińska widzi w nim Eucharystię, chleb życia, którym Bóg karmi swój Kościół; dlatego psalm śpiewa się w Nieszporach Bożego Ciała.

Dlaczego psalm 147 jest w Wulgacie podzielony na dwa?

Wulgata idzie za grecką Septuagintą, która liczy wersety 1-11 jako psalm 146, a wersety 12-20 jako psalm 147. Tekst hebrajski robi z nich jeden psalm. Obie części sobie odpowiadają: pierwsza chwali Boga, który odbudowuje Jeruzalem, druga wzywa Jeruzalem, by Go chwaliło.

Dlaczego Lauda, Jerusalem śpiewa się w Nieszporach maryjnych?

Bo Kościół widzi w Maryi święte miasto, w którym zamieszkał Bóg: Jeruzalem umocnione, w którym pobłogosławiony został Syn, i pokój, który On przyniósł. Psalm zamyka pięć psalmów Nieszporów Jej świąt.

Kiedy odmawia się psalm 147 w brewiarzu?

W Brewiarzu rzymskim z 1962 roku w piątek jako ostatni psalm Laudesów, a także w Nieszporach Bożego Ciała, świąt maryjnych, Oficjów o dziewicach i świętych niewiastach oraz poświęcenia kościoła.