Psalm 47 (46 w Wulgacie): Wszystkie narody klaskajcie rękami

Psalm 47 czy psalm 46?

Biblia Tysiąclecia i inne współczesne przekłady, idące za tekstem hebrajskim, liczą ten psalm jako 47; Wulgata i Septuaginta, którymi posługują się Brewiarz, Mszał i Ojcowie Kościoła, a także Biblia ks. Wujka, liczą go jako 46. Różnica wynika z tego, że Wulgata łączy w jeden psalm hebrajskie psalmy 9 i 10. To ten sam tekst, który po łacinie zaczyna się od słów Omnes gentes, plaudite manibus.

Kto szuka «psalmu 47», może więc trafić na dwa różne psalmy:

• psalm 47 (Biblia Tysiąclecia) = psalm 46 (Wulgata): Omnes gentes, wezwanie do oklasków dla Króla, ta strona;
• psalm 47 (Wulgata) = psalm 48 (Biblia Tysiąclecia): Magnus Dominus, pieśń o mieście Bożym, która zaczyna się od słów „Wielki Pan i chwalebny bardzo w mieście Boga naszego” (Ps 47, 2).

A psalm 46 współczesnych Biblii, „Bóg nasz ucieczką i mocą”, to psalm 45 Wulgaty. Wersety mają natomiast w obu tradycjach te same numery: tytuł zajmuje werset 1, a wezwanie zaczyna się w wersecie 2; «psalm 47, 10» to ostatni werset na tej stronie. Pełna tabela jest na stronie Księgi Psalmów.

Psalm 47 — interpretacja

Tytuł brzmi tylko: „Na koniec. Synów Korego. Psalm” (w. 1). To jeden z psalmów synów Korego, rodu lewickich śpiewaków świątyni. Jest to pieśń intronizacyjna: Boga obwołuje się królem w dniu, w którym wstępuje na tron, a obwołują Go wszystkie ludy.

Wezwanie do narodów (w. 2-5)

Psalm zaczyna się od rozkazu skierowanego do wszystkich: „Wszystkie narody klaskajcie rękami, wykrzykujcie Bogu głosem wesela” (w. 2). Powód przychodzi od razu: „albowiem Pan wysoki, straszny, król wielki nad wszystką ziemią!” (w. 3). Wersety 4 i 5 przypominają wybranie Izraela: Bóg „Obrał nam dziedzictwo swoje, piękność Jakubową, którą umiłował” (w. 5). Wybranie jednego ludu nie wyklucza innych, tylko jest drogą, którą Bóg przychodzi do wszystkich.

Wstąpienie Króla (w. 6)

Środek psalmu mieści się w jednym wersecie: „Wstąpił Bóg wśród wesołego śpiewu, i Pan przy głosie trąby” (w. 6). W sensie dosłownym można myśleć o arce przymierza wnoszonej na Syjon wśród śpiewów i trąb, jak za czasów Dawida.

Śpiewajcie mądrze (w. 7-8)

Słowo „śpiewajcie” wraca cztery razy jak refren: „Śpiewajcież Bogu naszemu, śpiewajcie! Śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie!” (w. 7). Werset 8 dodaje: „Albowiem królem wszystkiej ziemi jest Bóg: śpiewajcież mądrze!” (w. 8), po łacinie psallite sapienter. Ojcowie widzieli w tym regułę modlitwy: śpiewać, rozumiejąc to, co się śpiewa, umysłem nie mniej niż ustami.

Narody zgromadzone (w. 9-10)

„Będzie królował Bóg nad narodami, Bóg siedzi na stolicy swej świętej” (w. 9). Ostatni werset ukazuje, jak „Książęta narodów zgromadzili się z Bogiem Abrahamowym” (w. 10): widać tu wypełnienie obietnicy danej Abrahamowi, że w nim będą błogosławione wszystkie narody ziemi.

Najważniejsze wersety psalmu 47

• Psalm 47, 2: „Wszystkie narody klaskajcie rękami, wykrzykujcie Bogu głosem wesela”, wezwanie, które otwiera psalm i introit Wniebowstąpienia. Radość, o której mówi, nie jest hałasem tłumu, tylko odpowiedzią na to, kim jest Bóg.
• Psalm 47, 6: „Wstąpił Bóg wśród wesołego śpiewu, i Pan przy głosie trąby”, werset Wniebowstąpienia.
• Psalm 47, 8: „śpiewajcież mądrze!”, krótka reguła każdej modlitwy liturgicznej: usta i umysł mają iść razem. Święty Benedykt każe mnichom tak stać przy psalmach, by umysł zgadzał się z głosem.
• Psalm 47, 10: „Książęta narodów zgromadzili się z Bogiem Abrahamowym”, zapowiedź Kościoła, w którym poganie stają się dziećmi Abrahama przez wiarę.

Czytany w całości, psalm prowadzi od oklasków do adoracji: zaczyna się od okrzyku radości, a kończy obrazem Boga, który „siedzi na stolicy swej świętej”, i narodów zgromadzonych przed Nim.

Psalm Wniebowstąpienia

Dla Ojców Kościoła werset 6 zapowiada Wniebowstąpienie Chrystusa. Święty Augustyn w Enarrationes in Psalmos rozpoznaje w tym wstępującym Bogu naszego Pana Jezusa Chrystusa: Ten, który zstąpił aż do śmierci, wstępuje do nieba w ciele, które przyjął od nas. Święty Łukasz opisuje tę scenę w Dziejach Apostolskich: „kiedy oni patrzyli, został uniesiony, i obłok zakrył go przed ich oczami” (Dz 1, 9).

Wstępujący Król zasiada „na stolicy swej świętej”, po prawicy Ojca, jak pisze św. Marek: „został wzięty do nieba, i siedzi po prawicy Bożej” (Mk 16, 19). A narody klaszczą, bo Kościół zbiera się ze wszystkich ludów. O samym święcie przeczytasz w artykule o Wniebowstąpieniu Pańskim. Tę samą tajemnicę opiewa psalm 24 (23 w Wulgacie): „Podnieście, książęta, bramy wasze, i podnieście się, bramy wieczne, a wnijdzie król chwały!”, i psalm 68 (67 w Wulgacie): „Wstąpiłeś na wysokość”.

Psalm należy też do rodziny psalmów o królowaniu Boga, jak psalm 93 (92 w Wulgacie), i karmi nabożeństwo do Chrystusa Króla, którego panowanie rozciąga się na wszystkie narody.

Psalm 47 Kochanowskiego

Wielu uczniów szuka «psalmu 47 Kochanowskiego». Jan Kochanowski w Psałterzu Dawidowym (1579) przełożył wierszem wszystkie psalmy, zachowując numerację hebrajską; jego psalm 47 jest więc poetycką parafrazą tego właśnie psalmu, Omnes gentes. To utwór poetycki, arcydzieło polszczyzny renesansowej, a nie przekład Pisma Świętego w ścisłym sensie: Kochanowski swobodnie rozwija obrazy oryginału. Kto pisze jego interpretację, dobrze zrobi, jeśli zestawi go z tekstem biblijnym na tej stronie: znajdzie w nim te same wątki, wezwanie wszystkich narodów do radości, Boga jako Króla całej ziemi, Jego wstąpienie wśród okrzyków i dźwięku trąby oraz zgromadzenie ludów wokół Boga Abrahama.

Psalm 47 w liturgii 1962 roku

Laudesy poniedziałkowe. W Brewiarzu rzymskim z 1962 roku, który zachowuje psałterz św. Piusa X (1911), psalm 46 otwiera Laudesy poniedziałku w zwykłym układzie, z antyfoną Jubilate Deo in voce exsultationis. W okresach pokutnych, gdy Laudesy zaczynają się od Miserere, przechodzi do Prymy tego samego dnia. Możesz go odmówić w brewiarzu na dziś.

Jutrznia świąt Pańskich. Należy do psalmów Jutrzni Wniebowstąpienia, z antyfoną Ascendit Deus in jubilatione, i Jutrzni Objawienia Pańskiego, gdzie antyfona podejmuje wersety 7 i 8: Psallite Deo nostro, psallite: psallite Regi nostro, psallite sapienter.

Msza. W Mszale z 1962 roku Msza Wniebowstąpienia jest utkana z tego psalmu: werset 2 jest wersetem psalmowym introitu Viri Galilaei, a werset 6, Ascendit Deus in jubilatione, et Dominus in voce tubae, śpiewa się w Alleluja i w ofertorium. Niedziela po Wniebowstąpieniu powtarza to ofertorium, a w Alleluja śpiewa werset 9. Werset 2 tworzy wreszcie introit siódmej niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego: Omnes gentes, plaudite manibus.

Jak się modlić psalmem 47?

• W okresie Wniebowstąpienia, aby połączyć się z radością Apostołów i prosić, jak mówi Kościół, byśmy już duchem przebywali w niebie.
• W poniedziałek rano, jak w Oficjum, aby oddać cały tydzień Królowi całej ziemi.
• Kiedy dzieje świata wydają się chaosem: psalm przypomina, że Bóg króluje nad narodami.
• Mądrze. Werset 8 podaje sposób: śpiewać i modlić się, myśląc o tym, co się mówi.

Zakończ, jak w Oficjum, modlitwą Chwała Ojcu.

Często zadawane pytania

Dlaczego psalm 47 ma też numer 46?

Z powodu dwóch numeracji Psałterza. Wulgata i Septuaginta, za którymi idzie liturgia katolicka i Biblia ks. Wujka, liczą go jako 46; Biblia Tysiąclecia i inne współczesne przekłady jako 47. To ten sam psalm Omnes gentes, plaudite.

O czym jest psalm 47? Interpretacja

To wezwanie wszystkich narodów, by oklaskami i okrzykami radości uczciły Boga, Króla całej ziemi. W sensie dosłownym opiewa królowanie Boga Izraela, który wstępuje na tron; w sensie duchowym Ojcowie widzą w nim Wniebowstąpienie Chrystusa i Kościół zgromadzony ze wszystkich ludów.

Co znaczy „Wstąpił Bóg wśród wesołego śpiewu”?

To werset 6. W sensie dosłownym przywołuje wnoszenie arki na Syjon wśród okrzyków i dźwięku trąb; Kościół śpiewa go w uroczystość Wniebowstąpienia, bo Pan wstępuje do nieba i zasiada po prawicy Ojca.

Kto napisał psalm 47?

Tytuł przypisuje go synom Korego, rodowi lewickich śpiewaków świątyni; nie wiadomo, który z nich go ułożył. Jak całe Pismo Święte, ma on za głównego autora Ducha Świętego.

Czym różni się psalm 47 Kochanowskiego od psalmu biblijnego?

Psalm 47 Jana Kochanowskiego, z Psałterza Dawidowego wydanego w 1579 roku, to poetycka parafraza tego psalmu, a nie jego przekład. Kochanowski zachowuje sens i główne obrazy, wezwanie narodów do radości i Boga Króla, ale układa je w wiersz i swobodnie je rozwija. Tekst biblijny w przekładzie ks. Wujka znajdziesz na tej stronie.

Czy psalm 47 Biblii Tysiąclecia to Magnus Dominus?

Nie. Magnus Dominus, „Wielki Pan i chwalebny bardzo”, to psalm 47 Wulgaty i psalm 48 współczesnych Biblii. Psalm 47 współczesnych Biblii to Omnes gentes, plaudite, przedstawiony na tej stronie.