Pismo Święte · ks. Jakub Wujek · Biblia Sacra Vulgata
Psalm 119 (118 w Wulgacie): Błogosławieni niepokalani w drodze
Beati immaculati
Psalm 119 współczesnych Biblii, w Wulgacie psalm 118, *Beati immaculati*, jest najdłuższym psalmem Psałterza: sto siedemdziesiąt sześć wersetów w dwudziestu dwóch strofach alfabetycznych, wszystkie na chwałę słowa Bożego. Poniżej pełny tekst w przekładzie ks. Wujka obok łacińskiej Wulgaty; przewodnik objaśnia budowę psalmu, jego strofy, werset 105, lekturę Ojców, miejsce w godzinach mniejszych niedzieli i sposób modlitwy.
Szukasz psalmu 118 według numeracji Biblii tłumaczonych z hebrajskiego, jak Biblia Tysiąclecia? Znajdziesz go tutaj: Psalm 117.
1 Alleluja. Aleph. Beati immaculati in via, qui ambulant in lege Domini.
1 Alleluja! Alef. Błogosławieni niepokalani w drodze, którzy chodzą według zakonu Pańskiego!
2 Beati qui scrutantur testimonia ejus ; in toto corde exquirunt eum.
2 Błogosławieni, którzy się dopytują o świadectwo jego, szukają go ze wszystkiego serca;
3 Non enim qui operantur iniquitatem in viis ejus ambulaverunt.
3 nie chodzili bowiem drogami jego, którzy nieprawość czynią.
4 Tu mandasti mandata tua custodiri nimis.
4 Tyś rozkazał, aby przykazań twoich strzeżono bardzo.
5 Utinam dirigantur viæ meæ ad custodiendas justificationes tuas.
5 Oby drogi moje zmierzały ku strzeżeniu ustaw twoich!
6 Tunc non confundar, cum perspexero in omnibus mandatis tuis.
6 Wtedy się nie zawstydzę, gdy baczyć będę na wszystkie przykazania twoje.
7 Confitebor tibi in directione cordis, in eo quod didici judicia justitiæ tuæ.
7 Wysławiać cię będę w prostocie serca, przeto że się nauczyłem wyroków sprawiedliwości twojej.
8 Justificationes tuas custodiam ; non me derelinquas usquequaque.
8 Sprawiedliwości twoich będę strzegł, nie opuszczaj mnie do końca!
9 Beth. In quo corrigit adolescentior viam suam ? in custodiendo sermones tuos.
9 Bet. Przez co młody człowiek utrzyma prostą drogę swoją? Gdy zachowa mowy twoje!
10 In toto corde meo exquisivi te ; ne repellas me a mandatis tuis.
10 Ze wszystkiego serca mego szukałem ciebie; nie odtrącaj mnie od przykazań twoich!
11 In corde meo abscondi eloquia tua, ut non peccem tibi.
11 W sercu moim skryłem słowa twoje, abym nie grzeszył tobie.
12 Benedictus es, Domine ; doce me justificationes tuas.
12 Błogosławionyś jest, Panie; naucz mię ustaw twoich!
13 In labiis meis pronuntiavi omnia judicia oris tui.
13 Wargami moimi opowiadałem wszystkie wyroki ust twoich.
14 In via testimoniorum tuorum delectatus sum, sicut in omnibus divitiis.
14 Kochałem się w drodze świadectw twoich, jak we wszystkich bogactwach.
15 In mandatis tuis exercebor, et considerabo vias tuas.
15 Będę się ćwiczył w przykazaniach twoich i przypatrzę się drogom twoim.
16 In justificationibus tuis meditabor : non obliviscar sermones tuos.
16 Będę rozmyślał o ustawach twoich, nie zapomnę mów twoich.
17 Ghimel. Retribue servo tuo, vivifica me, et custodiam sermones tuos.
17 Gimel. Uczyń dobrze słudze twemu, ożyw mię, a będę strzegł mów twoich!
18 Revela oculos meos, et considerabo mirabilia de lege tua.
18 Odsłoń oczy moje, a przypatrzę się dziwom zakonu twego!
19 Incola ego sum in terra : non abscondas a me mandata tua.
19 Jestem ja gościem na ziemi, nie kryj przede mną przykazań twoich!
20 Concupivit anima mea desiderare justificationes tuas in omni tempore.
20 Pożądała dusza moja z upragnieniem ustaw twoich na każdy czas.
21 Increpasti superbos ; maledicti qui declinant a mandatis tuis.
21 Zgromiłeś pysznych, przeklęci, którzy odstępują od przykazań twoich!
22 Aufer a me opprobrium et contemptum, quia testimonia tua exquisivi.
22 Oddal ode mnie pohańbienie i wzgardę, bom się wypytywał o świadectwa twoje!
23 Etenim sederunt principes, et adversum me loquebantur ; servus autem tuus exercebatur in justificationibus tuis.
23 Bo i książęta siedzieli i przeciwko mnie mówili, ale sługa twój ćwiczył się w ustawach twoich.
24 Nam et testimonia tua meditatio mea est, et consilium meum justificationes tuæ.
24 Bo i świadectwa twoje są rozmyślaniem moim, i ustawy twoje radą moją.
25 Daleth. Adhæsit pavimento anima mea : vivifica me secundum verbum tuum.
25 Dalet. Przylgnęła do ziemi dusza moja; ożyw mię według słowa twego!
26 Vias meas enuntiavi, et exaudisti me ; doce me justificationes tuas.
26 Drogi moje opowiedziałem i wysłuchałeś mię; naucz mię ustaw twoich!
27 Viam justificationum tuarum instrue me, et exercebor in mirabilibus tuis.
27 Naucz mię drogi sprawiedliwości twoich, a będę rozważał cuda twoje!
28 Dormitavit anima mea præ tædio : confirma me in verbis tuis.
28 Drzemała dusza moja od tęsknicy; wzmocnij mię słowami twoimi!
29 Viam iniquitatis amove a me, et de lege tua miserere mei.
29 Drogę nieprawości oddal ode mnie i przez zakon twój zmiłuj się nade mną!
30 Viam veritatis elegi ; judicia tua non sum oblitus.
30 Obrałem drogę prawdy, nie zapomniałem wyroków twoich.
31 Adhæsi testimoniis tuis, Domine ; noli me confundere.
31 Przylgnąłem do świadectw twoich, Panie, nie zawstydzaj mnie!
32 Viam mandatorum tuorum cucurri, cum dilatasti cor meum.
32 Biegłem drogą przykazań twoich, gdyś rozszerzył serce moje.
33 He. Legem pone mihi, Domine, viam justificationum tuarum, et exquiram eam semper.
33 He. Daj mi za prawo, Panie, drogę sprawiedliwości twoich, a będę jej szukał zawsze!
34 Da mihi intellectum, et scrutabor legem tuam, et custodiam illam in toto corde meo.
34 Daj mi zrozumienie, a będę badał zakon twój i będę go strzegł ze wszystkiego serca mego!
35 Deduc me in semitam mandatorum tuorum, quia ipsam volui.
35 Prowadź mię ścieżką przykazań twoich, bom jej pragnął!
36 Inclina cor meum in testimonia tua, et non in avaritiam.
36 Nakłoń serce moje ku świadectwom twoim, a nie ku chciwości!
37 Averte oculos meos, ne videant vanitatem ; in via tua vivifica me.
37 Odwróć oczy moje, aby nie patrzyły na próżność, ożyw mię na drodze twojej!
38 Statue servo tuo eloquium tuum in timore tuo.
38 Potwierdź słudze twemu słowo twoje dla bojaźni przed tobą!
39 Amputa opprobrium meum quod suspicatus sum, quia judicia tua jucunda.
39 Odetnij pohańbienie moje, któregom się obawiał, albowiem słodkie są wyroki twoje!
40 Ecce concupivi mandata tua : in æquitate tua vivifica me.
40 Oto pożądałem przykazań twoich; ożyw mię w sprawiedliwości twojej!
41 Vau. Et veniat super me misericordia tua, Domine ; salutare tuum secundum eloquium tuum.
41 Wau. I niech przyjdzie na mnie, Panie, miłosierdzie twoje, zbawienie twoje według słowa twego,
42 Et respondebo exprobrantibus mihi verbum, quia speravi in sermonibus tuis.
42 a odpowiem słowo urągającym mi, bo miałem nadzieję w słowach twoich.
43 Et ne auferas de ore meo verbum veritatis usquequaque, quia in judiciis tuis supersperavi.
43 A nie odejmuj nigdy od ust moich słowa prawdy, gdyż bardzo ufałem wyrokom twoim!
44 Et custodiam legem tuam semper, in sæculum et in sæculum sæculi.
44 I będę strzegł zakonu twego zawsze, na wieki i na wieki wieków.
45 Et ambulabam in latitudine, quia mandata tua exquisivi.
45 I chodziłem drogą przestronną, gdyż pilnie szukałem przykazań twoich.
46 Et loquebar in testimoniis tuis in conspectu regum, et non confundebar.
46 I mówiłem o świadectwach twoich przed oczyma królów, a nie wstydziłem się.
47 Et meditabar in mandatis tuis, quæ dilexi.
47 I rozmyślałem o przykazaniach twoich, które umiłowałem.
48 Et levavi manus meas ad mandata tua, quæ dilexi, et exercebar in justificationibus tuis.
48 I wzniosłem ręce swe ku przykazaniom twoim, które umiłowałem, i ćwiczyłem się w ustawach twoich.
49 Zain. Memor esto verbi tui servo tuo, in quo mihi spem dedisti.
49 Zain. Pomnij na słowo twoje słudze twemu, w którymeś mi nadzieję uczynił!
50 Hæc me consolata est in humilitate mea, quia eloquium tuum vivificavit me.
50 To mię pocieszyło w utrapieniu moim, bo słowo twoje ożywiło mię.
51 Superbi inique agebant usquequaque ; a lege autem tua non declinavi.
51 Bardzo niesprawiedliwie czynili pyszni, a nie odstąpiłem od zakonu twego!
52 Memor fui judiciorum tuorum a sæculo, Domine, et consolatus sum.
52 Pamiętałem, Panie, na odwieczne sądy twoje i pocieszyłem się.
53 Defectio tenuit me, pro peccatoribus derelinquentibus legem tuam.
53 Omdlenie chwytało mię dla grzeszników opuszczających zakon twój.
54 Cantabiles mihi erant justificationes tuæ in loco peregrinationis meæ.
54 Pieśniami były mi ustawy twoje na miejscu pielgrzymowania mego.
55 Memor fui nocte nominis tui, Domine, et custodivi legem tuam.
55 Pamiętałem w nocy na imię twoje, Panie, i strzegłem zakonu twego.
56 Hæc facta est mihi, quia justificationes tuas exquisivi.
56 To zostało mi dane, bo pilnie szukałem ustaw twoich.
57 Heth. Portio mea, Domine, dixi custodire legem tuam.
57 Chet. Cząstką moją jesteś, Panie, obiecałem strzec zakonu twego.
58 Deprecatus sum faciem tuam in toto corde meo ; miserere mei secundum eloquium tuum.
58 Błagałem oblicza twego ze wszystkiego serca mego: zmiłuj się nade mną według mowy twojej!
59 Cogitavi vias meas, et converti pedes meos in testimonia tua.
59 Rozmyślałem drogi moje i zwracałem nogi moje ku świadectwom twoim.
60 Paratus sum, et non sum turbatus, ut custodiam mandata tua.
60 Jestem gotów, a nie strwożyłem się, abym strzegł przykazań twoich.
61 Funes peccatorum circumplexi sunt me, et legem tuam non sum oblitus.
61 Powrozy grzeszników oplotły mię, a nie zapomniałem zakonu twego.
62 Media nocte surgebam ad confitendum tibi, super judicia justificationis tuæ.
62 Wstawałem o północy, aby wysławiać sprawiedliwe wyroki twoje.
63 Particeps ego sum omnium timentium te, et custodientium mandata tua.
63 Towarzyszem jestem wszystkich, którzy się boją ciebie i strzegą przykazań twoich.
64 Misericordia tua, Domine, plena est terra ; justificationes tuas doce me.
64 Miłosierdzia twego, Panie, pełna jest ziemia; naucz mię sprawiedliwości twoich!
65 Teth. Bonitatem fecisti cum servo tuo, Domine, secundum verbum tuum.
65 Tet. Uczyniłeś łaskę słudze twemu, Panie, według słowa twojego.
66 Bonitatem, et disciplinam, et scientiam doce me, quia mandatis tuis credidi.
66 Naucz mię dobroci i karności i umiejętności, bo zawierzyłem przykazaniom twoim!
67 Priusquam humiliarer ego deliqui : propterea eloquium tuum custodivi.
67 Zanim zostałem uniżony, wykroczyłem, dlatego strzegłem słowa twego.
68 Bonus es tu, et in bonitate tua doce me justificationes tuas.
68 Dobry jesteś, i według dobroci twej naucz mię sprawiedliwości twojej!
69 Multiplicata est super me iniquitas superborum ; ego autem in toto corde meo scrutabor mandata tua.
69 Rozmnożyła się przeciw mnie nieprawość pysznych, a ja ze wszystkiego serca będę badał przykazania twoje.
70 Coagulatum est sicut lac cor eorum ; ego vero legem tuam meditatus sum.
70 Zsiadło się jak mleko serce ich, a ja rozmyślałem o zakonie twoim.
71 Bonum mihi quia humiliasti me, ut discam justificationes tuas.
71 Dobrze dla mnie, żeś mię uniżył, abym się nauczył ustaw twoich.
72 Bonum mihi lex oris tui, super millia auri et argenti.
72 Lepszy mi jest zakon ust twoich niźli tysiące złota i srebra.
73 Jod. Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me : da mihi intellectum, et discam mandata tua.
73 Jod. Ręce twoje uczyniły mię i ulepiły mię; daj mi rozum, a nauczę się przykazań twoich!
74 Qui timent te videbunt me et lætabuntur, quia in verba tua supersperavi.
74 Którzy się ciebie boją, ujrzą mię i uradują się, że mocno ufałem słowom twoim.
75 Cognovi, Domine, quia æquitas judicia tua, et in veritate tua humiliasti me.
75 Poznałem, Panie, że sprawiedliwe są wyroki twoje i w prawdzie twojej uniżyłeś mię.
76 Fiat misericordia tua ut consoletur me, secundum eloquium tuum servo tuo.
76 Niech nadejdzie miłosierdzie twoje ku pocieszeniu mnie według obietnicy twej danej słudze twemu!
77 Veniant mihi miserationes tuæ, et vivam, quia lex tua meditatio mea est.
77 Niech przyjdą na mnie litości twoje, a będę żył; bo zakon twój jest rozmyślaniem moim!
78 Confundantur superbi, quia injuste iniquitatem fecerunt in me ; ego autem exercebor in mandatis tuis.
78 Niech będą zawstydzeni pyszni, bo niesłusznie skrzywdzili mnie, a ja będę się ćwiczył w przykazaniach twoich.
79 Convertantur mihi timentes te, et qui noverunt testimonia tua.
79 Niech się zwrócą do mnie, którzy się boją ciebie i którzy znają świadectwa twoje!
80 Fiat cor meum immaculatum in justificationibus tuis, ut non confundar.
80 Niech będzie serce moje niepokalane w ustawach twoich, abym się nie zawstydził!
81 Caph. Defecit in salutare tuum anima mea, et in verbum tuum supersperavi.
81 Kaf. Omdlewała dusza moja, pragnąc zbawienia twego, i miałem nadzieję wielką w słowie twoim.
82 Defecerunt oculi mei in eloquium tuum, dicentes : Quando consolaberis me ?
82 Ustały oczy moje czekając obietnicy twojej, i mówią: „Kiedyż mię pocieszysz?”
83 Quia factus sum sicut uter in pruina ; justificationes tuas non sum oblitus.
83 Bo stałem się jak łagiew skórzana na mrozie: nie zapomniałem ustaw twoich.
84 Quot sunt dies servi tui ? quando facies de persequentibus me judicium ?
84 Ileż jest dni sługi twego? Kiedyż uczynisz sąd nad tymi, co mnie prześladują?
85 Narraverunt mihi iniqui fabulationes, sed non ut lex tua.
85 Opowiadali mi źli ludzie baśnie, ale nie według zakonu twego.
86 Omnia mandata tua veritas : inique persecuti sunt me, adjuva me.
86 Wszystkie przykazania twoje są prawdą; prześladowali mię niesprawiedliwie, ratuj mię!
87 Paulominus consummaverunt me in terra ; ego autem non dereliqui mandata tua.
87 Bez mała zgładzili mię z ziemi, a ja nie opuszczałem przykazań twoich.
88 Secundum misericordiam tuam vivifica me, et custodiam testimonia oris tui.
88 Według miłosierdzia twego ożyw mię, a będę strzegł świadectw ust twoich!
89 Lamed. In æternum, Domine, verbum tuum permanet in cælo.
89 Lamed. Na wieki, Panie, słowo twoje trwa na niebie.
90 In generationem et generationem veritas tua ; fundasti terram, et permanet.
90 Od pokolenia na pokolenie prawda twoja, utwierdziłeś ziemię i trwa.
91 Ordinatione tua perseverat dies, quoniam omnia serviunt tibi.
91 Na rozkaz twój utrzymuje się dzień, albowiem tobie służy wszystko.
92 Nisi quod lex tua meditatio mea est, tunc forte periissem in humilitate mea.
92 Gdyby zakon twój nie był rozmyślaniem moim, tedybym był zginął w uniżeniu swoim.
93 In æternum non obliviscar justificationes tuas, quia in ipsis vivificasti me.
93 Na wieki nie zapomnę ustaw twoich, bo zachowałeś mię przez nie przy życiu.
94 Tuus sum ego ; salvum me fac : quoniam justificationes tuas exquisivi.
94 Twoim jestem, zbawże mię, bo szukałem ustaw twoich!
95 Me exspectaverunt peccatores ut perderent me ; testimonia tua intellexi.
95 Na mnie czekali źli ludzie, aby mię zatracić, zrozumiałem świadectwa twoje.
96 Omnis consummationis vidi finem, latum mandatum tuum nimis.
96 Wszelkiej doskonałości widziałem koniec, bardzo szerokie przykazanie twoje.
97 Mem. Quomodo dilexi legem tuam, Domine ! tota die meditatio mea est.
97 Mem. Jakżeż umiłowałem zakon twój, Panie! Cały dzień jest rozmyślaniem moim.
98 Super inimicos meos prudentem me fecisti mandato tuo, quia in æternum mihi est.
98 Od nieprzyjaciół moich mędrszym mię uczyniłeś przykazaniem twoim, bo wiecznie jest ze mną.
99 Super omnes docentes me intellexi, quia testimonia tua meditatio mea est.
99 Od wszystkich nauczycieli moich rozumniejszy jestem, bo świadectwa twoje są rozmyślaniem moim.
100 Super senes intellexi, quia mandata tua quæsivi.
100 Od starców rozumniejszy jestem, gdyż się dowiadywałem przykazań twoich.
101 Ab omni via mala prohibui pedes meos, ut custodiam verba tua.
101 Od wszelkiej złej drogi wstrzymywałem nogi moje, aby strzec słów twoich.
102 A judiciis tuis non declinavi, quia tu legem posuisti mihi.
102 Nie odstępowałem od sądów twoich, boś ty mi zakon ustanowił.
103 Quam dulcia faucibus meis eloquia tua ! super mel ori meo.
103 Jak słodkie są podniebieniu memu słowa twoje, ponad miód ustom moim!
104 A mandatis tuis intellexi ; propterea odivi omnem viam iniquitatis.
104 Przez przykazania twoje mądrym się stałem, przeto miałem w nienawiści wszelką drogę nieprawości.
105 Nun. Lucerna pedibus meis verbum tuum, et lumen semitis meis.
105 Nun. Pochodnią dla nóg moich jest słowo twoje i światłością dla ścieżek moich.
106 Juravi et statui custodire judicia justitiæ tuæ.
106 Przysiągłem i postanowiłem strzec sprawiedliwych wyroków twoich.
107 Humiliatus sum usquequaque, Domine ; vivifica me secundum verbum tuum.
107 Jestem zewsząd uniżony, Panie! ożyw mię według słowa twego!
108 Voluntaria oris mei beneplacita fac, Domine, et judicia tua doce me.
108 Dobrowolną ofiarę ust moich przyjmij wdzięcznie, Panie, i naucz mię wyroków twoich!
109 Anima mea in manibus meis semper, et legem tuam non sum oblitus.
109 Dusza moja zawsze w rękach moich, i nie zapomniałem zakonu twego.
110 Posuerunt peccatores laqueum mihi, et de mandatis tuis non erravi.
110 Zastawiali grzesznicy sidło na mnie, a nie zboczyłem od przykazań twoich.
111 Hæreditate acquisivi testimonia tua in æternum, quia exsultatio cordis mei sunt.
111 Dostałem w dziedzictwie świadectwa twe na wieki, bo są radością serca mego.
112 Inclinavi cor meum ad faciendas justificationes tuas in æternum, propter retributionem.
112 Nakłoniłem serce swe, aby pełnić ustawy twoje na wieki dla odpłaty.
113 Samech. Iniquos odio habui, et legem tuam dilexi.
113 Samech. Przewrotnych miałem w nienawiści i kochałem się w zakonie twoim.
114 Adjutor et susceptor meus es tu, et in verbum tuum supersperavi.
114 Pomocnikiem i obrońcą moim jesteś ty, a ja wielką nadzieję miałem w słowie twoim.
115 Declinate a me, maligni, et scrutabor mandata Dei mei.
115 Odstąpcie ode mnie, złoczyńcy, a będę badał przykazania Boga mego!
116 Suscipe me secundum eloquium tuum, et vivam, et non confundas me ab exspectatione mea.
116 Broń mię według słowa twego i niechaj żyję, a nie zawstydzaj mnie w oczekiwaniu moim!
117 Adjuva me, et salvus ero, et meditabor in justificationibus tuis semper.
117 Wspomóż mię, a będę zbawiony i będę rozmyślał o ustawach twoich zawsze!
118 Sprevisti omnes discedentes a judiciis tuis, quia injusta cogitatio eorum.
118 Wzgardziłeś wszystkimi odstępującymi od sądów twoich, bo nieprawa jest myśl ich.
119 Prævaricantes reputavi omnes peccatores terræ ; ideo dilexi testimonia tua.
119 Poczytałem za przestępców wszystkich grzeszników ziemi, przeto umiłowałem świadectwa twoje.
120 Confige timore tuo carnes meas ; a judiciis enim tuis timui.
120 Przebij bojaźnią twoją ciało moje, bo się uląkłem sądów twoich!
121 Ain. Feci judicium et justitiam : non tradas me calumniantibus me.
121 Ain. Przestrzegałem prawa i sprawiedliwości; nie wydawaj mnie ciemiężcom moim!
122 Suscipe servum tuum in bonum : non calumnientur me superbi.
122 Ujmij się za sługą twoim ku dobremu, niech nie uciskają mnie hardzi!
123 Oculi mei defecerunt in salutare tuum, et in eloquium justitiæ tuæ.
123 Oczy moje ustały, pragnąc zbawienia twego i wyroków sprawiedliwości twojej.
124 Fac cum servo tuo secundum misericordiam tuam, et justificationes tuas doce me.
124 Uczyń ze sługą twoim według miłosierdzia twego i naucz mię sprawiedliwości twoich!
125 Servus tuus sum ego : da mihi intellectum, ut sciam testimonia tua.
125 Jam sługa twój; daj mi zrozumienie, abym poznał świadectwa twoje!
126 Tempus faciendi, Domine : dissipaverunt legem tuam.
126 Czas działać, o Panie, rozproszyli zakon twój!
127 Ideo dilexi mandata tua super aurum et topazion.
127 Przeto umiłowałem przykazania twoje nad złoto i nad topaz.
128 Propterea ad omnia mandata tua dirigebar ; omnem viam iniquam odio habui.
128 Dlatego według wszystkich przykazań twoich sprawowałem się, wszelką drogę nieprawą miałem w nienawiści.
129 Phe. Mirabilia testimonia tua : ideo scrutata est ea anima mea.
129 Pe. Przedziwne świadectwa twoje, przeto badała je dusza moja.
130 Declaratio sermonum tuorum illuminat, et intellectum dat parvulis.
130 Wykład słów twoich oświeca i daje wyrozumienie maluczkim.
131 Os meum aperui, et attraxi spiritum : quia mandata tua desiderabam.
131 Otworzyłem usta moje i zaczerpnąłem powietrza, gdyż pragnąłem przykazań twoich.
132 Aspice in me, et miserere mei, secundum judicium diligentium nomen tuum.
132 Wejrzyj na mnie i zmiłuj się nade mną według sądu miłujących imię twoje!
133 Gressus meos dirige secundum eloquium tuum, et non dominetur mei omnis injustitia.
133 Kroki moje prostuj według słowa twego i niech żadna niesprawiedliwość nie panuje nade mną!
134 Redime me a calumniis hominum ut custodiam mandata tua.
134 Wybaw mię od ucisku ludzkiego, a będę strzegł przykazań twoich!
135 Faciem tuam illumina super servum tuum, et doce me justificationes tuas.
135 Oblicze twe rozświeć nad sługą twoim i naucz mię ustaw twoich.
136 Exitus aquarum deduxerunt oculi mei, quia non custodierunt legem tuam.
136 Strumienie łez wypuściły oczy moje, gdyż nie strzegły zakonu twego.
137 Sade. Justus es, Domine, et rectum judicium tuum.
137 Sade. Sprawiedliwy jesteś, Panie, i sąd twój jest prawy.
138 Mandasti justitiam testimonia tua, et veritatem tuam nimis.
138 Zleciłeś jako sprawiedliwość świadectwa twoje i jako prawdę twoją bardzo.
139 Tabescere me fecit zelus meus, quia obliti sunt verba tua inimici mei.
139 Wysuszyła mię żarliwość moja, gdyż zapomnieli słów twoich nieprzyjaciele moi.
140 Ignitum eloquium tuum vehementer, et servus tuus dilexit illud.
140 Wypróbowane w ogniu jest słowo twoje bardzo i sługa twój rozmiłował się w nim.
141 Adolescentulus sum ego et contemptus ; justificationes tuas non sum oblitus.
141 Młodzieniaszek ja jestem i wzgardzony, nie zapomniałem ustaw twoich.
142 Justitia tua, justitia in æternum, et lex tua veritas.
142 Sprawiedliwość twoja - to sprawiedliwość na wieki, a zakon twój - prawda.
143 Tribulatio et angustia invenerunt me ; mandata tua meditatio mea est.
143 Ucisk i utrapienie ogarnęły mię, przykazania twoje są rozmyślaniem moim.
144 Æquitas testimonia tua in æternum : intellectum da mihi, et vivam.
144 Sprawiedliwością są świadectwa twoje na wieki; daj mi rozum, a żyć będę!
145 Coph. Clamavi in toto corde meo : exaudi me, Domine ; justificationes tuas requiram.
145 Kof. Wołałem ze wszystkiego serca mego, wysłuchaj mię, Panie! będę się dowiadywał o ustawach twoich.
146 Clamavi ad te ; salvum me fac : ut custodiam mandata tua.
146 Wołałem do ciebie, wybaw mię, abym strzegł przykazań twoich!
147 Præveni in maturitate, et clamavi : quia in verba tua supersperavi.
147 Wstawałem bardzo rano i wołałem, gdyż bardzo zaufałem słowom twoim.
148 Prævenerunt oculi mei ad te diluculo, ut meditarer eloquia tua.
148 Przed świtem podnosiły się oczy moje do ciebie, abym rozmyślał słowa twoje.
149 Vocem meam audi secundum misericordiam tuam, Domine, et secundum judicium tuum vivifica me.
149 Usłysz głos mój, Panie, według miłosierdzia twego i według sądu twego ożywiaj mię!
150 Appropinquaverunt persequentes me iniquitati : a lege autem tua longe facti sunt.
150 Przybliżyli się prześladowcy moi do nieprawości, a oddalili się od zakonu twego.
151 Prope es tu, Domine, et omnes viæ tuæ veritas.
151 Blisko ty jesteś, Panie, a wszystkie drogi twoje - prawda.
152 Initio cognovi de testimoniis tuis, quia in æternum fundasti ea.
152 Od początku poznałem świadectwa twoje, że na wieki utwierdziłeś je.
153 Res. Vide humilitatem meam, et eripe me, quia legem tuam non sum oblitus.
153 Resz. Obacz uniżenie moje i wybaw mię, bo nie zapomniałem prawa twego!
154 Judica judicium meum, et redime me : propter eloquium tuum vivifica me.
154 Rozsądź sprawę moją i odkup mię, dla słowa twego ożyw mię!
155 Longe a peccatoribus salus, quia justificationes tuas non exquisierunt.
155 Daleko jest od grzeszników zbawienie, bo sprawiedliwości twoich nie szukali.
156 Misericordiæ tuæ multæ, Domine ; secundum judicium tuum vivifica me.
156 Litości twoje są mnogie, Panie; ożyw mię według wyroku twego!
157 Multi qui persequuntur me, et tribulant me ; a testimoniis tuis non declinavi.
157 Wielu jest tych, którzy mię prześladują i trapią mię; nie odstąpiłem od świadectw twoich.
158 Vidi prævaricantes et tabescebam, quia eloquia tua non custodierunt.
158 Widziałem przestępców i drętwiałem, że nie strzegli wyroków twoich.
159 Vide quoniam mandata tua dilexi, Domine : in misericordia tua vivifica me.
159 Obacz, że umiłowałem przykazania twoje, Panie; ożyw mię według miłosierdzia twego!
160 Principium verborum tuorum veritas ; in æternum omnia judicia justitiæ tuæ.
160 Treścią słów twoich jest prawda; na wieki wszystkie wyroki sprawiedliwości twojej.
161 Sin. Principes persecuti sunt me gratis, et a verbis tuis formidavit cor meum.
161 Szin. Książęta prześladowali mię bez przyczyny, a słów twoich bało się serce moje.
162 Lætabor ego super eloquia tua, sicut qui invenit spolia multa.
162 Będę się weselił słowami twoimi, jak ten, co znalazł zdobyczy wiele.
163 Iniquitatem odio habui, et abominatus sum, legem autem tuam dilexi.
163 Nienawidziłem nieprawości i brzydziłem się nią, a zakon twój umiłowałem.
164 Septies in die laudem dixi tibi, super judicia justitiæ tuæ.
164 Siedemkroć na dzień chwałę ci dawałem dla sprawiedliwych sądów twoich.
165 Pax multa diligentibus legem tuam, et non est illis scandalum.
165 Pokój wielki mają ci, którzy zakon twój miłują, i nie ma dla nich zawady.
166 Exspectabam salutare tuum, Domine, et mandata tua dilexi.
166 Oczekiwałem zbawienia twego, Panie, i przykazania twoje umiłowałem.
167 Custodivit anima mea testimonia tua, et dilexit ea vehementer.
167 Strzegła dusza moja świadectw twoich i umiłowała je bardzo.
168 Servavi mandata tua et testimonia tua, quia omnes viæ meæ in conspectu tuo.
168 Chowałem przykazania twoje i świadectwa twoje, bo wszystkie drogi moje przed oczyma twymi.
169 Thau. Appropinquet deprecatio mea in conspectu tuo, Domine ; juxta eloquium tuum da mihi intellectum.
169 Tau. Niech dojdzie do ciebie, Panie, prośba moja, według słowa twego daj mi zrozumienie!
170 Intret postulatio mea in conspectu tuo ; secundum eloquium tuum eripe me.
170 Niech modlitwa moja wnijdzie przed oblicze twoje, ratuj mię według mowy twojej!
171 Eructabunt labia mea hymnum, cum docueris me justificationes tuas.
171 Będą wydawać wargi moje chwałę, gdy mię nauczysz ustaw twoich.
172 Pronuntiabit lingua mea eloquium tuum, quia omnia mandata tua æquitas.
172 Będzie opowiadał język mój słowo twoje, bo wszystkie przykazania twoje - to prawość.
173 Fiat manus tua ut salvet me, quoniam mandata tua elegi.
173 Niech ręka twoja będzie ku zbawieniu memu, bo obrałem przykazania twoje!
174 Concupivi salutare tuum, Domine, et lex tua meditatio mea est.
174 Pragnąłem zbawienia twego, Panie, i zakon twój jest rozmyślaniem moim.
175 Vivet anima mea, et laudabit te, et judicia tua adjuvabunt me.
175 Będzie żyć dusza moja i będzie cię chwalić, a sądy twe pomagać mi będą.
176 Erravi sicut ovis quæ periit : quære servum tuum, quia mandata tua non sum oblitus.
176 Zbłądziłem jak owca, która zginęła; szukaj sługi twego, bo nie zapomniałem przykazań twoich!
Łacina: Biblia Sacra Vulgata (1592). Polski: Biblia Wujka (1599 (éd. révisée 1962)).
Psalm 119 czy psalm 118?
Biblia Tysiąclecia i większość współczesnych przekładów idą za numeracją hebrajską i nazywają ten psalm 119. Wulgata, Septuaginta, ks. Wujek i wszystkie księgi liturgii łacińskiej liczą go jako 118, ponieważ łączą w jeden psalmy 9 i 10 hebrajskie. Numery wersetów są natomiast te same: werset 105 w Biblii Tysiąclecia to werset 105 u Wujka. Pełna tabela jest na stronie Księgi Psalmów.
Ponieważ numery przesuwają się o jeden, łatwo pomylić trzy sąsiednie psalmy:
- psalm 119 (hebrajski) = psalm 118 (Wulgata): Beati immaculati, wielki psalm o Prawie, opisany na tej stronie;
- psalm 118 (hebrajski) = psalm 117 (Wulgata): wielkanocny Confitemini Domino, psalm o kamieniu odrzuconym przez budujących;
- psalm 120 (hebrajski) = psalm 119 (Wulgata): Ad Dominum cum tribularer, pierwsza z piętnastu pieśni stopni.
Kto szuka «psalm 119 105», jest więc we właściwym miejscu: chodzi o werset 105 psalmu 118 Wulgaty.
Jak zbudowany jest psalm 119?
Psalm jest akrostychem alfabetycznym o rozmiarach niespotykanych w Piśmie. Ma dwadzieścia dwie strofy, po jednej na każdą literę alfabetu hebrajskiego, a każda strofa liczy osiem wersetów, które w hebrajskim zaczynają się od tej samej litery. W przekładzie ta forma ginie, ale Wulgata i ks. Wujek zachowali nazwę litery na początku każdej strofy: Alef w wersecie 1, Bet w wersecie 9, Gimel w wersecie 17 i tak dalej, aż do Tau w wersecie 169. Osiem razy dwadzieścia dwa daje sto siedemdziesiąt sześć: to najdłuższy ze stu pięćdziesięciu psalmów i najdłuższy rozdział całej Biblii.
Niemal każdy werset nazywa Prawo Boże, a słowa na jego określenie się zmieniają: zakon, droga, świadectwa, przykazania, ustawy, sprawiedliwości, sądy i wyroki, słowo i mowy. Zwróć uwagę na słownictwo Wujka: „zakon” znaczy tu prawo (łac. lex, hebr. Tora), a nie wspólnotę zakonną; „ustawy” oddają łacińskie justificationes, czyli sprawiedliwe postanowienia Boga. Powtarzanie nie jest monotonią. Jest samym rozmyślaniem, które wciąż wraca do tego samego przedmiotu, aby smakować go coraz głębiej, jak paciorki różańca przesuwane w palcach.
Psalm 119 — interpretacja strofa po strofie
„Zakon” tego psalmu nie jest zimnym kodeksem. To wola Boga objawiona Jego ludowi, Tora, czyli pouczenie, a psalmista kocha ją tak, jak się kocha osobę. Nie mówi o Prawie, tylko mówi do Boga o Jego Prawie, prawie w każdym wersecie. Splatają się tu uwielbienie, błaganie w prześladowaniu i obietnica wierności. Przejdźmy przez psalm według czterech części, w jakich Kościół śpiewa go w niedzielę, od prymy do nony.
Alef-Dalet, wersety 1-32: błogosławieństwo drogi (pryma)
Psalm zaczyna się jak psalm 1, od błogosławieństwa: „Błogosławieni niepokalani w drodze, którzy chodzą według zakonu Pańskiego!” (w. 1). Strofa Bet stawia pytanie młodości i od razu na nie odpowiada: „Przez co młody człowiek utrzyma prostą drogę swoją? Gdy zachowa mowy twoje!” (w. 9). Daje też tajemnicę wytrwania: „W sercu moim skryłem słowa twoje, abym nie grzeszył tobie” (w. 11). To samo polecenie daje Księga Powtórzonego Prawa: „I będą te słowa, które ja dziś przykazuję tobie, w sercu twoim” (Pwt 6,6).
W strofie Gimel psalmista odkrywa, że jest w drodze: „Jestem ja gościem na ziemi, nie kryj przede mną przykazań twoich!” (w. 19), i prosi o światło wewnętrzne: „Odsłoń oczy moje, a przypatrzę się dziwom zakonu twego!” (w. 18). Strofa Dalet zna przygnębienie, „Przylgnęła do ziemi dusza moja” (w. 25), i znużenie, „Drzemała dusza moja od tęsknicy” (w. 28), ale kończy się porywem: „Biegłem drogą przykazań twoich, gdyś rozszerzył serce moje” (w. 32). Św. Benedykt nawiązuje do tego wersetu pod koniec Prologu Reguły: kto postępuje w życiu wiary, biegnie drogą przykazań Bożych z sercem rozszerzonym.
He-Jod, wersety 33-80: próba i pociecha (tercja)
Strofa He jest prośbą o prowadzenie: „Prowadź mię ścieżką przykazań twoich, bom jej pragnął!” (w. 35); z tego wersetu pochodzi antyfona niedzielnej tercji. Jest w niej modlitwa o straż nad oczami, „Odwróć oczy moje, aby nie patrzyły na próżność” (w. 37), i o wolność od chciwości: „Nakłoń serce moje ku świadectwom twoim, a nie ku chciwości!” (w. 36). W strofie Wau przychodzi odwaga wyznawcy: „I mówiłem o świadectwach twoich przed oczyma królów, a nie wstydziłem się” (w. 46). Mszał czyni z tego wersetu introit świętych, którzy dali świadectwo przed możnymi, na przykład w święto ścięcia św. Jana Chrzciciela, 29 sierpnia: Loquebar de testimoniis tuis in conspectu regum.
Strofy Zain i Chet pokazują psalmistę pocieszonego w poniżeniu, „bo słowo twoje ożywiło mię” (w. 50), i wiernego modlitwie nocnej: „Wstawałem o północy, aby wysławiać sprawiedliwe wyroki twoje” (w. 62). W tej samej strofie Chet pada wyznanie, o które Polacy pytają jako o «psalm 119 57»: „Cząstką moją jesteś, Panie, obiecałem strzec zakonu twego” (w. 57). W strofie Tet psalmista odkrywa sens cierpienia: „Dobrze dla mnie, żeś mię uniżył, abym się nauczył ustaw twoich” (w. 71), i wartość Prawa: „Lepszy mi jest zakon ust twoich niźli tysiące złota i srebra” (w. 72). Strofa Jod sięga do początku: „Ręce twoje uczyniły mię i ulepiły mię; daj mi rozum, a nauczę się przykazań twoich!” (w. 73).
Kaf-Ain, wersety 81-128: słowo wieczne i pochodnia (seksta)
Kaf to strofa oczekiwania: „Omdlewała dusza moja, pragnąc zbawienia twego” (w. 81), z obrazem bukłaka wysuszonego mrozem, człowieka wyniszczonego próbą: „Bo stałem się jak łagiew skórzana na mrozie: nie zapomniałem ustaw twoich” (w. 83). Lamed głosi trwałość słowa: „Na wieki, Panie, słowo twoje trwa na niebie” (w. 89), i zawiera okrzyk, z którego pochodzi antyfona seksty: „Twoim jestem, zbawże mię” (w. 94).
Mem jest okrzykiem miłości, który w wyszukiwarce wraca jako «psalm 119 97»: „Jakżeż umiłowałem zakon twój, Panie! Cały dzień jest rozmyślaniem moim” (w. 97). Ta sama strofa smakuje słowo jak pokarm: „Jak słodkie są podniebieniu memu słowa twoje, ponad miód ustom moim!” (w. 103). Na początku strofy Nun przychodzi werset najbardziej ukochany, 105, o którym niżej. Samech i Ain zamykają sekstę walką z przewrotnymi, „Wspomóż mię, a będę zbawiony” (w. 117), i wołaniem, że nie można dłużej czekać: „Czas działać, o Panie, rozproszyli zakon twój!” (w. 126).
Pe-Tau, wersety 129-176: pokój i zabłąkana owca (nona)
Pe zaczyna się od zachwytu, „Przedziwne świadectwa twoje” (w. 129), i uczy, że słowo otwiera się przed prostymi: „Wykład słów twoich oświeca i daje wyrozumienie maluczkim” (w. 130). Tu jest werset antyfony nony: „Oblicze twe rozświeć nad sługą twoim” (w. 135). Sade wyznaje sprawiedliwość Boga, „Sprawiedliwy jesteś, Panie, i sąd twój jest prawy” (w. 137); Kof jest modlitwą tego, kto wstaje przed świtem: „Wstawałem bardzo rano i wołałem” (w. 147).
W strofach Resz i Szin psalmista mówi o radości tego, kto znalazł skarb, „jak ten, co znalazł zdobyczy wiele” (w. 162), a potem pojawiają się dwa wersety, które naznaczyły życie Kościoła: „Siedemkroć na dzień chwałę ci dawałem dla sprawiedliwych sądów twoich” (w. 164) i „Pokój wielki mają ci, którzy zakon twój miłują” (w. 165).
Psalm nie kończy się triumfem, lecz wyznaniem. Ostatni werset strofy Tau brzmi: „Zbłądziłem jak owca, która zginęła; szukaj sługi twego, bo nie zapomniałem przykazań twoich!” (w. 176). Po stu siedemdziesięciu pięciu wersetach miłości do Prawa psalmista uznaje się za grzesznika i powierza się pasterzowi. Chrystus odpowie na tę modlitwę przypowieścią o zgubionej owcy, za którą pasterz idzie, „aż ją odnajdzie” (Łk 15,4).
Psalm 119 105: „Pochodnią dla nóg moich jest słowo twoje”
Najczęściej wyszukiwany werset psalmu to pierwszy werset strofy Nun: „Pochodnią dla nóg moich jest słowo twoje i światłością dla ścieżek moich” (w. 105). Po łacinie: Lucerna pedibus meis verbum tuum, et lumen semitis meis. Nowsze przekłady mówią o lampie dla moich stóp. Obraz jest obrazem wędrowca, który idzie nocą z małym światłem: nie oświetla ono całej drogi naraz, tylko najbliższy krok, i to wystarcza, by iść dalej. Tak słowo Boże nie odpowiada z góry na wszystkie pytania życia. Daje światło wystarczające, by dziś pełnić wolę Bożą.
Werset następny wyciąga z tego wniosek: „Przysiągłem i postanowiłem strzec sprawiedliwych wyroków twoich” (w. 106). Otrzymane światło domaga się zdecydowanego kroku. Dlatego werset 105 jest dobrym aktem strzelistym przed każdą decyzją i modlitwą przed otwarciem Pisma.
Ojcowie Kościoła o psalmie 119
Ojcowie komentowali ten psalm ze szczególnym upodobaniem. Św. Ambroży, biskup Mediolanu, poświęcił mu cały komentarz, Expositio in psalmum CXVIII, w dwudziestu dwóch mowach, po jednej na każdą literę; to jedno z jego najpiękniejszych dzieł o życiu duchowym. Św. Augustyn, który zajął się nim na końcu swoich Enarrationes in Psalmos, wyznaje we wstępie, że długo odkładał jego objaśnienie, nie dlatego, że psalm jest niejasny, lecz dlatego, że im bardziej wydawał mu się jasny, tym głębszym mu się okazywał. Skomentował go potem w trzydziestu dwóch kazaniach.
Dla Ojców Prawo, które psalm kocha, prowadzi do Chrystusa, Słowa Bożego i wypełnienia Prawa. Kochać Prawo to kochać wolę Ojca, którą Chrystus wypełnił doskonale, a Pan streszcza tę miłość w jednym zdaniu: „Jeśli mnie miłujecie, zachowujcie przykazania moje” (J 14,15). Psalm śpiewa więc miłość, która każe zachowywać dziesięć przykazań nie ze strachu, lecz z pociągu serca. Przedłuża on psalm 19 (18 w Wulgacie), gdzie „Zakon Pański nieskalany, nawracający duszę”.
Psalm 118 w liturgii 1962 roku
Godziny mniejsze niedzieli. W brewiarzu rzymskim 1962 roku, który idzie za psałterzem uporządkowanym przez św. Piusa X w 1911 roku, psalm 118 jest podzielony na części po szesnaście wersetów, czyli po dwie strofy, i rozłożony na godziny mniejsze niedzieli:
- pryma: po psalmie 117, wersety 1-16 i 17-32 (od Alef do Dalet);
- tercja: wersety 33-48, 49-64, 65-80 (od He do Jod), z antyfoną Deduc me, Domine, in semitam mandatorum tuorum;
- seksta: wersety 81-96, 97-112, 113-128 (od Kaf do Ain), z antyfoną Tuus sum ego, salvum me fac, Domine;
- nona: wersety 129-144, 145-160, 161-176 (od Pe do Tau), z antyfoną Faciem tuam, Domine, illumina super servum tuum.
W zwykłe niedziele antyfony te otacza Alleluja. Te same psalmy bierze się w większe święta, a wtedy w prymie psalm 53 zastępuje psalm 117. Co niedzielę Kościół modli się więc całym psalmem, od świtu do popołudnia. Przed reformą św. Piusa X odmawiano go tak codziennie w godzinach mniejszych: przez wieki kapłani modlili się każdego dnia wszystkimi stu siedemdziesięcioma sześcioma wersetami. Te godziny znajdziesz w brewiarzu, a o całym Oficjum przeczytasz w artykule Divinum Officium.
Siedem godzin. Psalm nadał też Oficjum jego kształt. Św. Benedykt w rozdziale 16 Reguły opiera się na wersecie 164, Septies in die laudem dixi tibi, ustalając siedem godzin dnia, i na wersecie 62, Media nocte surgebam ad confitendum tibi, ustalając modlitwę nocną. W jego Regule psalm 118 śpiewa się zresztą w godzinach mniejszych niedzieli i poniedziałku.
W Mszale. Wiele śpiewów mszalnych pochodzi z tego psalmu. 26 grudnia, w święto św. Szczepana, introit i graduał śpiewają wersety 23 i 86: Sederunt principes, et adversum me loquebantur: et iniqui persecuti sunt me. Offertorium niedzieli Pięćdziesiątnicy (Quinquagesima, ostatniej przed Popielcem; nie mylić z Zesłaniem Ducha Świętego) to Benedictus es, Domine, doce me justificationes tuas (wersety 12-13), a II niedzieli Wielkiego Postu Meditabor in mandatis tuis, quae dilexi valde (wersety 47-48). Po Zesłaniu Ducha Świętego introit XVII niedzieli brzmi Justus es, Domine, et rectum judicium tuum (wersety 137 i 124), z wersetem psalmu Beati immaculati in via; komunia XIX niedzieli to Tu mandasti mandata tua custodiri nimis (wersety 4-5), a XXI niedzieli In salutari tuo anima mea, et in verbum tuum speravi (wersety 81, 84 i 86).
Jak się modlić psalmem 119?
Długość psalmu odstrasza, ale można się nim modlić na wiele sposobów.
Jedna strofa dziennie. Dwadzieścia dwie strofy po osiem wersetów to trochę ponad trzy tygodnie rozmyślania. Nazwa litery, zachowana w tekście, pokazuje, gdzie podjąć lekturę następnego dnia.
Jak Kościół, w niedzielę. Możesz iść za podziałem prymy, tercji, seksty i nony i rozłożyć psalm na cały dzień.
Przed czytaniem Pisma, z wersetem 18: „Odsłoń oczy moje, a przypatrzę się dziwom zakonu twego!”. W pokusie z wersetem 11, a o straż nad oczami z wersetem 37.
Wieczorem, po upadku, z ostatnim wersetem, modlitwą zabłąkanej owcy, przed rachunkiem sumienia. Werset 105 może stać się aktem strzelistym przed każdą decyzją. Kończy się, jak w Oficjum, doksologią Chwała Ojcu.
Często zadawane pytania
Co mówi psalm 119, werset 105?
U ks. Wujka: „Pochodnią dla nóg moich jest słowo twoje i światłością dla ścieżek moich”. Nowsze przekłady mówią o lampie dla stóp. Słowo Boże oświetla życie krok po kroku. To pierwszy werset strofy Nun, czternastej z dwudziestu dwóch.
Ile wersetów ma psalm 119?
Sto siedemdziesiąt sześć, co czyni go najdłuższym psalmem i najdłuższym rozdziałem Biblii. Dzielą się na dwadzieścia dwie strofy po osiem wersetów, po jednej na każdą literę alfabetu hebrajskiego.
O czym jest psalm 119?
To długie rozmyślanie z miłością o Prawie Bożym, czyli o woli Boga i Jego słowie. W dwudziestu dwóch strofach alfabetycznych psalmista wielbi, błaga w próbie i obiecuje wierność, a kończy wyznaniem zabłąkanej owcy, która prosi, by jej szukano.
Kto napisał psalm 119?
Psalm nie nosi imienia autora. Tradycja często przypisywała go Dawidowi, jak większą część Psałterza, ale to przypisanie jest niepewne. Wiadomo tylko, że jego głównym autorem jest Duch Święty, który każe w nim śpiewać miłość do własnego słowa.
Dlaczego strofy psalmu 119 mają nazwy Alef, Bet?
To litery alfabetu hebrajskiego. W oryginale osiem wersetów każdej strofy zaczyna się od tej samej litery. Wulgata i ks. Wujek nie mogli zachować akrostychu w przekładzie, więc zostawili nazwę litery na początku każdej strofy.
Co znaczy słowo „zakon” w psalmie 119?
W języku ks. Wujka „zakon” to prawo, łacińskie lex, hebrajska Tora: wola Boża objawiona Izraelowi. Nie chodzi o wspólnotę zakonną. Tak samo „ustawy” to sprawiedliwe postanowienia Boga, a „świadectwa” to Jego słowo, które poświadcza, czego Bóg chce.
Kiedy odmawia się psalm 119 w brewiarzu?
W brewiarzu rzymskim 1962 roku co niedzielę, podzielony między prymę, tercję, sekstę i nonę; te same psalmy wracają w większe święta. Przed 1911 rokiem odmawiano go codziennie w tych samych godzinach.
Cała Biblia bez internetu, z zakładką i zaznaczonymi wersetami: Biblia katolicka w aplikacji.
Psalm 118 (119) · z aplikacją
Wczesny dostęp