Psalm 134 (133 w Wulgacie): Otóż teraz błogosławcie Pana

Psalm 134 czy psalm 133?

Biblia Tysiąclecia i inne współczesne przekłady idą za numeracją hebrajską i nazywają go psalmem 134; Wulgata, liturgia łacińska i Biblia ks. Wujka, które łączą hebrajskie psalmy 9 i 10, liczą go jako psalm 133. To ten sam tekst, który po łacinie zaczyna się od słów Ecce nunc benedicite Dominum. Jego trzy wersety mają w obu numeracjach te same numery. Pełna tabela jest na stronie Księgi Psalmów.

Ten sam numer oznacza jednak dwa różne psalmy, zależnie od Biblii:

• psalm 134 (hebr.) = psalm 133 (Wulgata): Ecce nunc z Komplety, ta strona;
• psalm 133 (hebr.) = psalm 132 (Wulgata): Ecce quam bonum, „Oto jak dobra i jak wdzięczna rzecz, mieszkać braciom społem!”;
• psalm 135 (hebr.) = psalm 134 (Wulgata): Laudate nomen Domini, który niemal dosłownie podejmuje nasz pierwszy werset: „Chwalcie imię Pańskie, chwalcie, słudzy, Pana”.

Psalm 134 — interpretacja

Ten bardzo krótki psalm zamyka serię piętnastu pieśni stopni, którą otwiera psalm 120 (119 w Wulgacie): „Wołałem do Pana, gdym był utrapiony, i wysłuchał mię”. Pielgrzymka dobiegła końca: wierni doszli do świątyni, a wstępowanie kończy się wymianą błogosławieństw. Tytuł brzmi tylko: „Pieśń stopni”.

Wezwanie do sług (w. 1)

„Pieśń stopni. Otóż teraz błogosławcie Pana, wszyscy słudzy Pańscy, którzy stoicie w domu Pańskim, w przedsieniach domu Boga naszego!” (w. 1). Łacińskie Ecce nunc, „oto teraz”, brzmi jak sygnał: nadeszła chwila. Słudzy to przede wszystkim kapłani i lewici czuwający w przybytku; słowa „którzy stoicie” ukazują ich na posterunku. Ale każdy wierny jest wezwany, by stać przed Bogiem.

Modlitwa nocy (w. 2)

„W nocy podnoście ręce wasze ku świątyni i błogosławcie Pana!” (w. 2). Kiedy miasto śpi, uwielbienie nie ustaje. Podniesione ręce to gest modlitwy i ofiary; święty Paweł zaleca go nadal: „Chcę więc, aby mężczyźni modlili się na każdym miejscu, podnosząc czyste ręce” (1 Tm 2, 8). Łacina mówi in noctibus, „w nocach”: nie jednej nocy, ale wszystkich.

Błogosławieństwo w odpowiedzi (w. 3)

„Niechaj cię błogosławi Pan z Syjonu, który stworzył niebo i ziemię!” (w. 3). Kto błogosławił Boga, sam zostaje pobłogosławiony, i to przez samego Stwórcę. Głos zdaje się zmieniać: po wezwaniu skierowanym do sług to kapłan błogosławi pielgrzyma przed powrotem. Psalm kończy się, jak całe wstępowanie, na Syjonie.

Lektura Ojców i Ewangelii

Święty Augustyn w Enarrationes in Psalmos widzi w nocach z wersetu 2 nie tylko godziny bez światła, ale próby tego życia: błogosławić Boga w pomyślności jest łatwo, błogosławić Go w nocy przeciwności to znak prawdziwego sługi. Ci, którzy „stoją” w domu Pańskim, to ci, którzy wytrwają w Kościele.

Ewangelia pokazuje przykłady. Prorokini Anna „nie odchodziła z świątyni, postami i modlitwami służąc we dnie i w nocy” (Łk 2, 37). Sam Pan przed wyborem Dwunastu „odszedł na górę modlić się, i nocował na modlitwie Bożej” (Łk 6, 12). A Apokalipsa ukazuje zbawionych, którzy „służą mu we dnie i w nocy w świątyni jego” (Ap 7, 15): psalm zapowiada uwielbienie, które się nie skończy.

Psalm 134 w Komplecie

Kompleta niedzielna. W Brewiarzu rzymskim z 1962 roku psalm 133 jest trzecim i ostatnim psalmem Komplety niedzielnej, po psalmie 4, Cum invocarem, i psalmie 91 (90 w Wulgacie), Qui habitat, pod jedną antyfoną Miserere mihi, Domine, et exaudi orationem meam. Te same trzy psalmy śpiewa się w Komplecie świąt, które biorą psalmy niedzielne. Postawiony na progu nocy, psalm wzywa sługi Boże, by błogosławili Go w ciemnych godzinach, i przywołuje na nich błogosławieństwo z Syjonu.

Długa historia. Przed reformą św. Piusa X z 1911 roku Brewiarz rzymski odmawiał ten psalm w Komplecie każdego wieczoru, razem z psalmami 4, 30 (wersety 1-6) i 90; Reguła św. Benedykta przepisuje mnichom na każdą Kompletę psalmy 4, 90 i 133. Przez wieki Ecce nunc był więc ostatnim psalmem, jaki Kościół śpiewał przed wielkim milczeniem nocy.

Tę Godzinę objaśnia artykuł o Komplecie; możesz ją odmówić dziś wieczorem w brewiarzu na dziś. Jeśli korzystasz z serwisów z tekstami Oficjum, przeczytaj też artykuł o Divinum Officium.

Jak się modlić psalmem 134?

• Wieczorem, przed snem. To miejsce, które daje mu Kościół: zamyka dzień uwielbieniem i oddaje noc pod błogosławieństwo Boga. Naturalnie łączy się z modlitwą wieczorną, po rachunku sumienia.
• W nocy bezsennej albo czuwania. Werset 2 zamienia godziny bez snu w modlitwę.
• Za tych, którzy czuwają. Można go odmawiać za chorych, za tych, którzy ich pielęgnują, za zakonników modlących się w nocy, za tych, którzy pracują, gdy inni śpią.

Krótki jak jest, szybko daje się zapamiętać także po łacinie: Ecce nunc benedicite Dominum, omnes servi Domini. Zakończ modlitwą Chwała Ojcu.

Często zadawane pytania

O czym jest psalm 134?

To wezwanie do błogosławienia Pana, skierowane do tych, którzy służą Mu w Jego domu, także w nocy, i błogosławieństwo, które na nie odpowiada. Jako ostatnia z pieśni stopni zamyka uwielbieniem pielgrzymkę do Jeruzalem.

Dlaczego psalm 134 to psalm nocy?

Bo wzywa do błogosławienia Boga „W nocy”, z rękami podniesionymi ku świątyni. Kościół śpiewa go w niedzielnej Komplecie, ostatniej Godzinie dnia, przed wielkim milczeniem nocy.

Jakie psalmy odmawia się w niedzielnej Komplecie?

W Brewiarzu rzymskim z 1962 roku niedzielna Kompleta ma trzy psalmy: psalm 4, psalm 90 Wulgaty (Qui habitat, psalm 91 Biblii Tysiąclecia) i ten psalm 133, Ecce nunc, pod antyfoną Miserere mihi, Domine. Wszystkie trzy wyrażają ufność i uwielbienie w chwili zasypiania.

Kto napisał psalm 134?

Tytuł brzmi tylko „Pieśń stopni”, bez imienia autora. Tradycja zalicza go do pieśni pielgrzymów i lewitów świątyni; głównym autorem, jak całego Pisma, jest Duch Święty.

Czy psalm 133 to psalm o braciach mieszkających razem?

W Biblii Tysiąclecia tak: psalm 133 to Ecce quam bonum, o zgodzie braci, który w Wulgacie i u Wujka jest psalmem 132. W Wulgacie i w liturgii numer 133 nosi natomiast Ecce nunc, psalm Komplety przedstawiony na tej stronie.