Psalm 125 (124 w Wulgacie): Którzy ufają w Panu, są jak góra Syjon

Psalm 125 czy psalm 124?

To ten sam psalm pod dwoma numerami. Współczesne Biblie, w tym Biblia Tysiąclecia, idą za numeracją hebrajską i nazywają go psalmem 125. Septuaginta, Wulgata, Biblia ks. Jakuba Wujka i tradycyjna liturgia liczą go jako psalm 124, bo psalmy 9 i 10 hebrajskie łączą w jeden. Podział na wersety jest w obu Bibliach bardzo bliski; wyszukiwany werset 5 psalmu 125, z życzeniem „Pokój nad Izraelem!”, jest piąty także na tej stronie. Pełną tabelę znajdziesz na stronie Księgi Psalmów.

A „psalm 124” współczesnych Biblii, dziękczynienie za ocalenie, Nisi quia Dominus, to w Wulgacie psalm 123: „Gdyby Pan nie był z nami”. Oba stoją obok siebie wśród pieśni stopni.

Psalm 125 — interpretacja

Psalm należy do piętnastu pieśni stopni (psalmy 120-134 hebrajskie, 119-133 Wulgaty), które pielgrzymi śpiewali w drodze do Jerozolimy; nagłówek brzmi po prostu: „Pieśń stopni” (w. 1). Ma pięć wersetów i jeden obraz: Jerozolima, otoczona górami, które widzi każdy pielgrzym, gdy zbliża się do miasta.

Ufność jak góra (w. 1-2). „Którzy ufają w Panu, są jak góra Syjon; nie poruszy się na wieki, kto mieszka w Jeruzalem! Góry wokoło niego, a Pan wokoło ludu swego odtąd i aż na wieki” (w. 1-2). Dwa porównania, jedno po drugim. Pierwsze dotyczy samego człowieka: kto ufa Bogu, staje się stały jak góra, której nie przesuwa żadna burza. Drugie dotyczy Boga: jak góry otaczają Jerozolimę ze wszystkich stron, tak Pan otacza swój lud. Ufność nie jest więc uczuciem, które raz jest, a raz go nie ma, tylko oparciem się na Kimś, kto trwa „odtąd i aż na wieki”.

Pan Jezus użył podobnego obrazu: kto słucha Jego słów i je wypełnia, jest jak człowiek, który zbudował dom na opoce; „i spadł deszcz, i przyszły rzeki, i wiały wiatry, i uderzyły na ów dom, a nie upadł; bo był na opoce ugruntowany” (Mt 7,25).

Granica próby (w. 3). „Bo nie zostawi Pan berła grzeszników nad dziedzictwem sprawiedliwych, aby sprawiedliwi nie wyciągnęli ręki swej ku nieprawości”. Berło, czyli panowanie złych, może przez jakiś czas ciążyć nad ludem Bożym, ale nie zostanie na zawsze. Bóg stawia mu granicę z miłosierdzia dla słabych: gdyby ucisk trwał bez końca, nawet sprawiedliwi mogliby ulec pokusie i sięgnąć po zło. Św. Paweł mówi to samo o każdej pokusie: „wierny zaś jest Bóg, który nie dopuści kusić was ponad to co możecie” (1 Kor 10,13).

Dwie drogi (w. 4-5). „Czyń dobrze, Panie, dobrym i tym, którzy są prawego serca!” (w. 4). „Ale tych, którzy zbaczają na kręte drogi, powiedzie Pan z działającymi nieprawość. Pokój nad Izraelem!” (w. 5). Psalm kończy się tak jak psalm 1: drogą prostą i drogą krętą. Ostrzeżenie dotyczy nie tylko jawnych grzeszników, ale także tych, którzy „zbaczają”, ludzi połowicznych, którzy chcą iść z Bogiem i jednocześnie omijać Jego drogi.

„Pokój nad Izraelem!”

Ostatnie słowa, Pax super Israël, są błogosławieństwem, którym kapłan lub przewodnik pielgrzymów żegnał lud. Wracają one na końcu psalmu 128 (127 w Wulgacie). Kościół rozumie Izraela tych psalmów także jako nowy lud Boży. Św. Paweł kończy List do Galatów tym samym życzeniem, kierując je do Kościoła: „pokój i miłosierdzie Izraelowi bożemu” (Ga 6,16).

Pokój, o którym mowa, nie jest tylko brakiem wojny. To ład, który daje Bóg tym, którzy idą prostą drogą: owoc ufności, o której mówią pierwsze wersety.

Ojcowie Kościoła: góry i Pan

Św. Augustyn, objaśniając pieśni stopni, rozumie je jako stopnie wstępowania serca ku Bogu, za słowami innego psalmu: „ułożył wstępowania w sercu swoim” (Ps 83,6). Pielgrzym, który śpiewał te psalmy na drodze do Jerozolimy, wstępował nogami; chrześcijanin wstępuje miłością, z ziemi ku niebieskiemu Jeruzalem.

Obraz gór otaczających miasto wymaga przy tym uważnej lektury. Góry są piękne i mocne, ale psalm nie mówi, że to one chronią lud: mówi, że „Pan wokoło ludu swego”. Inna pieśń stopni wyraża to dobitnie: „Podniosłem oczy moje na góry, skąd przyjdzie mi pomoc. Pomoc moja od Pana, który stworzył niebo i ziemię” (Ps 120,1-2). Wszystko, co stałe i wysokie na ziemi, może być znakiem opieki Bożej, ale nadzieja nie zatrzymuje się na znakach.

Psalm 125 w liturgii 1962

Nieszpory we wtorek. W Brewiarzu rzymskim 1962, który zachowuje tygodniowy psałterz uporządkowany przez św. Piusa X w 1911 roku, psalm 124 Wulgaty jest trzecim psalmem wtorkowych Nieszporów, między psalmem 123, Nisi quia Dominus, a psalmem 125, In convertendo: wszystkie wtorkowe Nieszpory składają się z pieśni stopni. Antyfona podejmuje werset 2: In circuitu populi sui Dominus, ex hoc nunc et usque in sæculum. Zob. Nieszpory i brewiarz.

Niedziela Lætare. W Mszale 1962 pierwsze dwa wersety tworzą traktus IV niedzieli Wielkiego Postu, niedzieli Lætare, której Msza cała utkana jest z pieśni o Jerozolimie: Qui confidunt in Domino, sicut mons Sion: non commovebitur in æternum, qui habitat in Jerusalem. W połowie drogi pokutnej Kościół przypomina, że ufność podtrzymuje duszę tak, jak góra podtrzymuje miasto; zob. Wielki Post.

Jak się modlić psalmem 125

W niepewności. Gdy wszystko się chwieje, w pracy, w zdrowiu, w rodzinie, pierwszy werset jest krótkim aktem ufności: „Którzy ufają w Panu, są jak góra Syjon”. Nie obiecuje, że nic się nie zmieni, ale że człowiek oparty na Bogu się nie przewróci.

W pielgrzymce. Psalm należy do pieśni pielgrzymów i dobrze nadaje się na drogę do sanktuarium, na przykład na Jasną Górę; zob. pielgrzymka.

W długiej próbie. Werset 3 przypomina, że panowanie zła ma granicę, którą stawia Bóg. Można prosić słowami psalmu, by próba nie trwała ponad siły i by nie skłoniła do sięgnięcia po zło.

Na pożegnanie. „Pokój nad Izraelem!” to piękne błogosławieństwo dla bliskich, dla wspólnoty, dla parafii, wypowiadane w modlitwie za nich.

Na zakończenie dodaje się, jak w Oficjum, Chwała Ojcu.

Często zadawane pytania

Czy psalm 125 i psalm 124 to ten sam psalm?

To ten sam psalm. Numer 125 pochodzi z numeracji hebrajskiej, używanej przez współczesne Biblie; numer 124 z Septuaginty i Wulgaty, za którą idą ks. Wujek i tradycyjna liturgia. Psalm rozpoznasz po początku: Qui confidunt in Domino, „Którzy ufają w Panu”.

O czym jest psalm 125?

O stałości tych, którzy ufają Bogu: są jak góra Syjon, której nic nie porusza, a Pan otacza ich jak góry otaczają Jerozolimę. Psalm zapewnia, że panowanie złych nie potrwa na zawsze, prosi o dobro dla prawych i kończy się błogosławieństwem: „Pokój nad Izraelem!”.

Co mówi werset 5 psalmu 125?

U ks. Wujka: „Ale tych, którzy zbaczają na kręte drogi, powiedzie Pan z działającymi nieprawość. Pokój nad Izraelem!”. Werset przeciwstawia drogę prostą drodze krętej i kończy się błogosławieństwem pokoju, które św. Paweł powtarza wobec Kościoła w Liście do Galatów.

Kto napisał psalm 125?

Nie wiadomo. Psalm nosi tylko nagłówek „Pieśń stopni”, Canticum graduum, bez imienia autora. Należy do piętnastu pieśni śpiewanych przez pielgrzymów w drodze do świątyni jerozolimskiej.

Co to są pieśni stopni?

To piętnaście psalmów (120-134 w numeracji hebrajskiej, 119-133 w Wulgacie) z nagłówkiem „Pieśń stopni”, po łacinie Canticum graduum. Najczęściej rozumie się je jako pieśni pielgrzymów wstępujących do Jerozolimy; św. Augustyn czyta je jako stopnie wstępowania serca ku Bogu.

Kiedy Kościół modli się psalmem 125?

W Brewiarzu 1962 psalm odmawia się we wtorkowych Nieszporach, złożonych z pieśni stopni. W Mszale jego pierwsze wersety tworzą traktus niedzieli Lætare, IV niedzieli Wielkiego Postu.