Psalm 126 (125 w Wulgacie): Gdy Pan przywrócił pojmanych Syjonu

Psalm 126 czy psalm 125?

Numer 126 pochodzi z numeracji hebrajskiej, którą stosują Biblia Tysiąclecia i inne współczesne przekłady. Wulgata łacińska i Septuaginta, z których Kościół zawsze śpiewał psalmy, łączą psalmy 9 i 10 tekstu hebrajskiego w jeden i dlatego liczą ten psalm jako 125. Tak samo liczy go ks. Wujek. To ten sam tekst, który po łacinie zaczyna się od słów In convertendo Dominus captivitatem Sion. Dlatego dawne księgi liturgiczne mówią o psalmie 125. Tabelę obu numeracji znajdziesz na stronie Księgi Psalmów.

Uwaga na sąsiadów. Psalm 125 Biblii Tysiąclecia to w Wulgacie psalm 124, Qui confidunt: „Którzy ufają w Panu, są jak góra Syjon” (psalm 125 (124 w Wulgacie)). Psalm 126 Wulgaty to z kolei psalm 127 Biblii Tysiąclecia, Nisi Dominus: „Jeśli Pan nie zbuduje domu, próżno pracowali, którzy go budują” (psalm 127 (126 w Wulgacie)).

Wiele osób szuka tego psalmu razem ze słowem „chwyty”, bo śpiewa się go w piosenkach religijnych. Takie piosenki zwykle parafrazują przekład współczesny; tu znajdziesz sam tekst Pisma w przekładzie Wujka i po łacinie.

Psalm 126 — interpretacja

Psalm należy do piętnastu pieśni stopni (psalmy 119-133 Wulgaty), a Wujek tytułuje go po prostu „Pieśń stopni” (w. 1). Patrzy na konkretne wydarzenie: powrót Żydów uprowadzonych do Babilonu, gdy król Cyrus pozwolił ludowi wrócić i odbudować Świątynię. Księga Ezdrasza przytacza jego edykt: „Niech idzie do Jeruzalem, które jest w Żydowskiej ziemi, i niech buduje dom Pana, Boga izraelskiego” (Ezd 1,3). Prorok to zapowiedział: gdy dopełni się siedemdziesiąt lat, Bóg nawiedzi swój lud, „że was przywrócę na to miejsce” (Jr 29,10).

Radość powrotu (w. 1-3)

„Gdy Pan przywrócił pojmanych Syjonu, staliśmy się jak pocieszeni” (w. 1). Przekłady z hebrajskiego mówią tu: byliśmy jak we śnie. Wulgata, za którą idzie Wujek, mówi o pocieszeniu. Oba odczytania wyrażają to samo zdumienie: wyzwolenie jest tak wielkie, że ledwie można w nie uwierzyć. Wtedy „się napełniły weselem usta nasze, a język nasz radością” (w. 2), a same narody to przyznają: „Wielkie rzeczy uczynił Pan z nimi!”. Izrael powtarza to zdanie od siebie: „Wielkie rzeczy uczynił Pan z nami, staliśmy się weseli” (w. 3).

Prośba za tych, którzy jeszcze nie wrócili (w. 4)

Powrót nie jest zakończony. Wielu pozostaje jeszcze na wygnaniu i psalmista prosi: „Przywróćże, Panie, pojmanie nasze jak strumień na południe!” (w. 4). Łacina mówi sicut torrens in austro. Południe to pustynia Negew, której koryta potoków przez większą część roku stoją suche, a w porze deszczów nagle napełniają się wodą. Psalm prosi Boga o równie nagłą przemianę.

Siać ze łzami, żąć z radością (w. 5-6)

Psalm kończy się obrazem, który go rozsławił: „Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością” (w. 5). Werset 6 rozwija go jak małą przypowieść: „Idąc szli i płakali, rozsiewając nasienie swoje, ale wracając się przyjdą z weselem, niosąc snopy swoje” (w. 6). W ubogim kraju siew kosztował: rzucało się w ziemię ziarno, które można było zjeść, nie wiedząc, co da pora roku. Psalm obiecuje, że ten trud nie pójdzie na marne.

Najważniejsze wersety psalmu 126

• Werset 3 («psalm 126 3»): „Wielkie rzeczy uczynił Pan z nami”. Po łacinie Magnificavit Dominus facere nobiscum: facti sumus laetantes, co jest antyfoną psalmu w Nieszporach wtorku. Wiele osób zna ten werset z refrenu śpiewanego w parafiach według przekładu współczesnego; tu czytasz go u Wujka.
• Werset 5 («psalm 126 5»): „Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością”, w łacinie Qui seminant in lacrimis, in exsultatione metent. Obietnica, że cierpienie ofiarowane Bogu przynosi owoc.
• Werset 6 («psalm 126 6»): siewcy idą z płaczem, a wracają ze snopami. Tradycja odnosi go do życia chrześcijańskiego, w którym pokuta i uczynki miłosierdzia przygotowują żniwo życia wiecznego.

Psalm 126 w lekturze Ojców i Ewangelii

Św. Augustyn w Objaśnieniach psalmów widzi pod niewolą babilońską niewolę głębszą: niewolę rodzaju ludzkiego, uwięzionego przez grzech i śmierć. Powrót na Syjon jest obrazem Odkupienia, a radość powrotu będzie pełna w zmartwychwstaniu. Siew we łzach to uczynki tego życia: pokuta, jałmużna, cierpliwość w próbie; żniwem jest życie wieczne.

Chrystus powtarza to samo prawo w przeddzień Męki: „wy się smucić będziecie, ale smutek wasz w radość się zamieni” (J 16,20). Uczynił z niego błogosławieństwo: „Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni” (Mt 5,5).

Św. Paweł zachęca: „Nie ustawajmy zaś w czynieniu dobrze, bo czasu swego żąć będziemy, jeśli nie ulegniemy znużeniu” (Ga 6,9). Tradycja odniosła wersety 5 i 6 do męczenników i apostołów, którzy siali Ewangelię w prześladowaniu, i do każdej duszy, która czyni pokutę.

Psalm odpowiada punkt po punkcie na psalm 137 (136 w Wulgacie), Super flumina Babylonis: „Nad rzekami babilońskiej ziemi, tameśmy siedzieli i płakali, gdyśmy wspominali na Syjon”. Tam wygnańcy płakali nad rzekami, tu wracają, śpiewając.

Łzy, które przynoszą owoc

Psalm nie obiecuje życia bez łez. Obiecuje, że łzy nie są ostatnim słowem. Prorok Izajasz zapowiadał powrót odkupionych w tych samych barwach: „wykupieni od Pana powrócą i przyjdą na Syjon z wychwalaniem, a wesele wieczne na głowie ich” (Iz 35,10). Ostatnia księga Pisma zamyka tę obietnicę: „I otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich i nie będzie więcej śmierci, ani smutku” (Ap 21,4).

Obraz ziarna prowadzi jeszcze dalej, do samego Chrystusa: „Jeśli ziarno pszeniczne wpadłszy w ziemię, nie obumrze, samo zostaje; lecz jeśli obumrze, wiele owocu przynosi” (J 12,24). Pierwszym Siewcą, który szedł z płaczem, jest Pan w swojej Męce; pierwszym, który wrócił ze snopami, jest Zmartwychwstały. Dlatego psalm, śpiewany w okresie pokuty i w święta męczenników, nie jest smutny: jest pieśnią nadziei.

Psalm 125 w liturgii 1962 roku

Nieszpory wtorku. W Brewiarzu rzymskim z 1962 roku psalm 125 jest czwartym psalmem Nieszporów we wtorek, z antyfoną Magnificavit Dominus facere nobiscum: facti sumus laetantes. Poprzedza go Qui confidunt (Ps 124), a po nim następuje Nisi Dominus (Ps 126). Tę godzinę możesz odmówić w brewiarzu, a jej historię poznasz w przewodniku po Nieszporach.

Nieszpory o Apostołach. We wspólnych tekstach o Apostołach psalm 125 śpiewa się w drugich Nieszporach (pierwsze mają inne psalmy) z antyfoną Euntes ibant et flebant, mittentes semina sua. Siewcami, którzy szli z płaczem, są Apostołowie, którzy rozsiali Słowo we łzach i we krwi.

Msza święta. Wersety 5 i 6, Qui seminant in lacrimis, in gaudio metent, tworzą Traktus mszy ze wspólnych tekstów o wielu męczennikach, śpiewany wtedy, gdy ich święto przypada od Siedemdziesiątnicy do Wielkanocy. Ten sam Traktus mają m.in. święto św. Fabiana i Sebastiana (20 stycznia), św. Agaty (5 lutego) i Czterdziestu Męczenników z Sebasty (10 marca).

Jak się modlić psalmem 126?

• W dziękczynieniu. Po wyzwoleniu z trudności, po uzdrowieniu, po pojednaniu wersety 2 i 3 dają słowa wdzięczności; przedłużają każdą modlitwę dziękczynną.
• W cierpieniu, które trwa. Werset 5 przywraca cierpliwość temu, kto pracuje, nie widząc owoców: przy wychowaniu dzieci, w apostolstwie, w oczekiwaniu na czyjeś nawrócenie.
• Za tych, którzy są daleko. Werset 4 można odmawiać za dusze wciąż „pojmane”: grzeszników, oddalonych od Kościoła, zmarłych, którzy czekają na wyzwolenie.
• We wtorek wieczorem, z Kościołem, w Nieszporach.

Na końcu dodaj Chwała Ojcu.

Często zadawane pytania

Co mówi psalm 126, werset 5?

W przekładzie ks. Wujka: „Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością”. Po łacinie: Qui seminant in lacrimis, in exsultatione metent. Werset obiecuje, że trud ofiarowany Bogu przyniesie owoc, jak ziarno zasiane w pocie czoła daje plon.

Co znaczy werset 6 psalmu 126?

Rozwija werset 5: siewcy idą z płaczem rzucać ziarno, ale wracają z radością, niosąc snopy. Tradycja odnosi go do życia chrześcijańskiego, w którym pokuta i uczynki miłosierdzia przygotowują żniwo życia wiecznego, a szczególnie do męczenników.

O czym jest psalm 126?

To pieśń powrotu z niewoli babilońskiej i modlitwa, by Bóg dokończył sprowadzania swojego ludu. Ojcowie czytają w nim wyzwolenie z grzechu, nawrócenie i na końcu zmartwychwstanie.

Dlaczego psalm 126 to psalm 125 w Wulgacie?

Bo Wulgata i Septuaginta łączą w jeden psalmy 9 i 10 tekstu hebrajskiego, a od tego miejsca prawie wszystkie numery przesuwają się o jeden. Psalm 126 Biblii Tysiąclecia to psalm 125 Wulgaty i ks. Wujka, In convertendo. Psalm 125 Biblii Tysiąclecia to w Wulgacie psalm 124.

Kto napisał psalm 126?

Tytuł nie podaje autora; mówi tylko „Pieśń stopni”. Treść łączy go z powrotem z wygnania w VI wieku przed Chrystusem; ludzki autor jest nieznany, a głównym autorem, jak całego Pisma, jest Duch Święty.

Kiedy odmawia się psalm 126 w liturgii?

W Brewiarzu z 1962 roku co wtorek w Nieszporach oraz w drugich Nieszporach o Apostołach. W Mszale jego wersety 5-6 są Traktusem w mszach o męczennikach od Siedemdziesiątnicy do Wielkanocy.