Pismo Święte · ks. Jakub Wujek · Biblia Sacra Vulgata
Psalm 78 (77 w Wulgacie): Słuchajcie, ludu mój, zakonu mego
Psalm 78 Biblii Tysiąclecia to psalm 77 Wulgaty, *Attendite, popule meus, legem meam*: wielka lekcja historii Izraela, od Egiptu do Dawida, i zapowiedź chleba anielskiego. Poniżej pełny tekst w przekładzie ks. Wujka obok łacińskiej Wulgaty, werset po wersecie; przewodnik prowadzi przez sześć części psalmu, pokazuje jego wypełnienie w Chrystusie i Eucharystii oraz jego miejsce w liturgii 1962 roku.
Szukasz psalmu 77 według numeracji Biblii tłumaczonych z hebrajskiego, jak Biblia Tysiąclecia? Znajdziesz go tutaj: Psalm 76.
1 Intellectus Asaph. Attendite, popule meus, legem meam ; inclinate aurem vestram in verba oris mei.
1 Wyrozumienie Asafowe. Słuchajcie, ludu mój, zakonu mego, nakłońcie ucha swego ku słowom ust moich.
2 Aperiam in parabolis os meum ; loquar propositiones ab initio.
2 Otworzę w podobieństwach usta moje, będę opowiadał zagadki od początku,
3 Quanta audivimus, et cognovimus ea, et patres nostri narraverunt nobis.
3 cośmy słyszeli i poznali i ojcowie nasi powiadali nam.
4 Non sunt occultata a filiis eorum in generatione altera, narrantes laudes Domini et virtutes ejus, et mirabilia ejus quæ fecit.
4 Nie zostało zatajone przed ich synami w drugim pokoleniu. Opowiadamy chwalebne sprawy Pańskie i moc jego, i cuda jego, które uczynił.
5 Et suscitavit testimonium in Jacob, et legem posuit in Israël, quanta mandavit patribus nostris nota facere ea filiis suis :
5 Wzbudził świadectwo w Jakubie, i zakon położył w Izraelu; a rozkazał ojcom naszym, żeby je oznajmiali synom swoim,
6 ut cognoscat generatio altera : filii qui nascentur et exsurgent, et narrabunt filiis suis,
6 aby wiedziało drugie pokolenie; synowie, którzy się narodzą i powstaną, będą je też opowiadać synom swoim,
7 ut ponant in Deo spem suam, et non obliviscantur operum Dei, et mandata ejus exquirant :
7 aby pokładali w Bogu nadzieję swoją, a nie zapominali spraw Bożych, i pytali się o przykazania jego;
8 ne fiant, sicut patres eorum, generatio prava et exasperans ; generatio quæ non direxit cor suum, et non est creditus cum Deo spiritus ejus.
8 aby nie byli jak ojcowie ich, ród zły i drażniący, ród który nie prostował serca swego i nie był wierny Bogu duch jego.
9 Filii Ephrem, intendentes et mittentes arcum, conversi sunt in die belli.
9 Synowie Efraima, naciągający i spuszczający łuk rzucili się do ucieczki w dzień bitwy.
10 Non custodierunt testamentum Dei, et in lege ejus noluerunt ambulare.
10 Nie strzegli przymierza Bożego i nie chcieli chodzić według zakonu jego.
11 Et obliti sunt benefactorum ejus, et mirabilium ejus quæ ostendit eis.
11 I zapomnieli dobrodziejstw jego i cudów jego, które im ukazał.
12 Coram patribus eorum fecit mirabilia in terra Ægypti, in campo Taneos.
12 Przed ojcami ich czynił dziwy w ziemi Egipskiej, na polu Tanis.
13 Interrupit mare, et perduxit eos, et statuit aquas quasi in utre :
13 Rozdzielił morze i przeprowadził ich, i zatrzymał wody jak w skórzanym worze.
14 et deduxit eos in nube diei, et tota nocte in illuminatione ignis.
14 I prowadził ich przez obłok we dnie, a całą noc przy świetle ognia.
15 Interrupit petram in eremo, et adaquavit eos velut in abysso multa.
15 Rozszczepił skałę na puszczy i napoił ich jak z wielkiej głębiny.
16 Et eduxit aquam de petra, et deduxit tamquam flumina aquas.
16 I wywiódł wodę z opoki, i wyprowadził wody jak rzeki.
17 Et apposuerunt adhuc peccare ei ; in iram excitaverunt Excelsum in inaquoso.
17 Lecz dalej jeszcze grzeszyli przeciw niemu, pobudzali Najwyższego do gniewu na miejscu bezwodnym.
18 Et tentaverunt Deum in cordibus suis, ut peterent escas animabus suis.
18 I kusili Boga w sercach swoich żądając pokarmu dla dusz swoich.
19 Et male locuti sunt de Deo ; dixerunt : Numquid poterit Deus parare mensam in deserto ?
19 I mówili źle o Bogu, i rzekli: „Czyż może Bóg stół zgotować na puszczy?
20 quoniam percussit petram, et fluxerunt aquæ, et torrentes inundaverunt. Numquid et panem poterit dare, aut parare mensam populo suo ?
20 Bo uderzył w skałę i wypłynęły wody i strumienie wezbrały. Czy i chleb będzie mógł dać albo nagotować stół ludowi swemu?”
21 Ideo audivit Dominus et distulit ; et ignis accensus est in Jacob, et ira ascendit in Israël :
21 Przeto usłyszał Pan i odłożył; i ogień zapalił się przeciw Jakubowi, i gniew powstał przeciw Izraelowi,
22 quia non crediderunt in Deo, nec speraverunt in salutari ejus.
22 bo nie wierzyli Bogu i nie mieli nadziei w wybawienie jego.
23 Et mandavit nubibus desuper, et januas cæli aperuit.
23 I rozkazał obłokom z góry, i otworzył bramy niebieskie,
24 Et pluit illis manna ad manducandum, et panem cæli dedit eis.
24 i spuścił im niby deszcz mannę ku jedzeniu, i dał im chleb niebieski;
25 Panem angelorum manducavit homo ; cibaria misit eis in abundantia.
25 chleba anielskiego pożywał człowiek, - posłał im pokarmów dostatek.
26 Transtulit austrum de cælo, et induxit in virtute sua africum.
26 Przyniósł wiatr południowy z nieba i przywiódł mocą swą wiatr z zachodu
27 Et pluit super eos sicut pulverem carnes, et sicut arenam maris volatilia pennata.
27 i spuścił na nich mięso jak proch i jak piasek morski ptactwo skrzydlate;
28 Et ceciderunt in medio castrorum eorum, circa tabernacula eorum.
28 i spadło wpośród ich obozu, dokoła ich namiotów.
29 Et manducaverunt, et saturati sunt nimis, et desiderium eorum attulit eis :
29 I jedli, i najedli się bardzo, i uczynił zadość ich żądaniu;
30 non sunt fraudati a desiderio suo. Adhuc escæ eorum erant in ore ipsorum,
30 nie byli zawiedzeni w żądzy swojej. Jeszcze pokarmy ich były w ustach ich,
31 et ira Dei ascendit super eos : et occidit pingues eorum, et electos Israël impedivit.
31 a gniew Boży zstąpił na nich i pobił najtłustszych wśród nich, a wybranych Izraela powalił.
32 In omnibus his peccaverunt adhuc, et non crediderunt in mirabilibus ejus.
32 Przy tym wszystkim dalej grzeszyli i nie wierzyli cudom jego.
33 Et defecerunt in vanitate dies eorum, et anni eorum cum festinatione.
33 I przeszły w marności dni ich, i lata ich z prędkością.
34 Cum occideret eos, quærebant eum et revertebantur, et diluculo veniebant ad eum.
34 Gdy ich zabijał, szukali go i wracali się, o świcie przychodzili do niego,
35 Et rememorati sunt quia Deus adjutor est eorum, et Deus excelsus redemptor eorum est.
35 i wspomnieli, że Bóg jest ich pomocnikiem, a Bóg wysoki jest ich odkupicielem.
36 Et dilexerunt eum in ore suo, et lingua sua mentiti sunt ei ;
36 I miłowali go ustami swymi, i językiem swym kłamali mu;
37 cor autem eorum non erat rectum cum eo, nec fideles habiti sunt in testamento ejus.
37 lecz serce ich nie było z nim szczere i nie byli wiernymi przymierzu jego.
38 Ipse autem est misericors, et propitius fiet peccatis eorum, et non disperdet eos. Et abundavit ut averteret iram suam, et non accendit omnem iram suam.
38 A on jest miłosierny i miłościwy będzie grzechom ich, i nie zatraci ich; i wiele razy odwracał gniew swój, i nie zapalał wszystkiego gniewu swego.
39 Et recordatus est quia caro sunt, spiritus vadens et non rediens.
39 I pamiętał, że byli ciałem, tchnieniem przechodzącym, a nie wracającym się.
40 Quoties exacerbaverunt eum in deserto ; in iram concitaverunt eum in inaquoso ?
40 Jak często drażnili go na puszczy, do gniewu pobudzali go na miejscach bezwodnych!
41 Et conversi sunt, et tentaverunt Deum, et sanctum Israël exacerbaverunt.
41 I na nowo kusili Boga, i drażnili Świętego Izraelowego.
42 Non sunt recordati manus ejus, die qua redemit eos de manu tribulantis :
42 Nie pamiętali na rękę jego w dzień, w który ich odkupił z ręki trapiącego,
43 sicut posuit in Ægypto signa sua, et prodigia sua in campo Taneos ;
43 jak pokazywał w Egipcie znaki swoje i cuda swe na polu Tanis.
44 et convertit in sanguinem flumina eorum, et imbres eorum, ne biberent.
44 I przemienił w krew rzeki ich i deszcze ich, aby nie mogli pić.
45 Misit in eos cœnomyiam, et comedit eos, et ranam, et disperdidit eos ;
45 Puścił na nich psie muchy i kąsały ich, i żaby, a wygubiły ich.
46 et dedit ærugini fructus eorum, et labores eorum locustæ ;
46 I dał ich owoce chrząszczom i robotę ich szarańczy.
47 et occidit in grandine vineas eorum, et moros eorum in pruina ;
47 I poraził gradem winnice ich, a morwy ich mrozem.
48 et tradidit grandini jumenta eorum, et possessionem eorum igni ;
48 I wydał gradowi bydło ich, a majętności ogniowi.
49 misit in eos iram indignationis suæ, indignationem, et iram, et tribulationem, immissiones per angelos malos.
49 Puścił na nich gniew zapalczywości swojej, popędliwość i rozgniewanie i utrapienie, dopuszczenia przez aniołów złych.
50 Viam fecit semitæ iræ suæ : non pepercit a morte animabus eorum, et jumenta eorum in morte conclusit :
50 Uczynił drogę ścieżce gniewu swego, nie chronił dusz ich od śmierci i bydło ich wydał na śmierć.
51 et percussit omne primogenitum in terra Ægypti ; primitias omnis laboris eorum in tabernaculis Cham :
51 I pobił wszystko pierworodne w ziemi Egipskiej, pierwociny wszystkich prac ich w przybytkach Chama.
52 et abstulit sicut oves populum suum, et perduxit eos tamquam gregem in deserto :
52 I wywiódł lud swój jak owce, prowadził ich jak stado na puszczy.
53 et deduxit eos in spe, et non timuerunt, et inimicos eorum operuit mare.
53 I prowadził ich w nadziei, i nie bali się, a nieprzyjaciół ich pokryło morze.
54 Et induxit eos in montem sanctificationis suæ, montem quem acquisivit dextera ejus ; et ejecit a facie eorum gentes, et sorte divisit eis terram in funiculo distributionis ;
54 I przywiódł ich na górę świętą swoją, górę, którą nabyła prawica jego. I wyrzucił przed nimi narody, i losem rozdzielił im ziemię sznurem pomiaru,
55 et habitare fecit in tabernaculis eorum tribus Israël.
55 i dał w przybytkach ich mieszkanie pokoleniom izraelskim.
56 Et tentaverunt, et exacerbaverunt Deum excelsum, et testimonia ejus non custodierunt.
56 Lecz oni kusili i obrażali Boga wysokiego i nie strzegli świadectw jego.
57 Et averterunt se, et non servaverunt pactum : quemadmodum patres eorum, conversi sunt in arcum pravum.
57 I odwrócili się, a nie zachowali umowy, jak ojcowie ich odmienili się w łuk opaczny.
58 In iram concitaverunt eum in collibus suis, et in sculptilibus suis ad æmulationem eum provocaverunt.
58 Do gniewu go wzruszyli na swych pagórkach i bałwanami swymi pobudzali go do zapalczywości.
59 Audivit Deus, et sprevit, et ad nihilum redegit valde Israël.
59 Usłyszał Bóg i wzgardził, i poniżył bardzo lud izraelski;
60 Et repulit tabernaculum Silo, tabernaculum suum, ubi habitavit in hominibus.
60 i odrzucił przybytek Silo, przybytek swój, kędy mieszkał między ludźmi;
61 Et tradidit in captivitatem virtutem eorum, et pulchritudinem eorum in manus inimici.
61 i podał moc ich w niewolę i piękność ich w ręce nieprzyjacielskie.
62 Et conclusit in gladio populum suum, et hæreditatem suam sprevit.
62 I dał pod miecz lud swój i wzgardził dziedzictwem swoim.
63 Juvenes eorum comedit ignis, et virgines eorum non sunt lamentatæ.
63 Młodzieńców ich ogień pożarł, a panien ich nie płakano.
64 Sacerdotes eorum in gladio ceciderunt, et viduæ eorum non plorabantur.
64 Kapłani ich od miecza polegli, a wdowy ich nie chodziły w żałobie.
65 Et excitatus est tamquam dormiens Dominus, tamquam potens crapulatus a vino.
65 I ocucił się Pan jak ze snu, jak mocarz upojony winem.
66 Et percussit inimicos suos in posteriora ; opprobrium sempiternum dedit illis.
66 I poraził nieprzyjaciół swych na pośladkach, wydał ich na hańbę wieczną.
67 Et repulit tabernaculum Joseph, et tribum Ephraim non elegit :
67 I odrzucił namiot Józefa i nie obrał pokolenia Efraima,
68 sed elegit tribum Juda, montem Sion, quem dilexit.
68 ale obrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował.
69 Et ædificavit sicut unicornium sanctificium suum, in terra quam fundavit in sæcula.
69 I zbudował podobną do jednorożców świątynię swoją na ziemi, którą ugruntował na wieki.
70 Et elegit David, servum suum, et sustulit eum de gregibus ovium ; de post fœtantes accepit eum :
70 I obrał Dawida, sługę swego, i wziął go od trzód owiec, od kotnych owiec wziął go,
71 pascere Jacob servum suum, et Israël hæreditatem suam.
71 aby pasł Jakuba, sługę jego i Izraela, dziedzictwo jego.
72 Et pavit eos in innocentia cordis sui, et in intellectibus manuum suarum deduxit eos.
72 I pasł ich w niewinności serca swego i w roztropności rąk swoich prowadził ich.
Łacina: Biblia Sacra Vulgata (1592). Polski: Biblia Wujka (1599 (éd. révisée 1962)).
Psalm 78 czy psalm 77?
W Biblii Tysiąclecia, która idzie za tekstem hebrajskim, ten psalm ma numer 78. W Wulgacie, w księgach liturgicznych i u ks. Wujka ma numer 77, bo psalmy 9 i 10 hebrajskie są tam jednym psalmem i od tego miejsca numeracja przesuwa się o jeden. To ten sam tekst, Attendite, popule meus, legem meam. Numery wersetów są w obu tradycjach takie same. Pełna tabela jest na stronie Księgi Psalmów.
Kto szuka „psalmu 78”, powinien wiedzieć, że ten numer oznacza dwa teksty:
- psalm 78 Biblii Tysiąclecia = psalm 77 Wulgaty: wielka historia Izraela, ta strona;
- psalm 78 Wulgaty = psalm 79 Biblii Tysiąclecia: Deus, venerunt gentes, lament nad zburzoną Jerozolimą, który u Wujka zaczyna się od słów „Boże, przyszli poganie do dziedzictwa twego” (Ps 78,1).
Psalm 78 — interpretacja
Po psalmie 118 Wulgaty (119 Biblii Tysiąclecia) jest to najdłuższy psalm Psałterza: siedemdziesiąt dwa wersety. Nadpis nazywa go „Wyrozumienie Asafowe” (w. 1), czyli pouczeniem, i rzeczywiście jest to lekcja historii. Asaf mówi jak nauczyciel: „Słuchajcie, ludu mój, zakonu mego, nakłońcie ucha swego ku słowom ust moich” (w. 1). Jego celem jest przekaz wiary, „aby pokładali w Bogu nadzieję swoją, a nie zapominali spraw Bożych, i pytali się o przykazania jego” (w. 7).
Brewiarz dzieli psalm na sześć części, każdą z własną antyfoną. Najprościej czytać go według tego podziału.
Zakon do przekazania (w. 1-8)
„Otworzę w podobieństwach usta moje, będę opowiadał zagadki od początku” (w. 2). To, co opowiadali ojcowie, nie może zostać zakryte przed synami: zakon dany Jakubowi jest dziedzictwem, które przechodzi z pokolenia na pokolenie (w. 5-6), aby synowie nie byli jak ojcowie, „ród zły i drażniący” (w. 8). Antyfona Brewiarza: Suscitavit Dominus testimonium in Jacob.
Cuda wyjścia z Egiptu (w. 9-16)
Synowie Efraima uciekają w dzień bitwy (w. 9), a lud zapomina, co Bóg uczynił „w ziemi Egipskiej, na polu Tanis” (w. 12): morze rozdzielone, obłok we dnie i ogień w nocy, woda ze skały. „I wywiódł wodę z opoki, i wyprowadził wody jak rzeki” (w. 16). Antyfona: Coram patribus eorum fecit Deus mirabilia.
Manna i przepiórki (w. 17-31)
Lud wystawia Boga na próbę: „Czyż może Bóg stół zgotować na puszczy?” (w. 19). Bóg odpowiada, otwierając niebo: „I rozkazał obłokom z góry, i otworzył bramy niebieskie, i spuścił im niby deszcz mannę ku jedzeniu, i dał im chleb niebieski” (w. 23-24). I dalej: „chleba anielskiego pożywał człowiek” (w. 25). Potem przychodzą przepiórki, „jak piasek morski ptactwo skrzydlate” (w. 27), i kara dla tych, którzy nasycili się bez wiary (w. 29-31). Antyfona: Januas caeli aperuit Dominus, et pluit illis manna ad manducandum.
Serce rozdwojone i Bóg, który przebacza (w. 32-41)
To moralne centrum psalmu. Lud szuka Boga, gdy jest karany, ale „miłowali go ustami swymi, i językiem swym kłamali mu; lecz serce ich nie było z nim szczere” (w. 36-37). Naprzeciw stoi portret Boga: „A on jest miłosierny i miłościwy będzie grzechom ich, i nie zatraci ich” (w. 38). Powód tej cierpliwości jest pełen łagodności: „I pamiętał, że byli ciałem, tchnieniem przechodzącym, a nie wracającym się” (w. 39). Antyfona: Deus adjutor est eorum: et Excelsus redemptor eorum est.
Plagi egipskie i wejście do ziemi obiecanej (w. 42-58)
Asaf wraca do Egiptu i wylicza plagi: rzeki zamienione w krew, muchy, żaby, szarańcza, grad, śmierć pierworodnych (w. 44-51). Bóg prowadzi swój lud „jak owce” przez pustynię (w. 52): „I prowadził ich w nadziei, i nie bali się, a nieprzyjaciół ich pokryło morze” (w. 53), i wprowadza ich na swoją świętą górę (w. 54). Ale w ziemi obiecanej wraca niewierność i bałwochwalstwo: „jak ojcowie ich odmienili się w łuk opaczny” (w. 57). Antyfona: Redemit eos Dominus de manu tribulantis.
Silo odrzucone, Syjon i Dawid wybrani (w. 59-72)
Bóg „odrzucił przybytek Silo” (w. 60): to zdobycie Arki przez Filistynów, opisane w I Księdze Królewskiej (1 Księdze Samuela), rozdział 4. Potem Pan „ocucił się […] jak ze snu” (w. 65), „obrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował” (w. 68), i wybrał pasterza: „I obrał Dawida, sługę swego, i wziął go od trzód owiec” (w. 70). Psalm kończy się portretem dobrego króla: „I pasł ich w niewinności serca swego i w roztropności rąk swoich prowadził ich” (w. 72). Antyfona: Aedificavit Deus sanctificium suum in terra.
Chleb anielski: wypełnienie w Chrystusie
Św. Mateusz widzi w wersecie 2 proroctwo nauczania Jezusa w przypowieściach: „aby się wypełniło to, co było powiedziane przez Proroka mówiącego: «Otworzę usta moje w przypowieściach, będę wypowiadał rzeczy skryte od założenia świata.»” (Mt 13,35). Więcej o tym w artykule o przypowieściach Jezusa.
Przede wszystkim jednak wersety 24 i 25 zapowiadają Eucharystię. Po rozmnożeniu chlebów tłum przytacza Jezusowi ten psalm: „Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni, jako jest napisane: «Chleb z nieba dał im jeść.»” A Pan odpowiada: „Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale Ojciec mój daje wam chleb z nieba prawdziwy” (J 6,31-32). Słowa panem angelorum manducavit homo przeszły do poezji eucharystycznej św. Tomasza z Akwinu na Boże Ciało: Ecce panis angelorum w sekwencji Lauda Sion i Panis angelicus w hymnie Sacris solemniis. Manna była figurą, Eucharystia jest rzeczywistością.
Św. Paweł daje klucz do całego psalmu: „Lecz to wszystko przydarzyło się im w figurze, a napisano to dla upomnienia nas, na których przyszły końce wieków” (1 Kor 10,11). Historia Izraela na pustyni to historia każdej duszy w drodze do ziemi obiecanej. A pasterz Dawid z ostatnich wersetów jest dla Ojców figurą Chrystusa, który mówi o sobie: „Jam jest pasterz dobry” (J 10,11).
Psalm 78 w liturgii 1962 roku
Jutrznia piątku. W psałterzu Brewiarza rzymskiego z 1962 roku psalm 77 zajmuje sam pierwsze sześć miejsc Jutrzni (Matutinum) piątku, podzielony na sześć opisanych wyżej części; po pierwszych trzech śpiewa się werset Deus percussit petram, et fluxerunt aquae, po kolejnych trzech Elegit Dominus tribum Juda. Możesz odmawiać to Oficjum w brewiarzu.
Mszał. Pierwszy werset, Attendite, popule meus, legem meam, jest wersetem psalmu w kilku introitach: w dziewiętnastą niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego (Salus populi), w czwartek trzeciego i w sobotę czwartego tygodnia Wielkiego Postu, w piątek w oktawie Wielkanocy i we wtorek w oktawie Zesłania Ducha Świętego. Introit piątku wielkanocnego bierze też antyfonę z wersetu 53: Eduxit eos Dominus in spe, alleluja. Ofiarowanie środy wielkanocnej i wtorku po Zesłaniu Ducha Świętego śpiewa wersety 23-25: Portas caeli aperuit Dominus […] panem Angelorum manducavit homo. Antyfona na Komunię niedzieli Quinquagesima, ostatniej przed Popielcem, podejmuje wersety 29-30, Manducaverunt, et saturati sunt nimis, a antyfona na Komunię św. Alojzego Gonzagi, 21 czerwca, Panem caeli dedit eis.
Jak się modlić psalmem 78?
- Jako rachunek sumienia. Rozpoznaj w szemraniu na pustyni własne szemranie, w sercu, które „nie było z nim szczere”, własne rozdwojenie. Psalm dobrze przygotowuje do rachunku sumienia przed spowiedzią.
- Aby przekazać wiarę dzieciom, bo to jest jego cel (w. 4-7). Opowiadaj im historię zbawienia tak, jak Asaf opowiadał ją Izraelowi.
- Przed Komunią świętą, rozważając wersety 23-25, jak Kościół w ofiarowaniu środy wielkanocnej. To dobry tekst także dla dzieci przed Pierwszą Komunią.
- W zniechęceniu, z wersetami 38-39: Bóg pamięta, że jesteś „ciałem”, i wiele razy powstrzymuje swój gniew.
Ze względu na długość można go odmawiać po kawałku, jedną z sześciu części dziennie, kończąc każdą doksologią Chwała Ojcu.
Często zadawane pytania
O czym jest psalm 78?
To opowieść o historii Izraela, od Egiptu do Dawida, spisana po to, aby następne pokolenia znały wierność Boga i niebezpieczeństwo zapomnienia. Każde dobrodziejstwo Boże spotyka się z niewiernością ludu, a każda niewierność z Bożym przebaczeniem.
Kto napisał psalm 78?
Nadpis, „Wyrozumienie Asafowe”, przypisuje go Asafowi, przełożonemu śpiewaków ustanowionych przez Dawida, albo rodowi śpiewaków noszących jego imię. Tradycja przyjmuje to przypisanie.
Co to jest chleb anielski w psalmie 78?
To manna, którą werset 25 nazywa po łacinie panem angelorum, chlebem, który przyszedł z nieba. Jezus pokazał jej wypełnienie w mowie o chlebie życia, a Kościół nazywa tak Eucharystię, prawdziwy chleb, który zstąpił z nieba.
Ile wersetów ma psalm 78?
Siedemdziesiąt dwa, w Wulgacie i w Biblii Tysiąclecia. To drugi pod względem długości psalm Psałterza, po psalmie 119 Biblii Tysiąclecia (118 w Wulgacie). Dlatego Brewiarz dzieli go na sześć części, które wypełniają pierwszą część Jutrzni piątku.
Dlaczego psalm 78 tak często mówi o niewierności ludu?
Bo jest pouczeniem: pokazuje, dokąd prowadzi zapomnienie o Bogu, aby dzieci nie powtórzyły błędów ojców. Ale ważniejsza od niewierności jest w nim cierpliwość Boga, który „wiele razy odwracał gniew swój” i na końcu daje swemu ludowi dobrego pasterza.
Gdzie jest werset Adjuva nos, Deus, salutaris noster?
Nie w tym psalmie, lecz w następnym, w psalmie 79 Biblii Tysiąclecia (78 w Wulgacie), Deus, venerunt gentes, w wersecie 9: „Wspomóż nas, Boże, zbawicielu nasz”. Kościół śpiewa go w traktusie Domine, non secundum wielu Mszy wielkopostnych.
Cała Biblia bez internetu, z zakładką i zaznaczonymi wersetami: Biblia katolicka w aplikacji.
Psalm 77 (78) · z aplikacją
Wczesny dostęp