Psalm 7: Panie, Boże mój, w tobiem nadzieję położył

Psalm 7 — ta sama numeracja?

Tak. Przy większości psalmów Biblia Tysiąclecia i Wulgata mają różne numery, bo Wulgata łączy w jeden psalmy 9 i 10 hebrajskie. Przesunięcie zaczyna się jednak dopiero od psalmu 10: do psalmu 8 obie numeracje się zgadzają. Psalm 7 Biblii Tysiąclecia to więc psalm 7 ks. Wujka, brewiarza i Ojców, Domine Deus meus, in te speravi. Także wersety mają te same numery, bo obie Biblie liczą tytuł jako werset 1: «psalm 7 11» to werset 11 i tu, i tam. Pełna tabela jest na stronie Księgi Psalmów.

Psalm 7 — interpretacja

Psalm 7 to modlitwa niewinnego, oskarżonego niesłusznie. Przebiega jak proces, od przysięgi niewinności do wyroku, i kończy się pochwałą Sędziego.

Tytuł: Chusy, syn Jeminiego

Tytuł wiąże psalm z wydarzeniem z życia Dawida: „Psalm Dawida, który śpiewał Panu z powodu słów Chusego, syna Jeminiego” (w. 1). Postać nie pojawia się nigdzie indziej pod tym imieniem. Św. Augustyn utożsamia ją z Chusajem, wiernym przyjacielem, który poszedł zwieść Absaloma, by ocalić Dawida (2 Sm 15,32). Inni komentatorzy myślą raczej o Semeim z pokolenia Beniamina, który złorzeczył Dawidowi w czasie ucieczki i którego król nazywa właśnie „syn Jeminiego” (2 Sm 16,11). W obu przypadkach tłem jest bunt Absaloma, jak w psalmie 3.

Schronienie (w. 2-3)

„Panie, Boże mój, w tobiem nadzieję położył; wybaw mię od wszystkich prześladowców moich i wyzwól mię” (w. 2). Nowsze przekłady, idąc za hebrajskim, mówią o uciekaniu się do Boga; łacina ma in te speravi: nadzieja już jest schronieniem. Niebezpieczeństwo opisuje obraz z polowania: „by kiedy nie porwał jak lew duszy mojej, gdy nie masz, kto by odkupił ani kto by wybawił” (w. 3).

Przysięga niewinności (w. 4-6)

Sprawiedliwy składa uroczystą przysięgę: „Panie, Boże mój, jeślim to uczynił, jeśli jest nieprawość w rękach moich” (w. 4), „jeślim odpłacał tym, co mi źle czynili, niech upadnę słusznie przed nieprzyjaciółmi moimi bezsilny!” (w. 5). Nie twierdzi, że jest bez grzechu przed Bogiem; twierdzi, że jest niewinny w tym, o co go oskarżają. I dodaje rys godny uwagi: nie oddawał złem za zło. To już moralność Ewangelii: „Nikomu złym za złe nie oddawajcie” (Rz 12,17).

„Powstań, Panie” (w. 7-10)

„Powstań, Panie, w gniewie twoim i podnieś się w granicach nieprzyjaciół moich!” (w. 7). Sprawiedliwy prosi Sędziego, by zasiadł na swoim miejscu, otoczony przez „zgromadzenie narodów” (w. 8). Scena się rozszerza: to już nie sprawa jednego człowieka, ale sąd nad wszystkimi ludami.

Werset 9 jest sercem procesu: „Pan sądzi narody. Sądź mię, Panie, według sprawiedliwości mojej i według niewinności mojej we mnie!” (w. 9). To nie pycha. Sprawiedliwy wie, że tylko Bóg widzi dno serc, i dlatego zdaje się na Niego, a nie na ludzi. Werset 10 mówi to wprost: Bóg jest tym, który bada „serca i nerki” (w. 10), łac. scrutans corda et renes. Nerki są w języku biblijnym siedzibą najskrytszych uczuć. Chrystus w Apokalipsie bierze ten tytuł dla siebie: „ja jestem, który badam nerki i serca” (Ap 2,23).

Psalm 7 11: „Sprawiedliwa pomoc moja od Pana”

Werset, o który pyta się najczęściej, otwiera drugą część psalmu: „Sprawiedliwa pomoc moja od Pana, który zbawia prawych sercem” (w. 11). Po prośbie o sąd przychodzi wyznanie ufności. Pomoc jest „sprawiedliwa”, bo przychodzi od Sędziego, który nie bierze stron, a dosięga „prawych sercem”, czyli tych, którzy nie mają nic do ukrycia przed Bogiem. Nowsze przekłady oddają ten werset obrazem tarczy; Wulgata i Wujek mówią o pomocy. Sens jest ten sam: obroną niewinnego jest Bóg.

Sędzia cierpliwy i zło, które wraca (w. 12-18)

„Bóg, sędzia sprawiedliwy, mocny i cierpliwy, czy się gniewa na każdy dzień?” (w. 12). Cierpliwość Boga nie jest obojętnością: zostawia czas na nawrócenie, ale ma swój kres: „Jeśli się nie nawrócicie, miecza swego dobędzie” (w. 13).

Potem psalm opisuje złego z precyzją moralisty: „Oto zrodził niesprawiedliwość, począł boleść i urodził nieprawość” (w. 15). Grzech ma swoje poczęcie i swój poród. Św. Jakub opisze to samo pokolenie zła: „Potem gdy pożądliwość pocznie, rodzi grzech” (Jk 1,15). A zło w końcu obraca się przeciw swemu sprawcy: „Dół otworzył i wykopał go, i wpadł w dół, który uczynił” (w. 16), „Obróci się boleść jego na głowę jego” (w. 17). Św. Augustyn widzi tu stałe prawo: złość karze najpierw tego, kto ją popełnia.

Proces kończy się pochwałą: „Będę wysławiał Pana według sprawiedliwości jego, i będę opiewał imię Pana najwyższego” (w. 18). Sprawiedliwy nie świętuje własnego zwycięstwa, lecz sprawiedliwość Boga.

Ojcowie Kościoła: Chrystus oskarżony

Ojcowie słyszeli w tym psalmie głos Chrystusa, oskarżonego bez powodu i wydanego nieprzyjaciołom, który nie oddał złem za zło i powierzył swoją sprawę Ojcu. Psalm uczy więc chrześcijanina tego, co streszcza św. Paweł: „nie brońcie samych siebie, najmilsi” (Rz 12,19). Bliski jest psalmowi 35 (34 w Wulgacie), „Osądź, Panie, szkodzących mi”, i psalmowi 17 (16 w Wulgacie), „Wysłuchaj, Panie, sprawiedliwości mojej”, innym modlitwom niewinnego przed trybunałem Boga.

Psalm 7 w liturgii 1962 roku

Kompleta poniedziałku. W brewiarzu rzymskim 1962 roku psalm 7 śpiewa się w komplecie poniedziałku, podzielony na dwie części (wersety 2-10 i 11-18), po psalmie 6, Domine, ne in furore, pod antyfoną Salvum me fac, Domine, propter misericordiam tuam. Przed snem Kościół oddaje Bogu niesprawiedliwości dnia i wyznaje, że tylko On jest sędzią. O tej godzinie przeczytasz w artykule o komplecie, a Oficjum dnia znajdziesz w brewiarzu.

Oficjum za zmarłych. Psalm 7 należy też do pierwszego nokturnu jutrzni za zmarłych, po psalmach 5 i 6, z antyfoną Nequando rapiat ut leo animam meam, dum non est qui redimat, neque qui salvum faciat, wziętą z wersetu 3. Kościół użycza go duszy, która staje na sądzie. Zobacz też modlitwę za zmarłych.

Msza. Mszał 1962 roku śpiewa werset 2, Domine Deus meus, in te speravi, w komunii soboty Suchych Dni Wielkiego Postu i w wersecie alleluja II niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego; werset 12, Deus judex justus, fortis et patiens, tworzy werset alleluja III niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego.

Jak się modlić psalmem 7?

Gdy jesteś niesłusznie oskarżony. To psalm niewinnego oczernionego: odmawia się go, by powierzyć Bogu własną sprawę, a nie by sprowadzać nieszczęście na przeciwnika.

Gdy kusi cię zemsta. Uczy zachować czyste ręce i zostawić sąd Bogu.

By zrobić rachunek sumienia. Zanim powiesz „jeślim to uczynił”, trzeba to sprawdzić: psalm jest także rachunkiem sumienia.

Myśląc o sądzie. Bóg, „sędzia sprawiedliwy, mocny i cierpliwy”, czeka na nasze nawrócenie; zobacz, czego Kościół uczy o sądzie ostatecznym. Kończy się go doksologią Chwała Ojcu.

Często zadawane pytania

Co mówi psalm 7, werset 2?

U ks. Wujka: „Panie, Boże mój, w tobiem nadzieję położył; wybaw mię od wszystkich prześladowców moich i wyzwól mię”. To początek psalmu, który nowsze przekłady oddają słowami o uciekaniu się do Boga. Nadzieja w Bogu jest pierwszym schronieniem prześladowanego sprawiedliwego.

Co mówi psalm 7, werset 11?

U ks. Wujka: „Sprawiedliwa pomoc moja od Pana, który zbawia prawych sercem”. To wyznanie ufności po prośbie o sąd: obroną niewinnego jest sam Bóg, który zna serca i ratuje tych, którzy przed Nim nic nie ukrywają.

Co znaczy werset 9 psalmu 7?

Sprawiedliwy prosi: „Sądź mię, Panie, według sprawiedliwości mojej i według niewinności mojej we mnie!”. Nie mówi, że jest bez grzechu; twierdzi, że jest niewinny w sprawie, o którą go oskarżają, i prosi Boga, który bada serca, by sam go osądził.

Kto napisał psalm 7?

Tytuł przypisuje go Dawidowi, „z powodu słów Chusego, syna Jeminiego”. Św. Augustyn utożsamia tę postać z Chusajem, przyjacielem Dawida; inni widzą w niej Semeiego, Beniaminitę, który złorzeczył królowi. Jak całe Pismo, psalm ma za głównego autora Ducha Świętego.

O czym jest psalm 7?

To modlitwa sprawiedliwego oczernionego, który zdaje się na sąd Boga. Uczy trzech rzeczy: nie oddawać złem za zło, wierzyć, że Bóg widzi dno serc, i wiedzieć, że zło w końcu spada na tego, kto je czyni.

Kiedy modli się psalmem 7?

Kościół śpiewa go wieczorem, w komplecie poniedziałku, i modli się nim za zmarłych w jutrzni Oficjum za zmarłych. Pasuje do każdego, kto cierpi z powodu niesprawiedliwego oskarżenia.