Psalm 29 (28 w Wulgacie): Przynoście Panu, synowie Boży

Psalm 29 czy psalm 28?

Ten psalm ma dwa numery. Biblia Tysiąclecia i współczesne przekłady, idące za tekstem hebrajskim, nazywają go psalmem 29. Wulgata, Septuaginta, ks. Wujek i księgi liturgiczne Kościoła liczą go jako psalm 28, bo łączą w jeden psalmy 9 i 10 hebrajskie. To ten sam tekst, po łacinie zaczynający się od słów Afferte Domino, filii Dei. Tabela odpowiedniości jest na stronie Księgi Psalmów.

Numer 29 Wulgaty oznacza natomiast psalm następny, Exaltabo te, Domine, ten z wersetem „z wieczora gości płacz, a z rana wesele” (psalm 30 (29 w Wulgacie)). Numery wersetów są u Wujka i w Biblii Tysiąclecia takie same: «psalm 29 11» to ostatni werset także na tej stronie.

Wielu Polaków zna ten psalm ze śpiewu Nieście chwałę, mocarze: to parafraza Jana Kochanowskiego z Psałterza Dawidów (1579), śpiewana w kościołach. Jest to pieśń, nie przekład Pisma; tekst biblijny masz powyżej.

Psalm 29 — interpretacja

Tytuł łaciński, Psalmus David, in consummatione tabernaculi, brzmi u Wujka: „Psalm Dawidowy. Przy dokończeniu przybytku” (w. 1). Ten dodatek, którego nie ma w tekście hebrajskim, pochodzi z Septuaginty; wielu komentatorów odnosi go do zakończenia Święta Namiotów, kiedy psalm miałby być śpiewany. Dokładny sens nie jest pewny.

Wezwanie do adoracji (w. 1-2)

Psalm otwiera powtarzane wezwanie: „Przynoście Panu, synowie Boży, przynoście Panu młode baranki!” (w. 1). Wulgata łączy tu dwa odczytania Septuaginty, stąd u Wujka ofiara z baranków; nowsze przekłady z hebrajskiego wzywają «synów Bożych», by oddali Panu chwałę i moc. Potem: „Przynoście Panu chwałę i cześć, przynoście Panu chwałę dla imienia jego, kłaniajcie się Panu w dziedzińcu świętym jego!” (w. 2). Kim są ci synowie Boży? Według wielu komentatorów aniołowie, według innych wierni zgromadzeni w świątyni. W obu przypadkach psalm zaczyna się od adoracji.

Głos Pański (w. 3-9)

Potem przychodzi burza. Siedem razy wraca to samo słowo, „Głos Pański”, jak siedem uderzeń grzmotu. Jest on „nad wodami” (w. 3), nad wodami morza, z którego nadciąga nawałnica: „Głos Pański nad wodami, Bóg majestatu zagrzmiał, Pan nad wodami wielkimi”. Jest „w mocy” i „w wielmożności” (w. 4). Dociera do gór północy: „Głos Pański łamiący cedry, i połamie Pan cedry Libanu” (w. 5).

Staje się ogniem: „Głos Pański rozmiatający płomień ognisty” (w. 7), błyskawicą, która rozdziera niebo. Schodzi wreszcie ku południu: „głos Pański wstrząsający puszczą, i poruszy Pan pustynię Kades” (w. 8). Burza przeszła przez całą Ziemię Świętą, od Libanu po pustynię, a na końcu „w kościele jego wszyscy oddadzą chwałę” (w. 9): gdy na zewnątrz grzmi niebo, w świątyni się śpiewa. „Kościół” to u Wujka po prostu świątynia, łac. templum.

Król i pokój (w. 10-11)

Psalm uspokaja się w dwóch wersetach wielkiej ciszy: „Pan czyni, że potop trwa i będzie siedział Pan, król, na wieki” (w. 10). Bóg, który rozkazuje wodom, króluje nad nimi, jak w czasie potopu. A ostatnim słowem nie jest grzmot, tylko pokój.

Psalm 29 11: „Pan da moc ludowi swemu”

Werset, o który najczęściej się pyta, zamyka psalm: „Pan da moc ludowi swemu, Pan błogosławić będzie ludowi swemu w pokoju” (w. 11). Moc, która łamie cedry, chroni i błogosławi lud Boży. Burza nie jest celem psalmu; jest drogą do pokoju. Chrześcijanin słyszy tu zapowiedź pokoju, który Chrystus zostawia swoim: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam; nie jako świat daje, ja wam daję” (J 14,27). Kościół uczynił z tego wersetu komunię Mszy Chrystusa Króla i antyfonę laudesów pokutnych poniedziałku.

Ojcowie Kościoła: głos Ewangelii

Św. Augustyn w Enarrationes in Psalmos słyszy w tym psalmie głos Chrystusa i Ewangelii. Wielkie wody w Piśmie często oznaczają narody, jak mówi anioł w Apokalipsie: „Wody, które widziałeś [...] to są ludy i narody i języki” (Ap 17,15). Głos Pański „nad wodami” to więc przepowiadanie Apostołów niesione ponad narodami. Cedry Libanu, które ten głos łamie, to pycha świata, powalona pokorą krzyża.

Wielu dawnych komentatorów słyszało w głosie Pańskim nad wodami głos Ojca przy chrzcie Chrystusa, gdy nad Jordanem rozległ się „głos z niebios mówiący: Ten jest Syn mój miły, w którym sobie upodobałem” (Mt 3,17). Dlatego Kościół śpiewa ten psalm w Objawienie Pańskie, które czci razem Mędrców, chrzest w Jordanie i wesele w Kanie. Król, który siedzi „na wieki”, to dla tradycji zmartwychwstały Chrystus, którego królestwu nie będzie końca.

Psalm 28 w liturgii 1962 roku

Laudesy poniedziałku. W brewiarzu rzymskim 1962 roku, który idzie za tygodniowym psałterzem św. Piusa X (1911), psalm 28 jest trzecim psalmem laudesów poniedziałku, w obu schematach laudesów: zwykłym, z antyfoną Deus majestatis intonuit: afferte gloriam nomini ejus, i pokutnym, z antyfoną Dominus dabit virtutem et benedicet populo suo in pace. Kościół zaczyna więc tydzień o świcie od adoracji majestatu Bożego. Oficjum dnia odmówisz w brewiarzu.

Objawienie Pańskie. To pierwszy psalm jutrzni Objawienia Pańskiego, z antyfoną Afferte Domino filii Dei, adorate Dominum in aula sancta ejus: Mędrcy są pierwszymi z narodów, którzy przynoszą Panu chwałę i cześć.

Przemienienie i Chrystus Król. Śpiewa się go także w jutrzni Przemienienia Pańskiego, 6 sierpnia, z antyfoną Revelavit Dominus condensa, et in templo ejus omnes dicent gloriam, z wersetu 9, i w jutrzni Chrystusa Króla, z antyfoną Sedebit Dominus Rex in aeternum.

W Mszale. We Mszy Chrystusa Króla, w ostatnią niedzielę października, komunia pochodzi z dwóch ostatnich wersetów: Sedebit Dominus Rex in aeternum: Dominus benedicet populo suo in pace. W czwartek Tygodnia Męki Pańskiej graduał śpiewa werset 9: Revelavit Dominus condensa: et in templo ejus omnes dicent gloriam.

Jak się modlić psalmem 29?

W czasie burzy. To najprostszy sposób: gdzie inni boją się grzmotu, chrześcijanin słyszy w nim moc swojego Boga i oddaje Mu pokłon.

Rano, jak Kościół w poniedziałkowych laudesach, by zacząć tydzień od adoracji.

O pokój. Werset 11 jest modlitwą za lud Boży i za ojczyznę; dobrze łączy się z modlitwą o pokój.

W okresie Objawienia Pańskiego, by prosić, aby wszystkie narody przyszły oddać pokłon Panu. Kończy się go doksologią Chwała Ojcu.

Często zadawane pytania

Dlaczego psalm 29 nazywa się też psalmem 28?

Bo Wulgata i Septuaginta, a za nimi liturgia, łączą w jeden psalmy 9 i 10 hebrajskie. Psalm 29 współczesnych Biblii to psalm 28 Wulgaty, Afferte Domino. Psalm 29 Wulgaty to natomiast Exaltabo te, w nowszych Bibliach psalm 30.

Co znaczy „głos Pański nad wodami”?

Dosłownie to grzmot burzy, która nadciąga od morza, obraz mocy Boga nad stworzeniem. Św. Augustyn słyszy w nim głos Ewangelii niesionej przez Apostołów ponad narodami; inni Ojcowie rozpoznają głos Ojca przy chrzcie Chrystusa w Jordanie.

Co mówi psalm 29, werset 11?

U ks. Wujka: „Pan da moc ludowi swemu, Pan błogosławić będzie ludowi swemu w pokoju”. To zakończenie psalmu: moc, która łamie cedry, chroni i błogosławi lud Boży. Kościół uczynił z niego komunię Mszy Chrystusa Króla.

Czy «Nieście chwałę, mocarze» to psalm 29?

Tak, to parafraza psalmu 29 ułożona przez Jana Kochanowskiego w Psałterzu Dawidów. Jest to wolny przekład poetycki, śpiewany jako pieśń kościelna. Tekst biblijny w przekładzie ks. Wujka, z Wulgaty, znajdziesz na tej stronie.

Kto napisał psalm 29?

Tytuł przypisuje go Dawidowi, a Wulgata dodaje „Przy dokończeniu przybytku”. Tradycja przyjmuje go jako dzieło króla proroka, natchnione przez Ducha Świętego.

Kiedy modli się psalmem 29 w liturgii?

W brewiarzu 1962 roku co poniedziałek w laudesach, a także w jutrzni Objawienia Pańskiego, Przemienienia i Chrystusa Króla. W Mszale pochodzi z niego komunia uroczystości Chrystusa Króla.