Psalm 30 (29 w Wulgacie): Wysławiać cię będę, Panie, żeś mię przyjął

Psalm 30 czy psalm 29?

Ten psalm ma dwa numery. Biblia Tysiąclecia i współczesne przekłady idą za Biblią hebrajską i nazywają go psalmem 30. Wulgata, Septuaginta, ks. Wujek i księgi liturgiczne Kościoła liczą go jako psalm 29, bo łączą w jeden psalmy 9 i 10 hebrajskie. To ten sam tekst, który po łacinie zaczyna się od słów Exaltabo te, Domine, quoniam suscepisti me. Pełna tabela jest na stronie Księgi Psalmów.

Uwaga na sąsiedni numer: psalm 30 Wulgaty to inny psalm, In te, Domine, speravi, ten, z którego pochodzą słowa Jezusa na krzyżu, „W ręce twe polecam ducha mego” (psalm 31 (30 w Wulgacie)). Numery wersetów są u Wujka i w Biblii Tysiąclecia te same, bo obie liczą tytuł jako werset 1. Kto szuka «psalm 30 11», znajdzie ten werset niżej jako werset 11.

Psalm 30 bywa też szukany w przekładzie Czesława Miłosza, który przełożył całą Księgę Psalmów. Na tej stronie masz tekst ks. Wujka, przełożony z Wulgaty, którą Kościół śpiewa w liturgii.

Psalm 30 — interpretacja

Tytuł łaciński, Psalmus cantici, in dedicatione domus David, brzmi u Wujka: „Psalm pieśni. Na poświęcenie domu Dawidowego” (w. 1). Dawid zbudował sobie dom w Jerozolimie z drewna cedrowego przysłanego przez Hirama, króla Tyru (2 Sm 5,11; u Wujka II Księga Królewska). A jednak psalm nie mówi o murach. Śpiewa o życiu przywróconym: to dziękczynienie kogoś, kto był chory na śmierć albo w śmiertelnym niebezpieczeństwie, a Bóg go podźwignął.

Okrzyk wdzięczności (w. 2-4)

Psalm zaczyna od końca historii: „Wysławiać cię będę, Panie, żeś mię przyjął, a nie dał pociechy nieprzyjaciołom moim ze mnie” (w. 2). Łacińskie suscepisti me to gest kogoś, kto podnosi z ziemi upadłego. Potem cała opowieść w kilku słowach: „Panie, Boże mój, wołałem do ciebie i uzdrowiłeś mię” (w. 3). I miara niebezpieczeństwa: „Panie, wywiodłeś z otchłani duszę moją, wybawiłeś mię spośród zstępujących do grobu” (w. 4). Otchłań to tutaj szeol, kraina umarłych.

Z wieczora płacz, z rana wesele (w. 5-6)

Ocalony zaprasza wiernych, by się do niego przyłączyli: „Śpiewajcie Panu święci jego i wysławiajcie pamiątkę świętości jego!” (w. 5). I przychodzi werset najsłynniejszy: „Bo gniew jest w zapalczywości jego, a życie w upodobaniu jego; z wieczora gości płacz, a z rana wesele” (w. 6). Nierównowaga jest zamierzona: próba trwa jedną noc, łaska Boża całe życie. Płacz tylko „gości”, przychodzi na chwilę i odchodzi. Wieczór łez nie jest ostatnim słowem; zapowiada poranek.

Wyznana zuchwałość (w. 7-8)

Psalmista opowiada, skąd przyszła próba: „A ja rzekłem w dostatku moim: «Nie będę poruszony na wieki.»” (w. 7). Zapomniał, że jego siła pochodzi od Boga. Wtedy Bóg się ukrył: „odwróciłeś oblicze swe ode mnie i stałem się zatrwożony” (w. 8). Pomyślność naraża na zapomnienie Boga; próba prowadzi z powrotem do Niego.

Modlitwa w próbie (w. 9-11)

Oto błaganie z tamtych dni: „Cóż za pożytek z krwi mojej, gdy zstępuję do skażenia? Czyż proch sławić cię będzie albo opowiadać będzie prawdę twoją?” (w. 10). To ten sam argument, którego używa uzdrowiony król Ezechiasz w swojej pieśni: „Żywy, żywy, ten cię wysławiać będzie, jak i ja dzisiaj” (Iz 38,19). I Bóg odpowiedział: „Usłyszał Pan i zmiłował się nade mną, Pan się stał pomocnikiem moim” (w. 11). To właśnie werset, o który pytają szukający «psalm 30 11».

Wór rozdarty (w. 12-13)

Zakończenie jest jednym z najpiękniejszych obrazów radości w Psałterzu: „Odmieniłeś mi płacz mój w wesele, zdarłeś wór mój, a oblokłeś mię w wesele” (w. 12). Wór był szatą żałoby i pokuty, a rozdziera go sam Bóg. Ostatnie słowo to obietnica bez końca: „Panie, Boże mój, na wieki wysławiać cię będę!” (w. 13).

Od Wielkiego Piątku do Wielkanocy: lektura Ojców

Św. Augustyn w Enarrationes in Psalmos słyszy w tym psalmie głos zmartwychwstałego Chrystusa. „Dom”, który się poświęca, to dla niego ciało Chrystusa, zburzone i odbudowane w trzy dni, jak zapowiedział Pan: „Rozwalcie tę świątynię, a w trzech dniach ją postawię” (J 2,19); potem Kościół, dom z żywych kamieni. Dusza wywiedziona z otchłani to zstąpienie Chrystusa do otchłani i Jego zmartwychwstanie.

Werset 6 nabiera wtedy pełnej wagi. Płacz wieczoru to płacz Wielkiego Piątku i zamkniętego grobu; wesele poranka to radość niewiast, które o świcie pierwszego dnia tygodnia znajdują grób pusty. Pan to zapowiedział: „wy się smucić będziecie, ale smutek wasz w radość się zamieni” (J 16,20). Rozdarty wór z wersetu 12 to żałoba ludzkości, którą Zmartwychwstanie zamienia w szatę świąteczną. Dlatego psalm towarzyszy radości Wielkanocy.

Psalm 29 w liturgii 1962 roku

Jutrznia poniedziałku. W psałterzu brewiarza rzymskiego 1962 roku, który idzie za reformą św. Piusa X (1911), psalm 29 jest ostatnim z dziewięciu psalmów jutrzni poniedziałku, w trzecim nokturnie, z antyfoną Exaltabo te, Domine, quoniam suscepisti me. Ten, kto śpiewa „a z rana wesele”, śpiewa to więc przed świtem, gdy kończy się noc. Możesz się nim modlić w brewiarzu.

Wielka Sobota. W jutrzni Wielkiej Soboty, w Ciemnej Jutrzni, jest to trzeci psalm drugiego nokturnu, z antyfoną Domine, abstraxisti ab inferis animam meam, wziętą z wersetu 4. Kościół modli się nim przy grobie, czekając na poranek Wielkanocy.

Wniebowstąpienie. W jutrzni Wniebowstąpienia psalm wraca w drugim nokturnie, z antyfoną Exaltabo te, Domine, quoniam suscepisti me, alleluja: Ojciec przyjął i wywyższył Syna.

W Mszale. Pierwsze wersety tworzą offertorium Środy Popielcowej i XI niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego: Exaltabo te, Domine, quoniam suscepisti me, nec delectasti inimicos meos super me. W piątek po Popielcu introit śpiewa werset 11, Audivit Dominus, et misertus est mihi: Dominus factus est adjutor meus, a w środę Tygodnia Męki Pańskiej wersety 2-4 tworzą graduał. Na początku Wielkiego Postu Kościół śpiewa więc już dziękczynienie tego, któremu przebaczono: droga pokuty zaczyna się w pewności miłosierdzia. Także introit Niepokalanego Poczęcia, 8 grudnia, bierze werset 2 jako werset psalmu.

Jak się modlić psalmem 30?

Po uzdrowieniu. To psalm wysłuchanej modlitwy. Przezwyciężona choroba, udana operacja, ocalenie z niebezpieczeństwa: psalm daje słowa wdzięczności i przedłuża modlitwę o uzdrowienie. Tworzy parę z psalmem 6, pierwszym z psalmów pokutnych, w którym chory jeszcze błaga: „a w otchłani któż cię wysławiać będzie?” (Ps 6,6). Psalm 6 to modlitwa przed, psalm 30 modlitwa po.

W nocy. Gdy próba zdaje się nie kończyć, werset 6 jest modlitwą nadziei: wieczór jest prawdziwy, ale poranek przyjdzie.

Przeciw zuchwałości. Werset 7 to rachunek sumienia na dni szczęśliwe: nie mówić „Nie będę poruszony na wieki”, tylko dziękować za otrzymaną siłę.

W dziękczynieniu. Dobrze łączy się z modlitwą dziękczynną i z psalmem 34 (33 w Wulgacie), „Będę błogosławił Pana na każdy czas”. Kończy się go, jak w Oficjum, doksologią Chwała Ojcu.

Często zadawane pytania

Dlaczego psalm 30 to psalm 29 w Wulgacie?

Bo Wulgata i Septuaginta, a za nimi liturgia katolicka, łączą w jeden psalmy 9 i 10 hebrajskie. Psalm 30 współczesnych Biblii to więc psalm 29 Wulgaty, Exaltabo te, Domine. Psalm 30 Wulgaty to In te, Domine, speravi, w nowszych Bibliach psalm 31.

O czym jest psalm 30?

To dziękczynienie człowieka, którego Bóg podźwignął ze śmiertelnej choroby albo z wielkiego niebezpieczeństwa, po próbie, która uleczyła go z zarozumiałości. Św. Augustyn słyszy w nim głos zmartwychwstałego Chrystusa: płacz wieczoru to Męka, wesele poranka to Wielkanoc.

Co znaczy „z wieczora gości płacz, a z rana wesele”?

To werset 6 psalmu. Uczy, że próba przemija, a łaska Boża zostaje: płacz przychodzi jak gość na jedną noc, radość przychodzi rano i zostaje. Ojcowie odnoszą go do Wielkiego Piątku i poranka Zmartwychwstania.

Co mówi psalm 30, werset 11?

U ks. Wujka: „Usłyszał Pan i zmiłował się nade mną, Pan się stał pomocnikiem moim”. To odpowiedź Boga na modlitwę z wersetów 9-10. Kościół śpiewa ten werset w introicie piątku po Popielcu, Audivit Dominus, et misertus est mihi.

Kto napisał psalm 30?

Tytuł przypisuje go Dawidowi i wiąże z poświęceniem jego domu. Tradycja przyjmuje go jako pieśń króla po ocaleniu, natchnioną przez Ducha Świętego.

Kiedy modli się psalmem 30 w liturgii?

W brewiarzu 1962 roku co poniedziałek w jutrzni, a także w Wielką Sobotę i we Wniebowstąpienie. W Mszale jego wersety tworzą offertorium Środy Popielcowej i XI niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego.